Αρχική > Uncategorized > Πόσους και Ποιούς Ανταλλάσεις για Έναν

Πόσους και Ποιούς Ανταλλάσεις για Έναν

Φωτό: ο Γκιλάντ Σαλίτ.
Προσφορά άρθρου από τον Ζαν Κοέν 19.3.2009


Για δεύτερη φορά σε οκτώ μήνες το Ισραήλ καλείται να αποφασίσει πόσους και ποιούς κρατούμενους να απελευθερώσει προκειμένου να πάρει πίσω στρατιώτες του που βρίσκονται στα χέρια των εχθρών του.

Στις 16.7.2008 το Ισραήλ απελευθέρωσε και παρέδωσε στην Χεζμπολάχ 4 άτομα και τις σορούς άλλων 200 παλαιστινίων. Μεταξύ των απελευθερωμένων ήταν και ο Σαμίρ Κουντάρ ο οποίος το 1979 σε ηλικία 16 ετών δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα αστυνομικό και έναν πατέρα με την τετράχρονη κόρη του. Την κόρη την σκότωσε συνθλίβοντας το κεφάλι της με μία πέτρα. Για το έγκλημα του αυτό καταδικάστηκε σε τετράκης ισόβια.

Γενικότερα τα τελευταία 30 χρόνια το Ισραήλ έχει απελευθερώσει 7.000 παλαιστίνιους κρατούμενους για 19 ισραηλινούς και την παραλαβή άλλων οκτώ ισραηλινών σορών.

Ενδεικτικά αναφέρω την ανταλλαγή 1.150 κρατουμένων το 1985, έναντι τριών Ισραηλινών στρατιωτών, ενώ το 1998 απελευθέρωσε 65 κρατούμενους και τις σορούς 40 μαχητών της Χεζμπολάχ για τη σορό ενός λοχία.

Αυτές τις μέρες το Ισραήλ διαπραγματεύεται την απελευθέρωση από τη Χαμάς του επιλοχία Γκιλάντ Σαλίτ (δεκανέας όταν απήχθη) που εδώ και τρία σχεδόν χρόνια είναι αιχμάλωτος της Χαμάς.

Η Χαμάς ζητάει από το Ισραήλ την απελευθέρωση 450 παλαιστινίων, 100 εκ των οποίων είναι ανώτατα στελέχη του ένοπλου τμήματος της, ενώ μεταξύ των υπολοίπων 350 είναι πολλοί που έχουν καταδικαστεί σαν οι εγκέφαλοι βομβιστικών ενεργειών μέσα στο Ισραήλ σε καφετέριες, πιτσαρίες, σταθμούς λεωφορείων κλπ, με εκατοντάδες αθώους πολίτες νεκρούς και τραυματίες. Αυτούς το Ισραήλ τους χαρακτηρίζει κρατούμενους με «αιματοβαμμένα χέρια» και συνήθως δεν δέχεται την ανταλλαγή τους.

Το άρθρο αυτό δεν πρόκειται να ασχοληθεί με την διαδικασία της ανταλλαγής αλλά με το δίλημμα πόσους και ποιούς πρέπει να απελευθερώνει το Ισραήλ για τους στρατιώτες του, παραθέτοντας τα επιχειρήματα αυτών που τάσσονται με τις οικογένειες των στρατιωτών και αυτών που τάσσονται με την πλευρά των οικογενειών που χάσανε αγαπημένα πρόσωπα από βομβιστικές ενέργειες των παλαιστινίων.

Η πλευρά των στρατιωτών
Η πλευρά που λέει ότι προκειμένου να επιστραφούν στρατιώτες ζωντανοί ή νεκροί κανένα τίμημα δεν είναι υψηλό, έχουν σαν βασικό επιχείρημα το ηθικό του στρατού και του στρατιώτη.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του ισραηλινού στρατού είναι ότι ο μέσος στρατιώτες πολεμάει με υψηλό ηθικό, και ένας από τους λόγους του υψηλού φρονήματος είναι ότι γνωρίζει πως αν πέσει αιχμάλωτος ή πεθάνει στα χέρια του εχθρού, το κράτος, ο στρατός, αλλά και η κοινωνία γενικότερα θα φτάσουν στα άκρα για την απελευθέρωση ή επαναφορά των σορών τους στο Ισραήλ.

Όντως όποιος έχει ζήσει στο Ισραήλ θα γνωρίζει ότι ο παραπάνω άγραφος κανόνας είναι ιερός και μέχρι σήμερα δεν έχει παραβιαστεί ούτε μία φορά.

Ως παράδειγμα αναφέρω το υποβρύχιο Ντακάρ. Το 1968 το Ισραηλινό υποβρύχιο Ντακάρ ερχόμενο από την Αγγλία, όπου είχε αγοραστεί, και καθοδόν για το Ισραήλ εξαφανίστηκε ανατολικά της Κρήτης. Επί 29 χρόνια το Ισραήλ το έψαχνε επισταμένως και τελικά το 1999 το βρήκε σε βάθος 3.000 μέτρων ακριβώς πάνω στη πορεία του. Το υποβρύχιο είχε βυθιστεί αύτανδρο. Μετά από παράκληση των οικογενειών το υποβρύχιο δεν ανασύρθηκε ποτέ.

Ένα άλλο επιχείρημα που προτάσσουν οι υπέρ της απελευθέρωσης με κάθε τίμημα είναι πως με όλο το σεβασμό στις οικογένειες των θυμάτων της τρομοκρατίας ότι και να γίνει οι νεκροί δεν γυρίζουν πίσω. Με το να αρνούνται να απελευθερωθούν τρομοκράτες με «αιματοβαμμένα χέρια» το μόνο που κατορθώνουν είναι να χαθεί άλλη μία ζωή (του ζωντανού αιχμάλωτου στρατιώτη) ή να μην μπορούν οι οικογένειες των σκοτωμένων στρατιωτών να θρηνήσουν τα παιδιά τους όπως τους αρμόζει.

Η πλευρά των οικογενειών θυμάτων της τρομοκρατίας
Πριν συνεχίσω να διευκρινίσω ότι οι οικογένειες δεν αντιτίθενται στην απελευθέρωση κρατουμένων προκειμένου να γυρίσουν οι στρατιώτες. Τουναντίον δεν έχουν πρόβλημα το κράτος να απελευθερώσει περισσότερους. Αντιτίθενται στο να απελευθερωθούν οι κρατούμενοι που είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο των αγαπημένων τους, δηλαδή αυτών με «αιματοβαμμένα χέρια».

Το επιχείρημα; Ο παλαιστίνιος κρατούμενος δεν είναι στρατιώτης ή έστω ένοπλος μαχητής που σκότωσε σε μάχη, λένε οι οικογένειες. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν διαπράξει, σύμφωνα με το διεθνή νόμο, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας με το να στοχεύουν αθώους πολίτες ή στην καλύτερη περίπτωση είναι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, ως εκ τούτου πρέπει να μείνουν στη φυλακή.

Το θεωρούν δε ύβρη και εμπαιγμό να απελευθερώνεται αυτός που σκότωσε αγαπημένο τους πρόσωπο και να γυρίζει στη Γάζα, το Λίβανο, ή την Δυτική Όχθη, όπου του επιφυλάσσεται υποδοχή ηρώου και να πανηγυρίζει για το έγκλημα του.

Το δεύτερο επιχείρημα τους είναι ότι με το να απελευθερώσει το Ισραήλ κρατούμενους με «αιματοβαμμένα χέρια» προκαλεί τη Χαμάς ή την Χεζμπολάχ να απαγάγουν και άλλους προκειμένου να απελευθερώσουν τους μαχητές τους.

Το τρίτο βασικό τους επιχείρημα είναι ότι οι απελευθερωθέντες με «αιματοβαμμένα χέρια» θα συνεχίσουν να σχεδιάζουν εκ νέου τρομοκρατικές ενέργειες.

Στα δύο τελευταία επιχειρήματα η άλλη πλευρά απαντά πως δυστυχώς αυτό είναι το ρίσκο που πρέπει να πάρει το Ισραήλ αφού βρίσκετε σε εμπόλεμη κατάσταση και δεν έχει επέλθει ακόμα η ειρήνη.

Ευτυχώς που δεν βρίσκομαι είτε στη μία είτε στην άλλη κατάσταση. Δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα.

http://israelyesgr.blogspot.com

  1. harrylogy
    Μαρτίου 23, 2009 στο 4:15 πμ

    Το προβλημα δεν ειναι η παραβιαση ενος αγραφου νομου,αλλα η παραβιαση του θεμελιωδους νομου,επι του οποιου βασιζεται η υπαρξη του Ισραηλ…¨Οποιος σκοτωνει Εβραιο,πεθαινει "…Κακη αρχη λόιπον με την ηλιθια καταργηση της θαν Ποινης,απο το εθνος που την εφηυρε…Κακη συνεχεια,με την απελευθερωση φονιαδων καθε ειδους.Το Ισραηλ δεν εχει ουτε πραγματικα ισοβια.Και το τελευταιο σταδιο της παρακμης,η ανταλλαγη 1 με 400…Ακομα χειροτερο…Αν & οταν απελευθερωθουν οι φονιαδες,η Μοσαντ δεν θα τους κυνηγησει να τους εκτελεσει " εξωδικαστικα".Συμπερασμα,οι νανοι Παλ παιζουν τον γιγαντα Ισραηλ οπως η γατα με το ποντικι.Να τα χαιρονται οσοι λενε …" ακροδεξιο " τον Λιμπερμαν…

  2. Israelman
    Μαρτίου 23, 2009 στο 9:35 πμ

    Είναι πολύ δύσκολο θέμα. Συμφωνώ απολύτος πως δεν θα έπρεπε να τους ελευθερώσουν. Όμως τι λες στην οικογένεια του στρατιώτη που προστάτευε την πατρίδα του και που ξέρουν πως είναι ζωντανός και πιθανόν 4 με 5 ώρες μακριά από το σπίτι του? Ο Ζαν στο άρθρο του μιλάει για το υψηλό ηθικό των στρατιωτών και πως αυτό παραμένει υψηλό επειδή γνωρίζουν πως το Ισραήλ θα κάνει τα πάντα να τους απελευθερώση – έστω και με μεγάλο αντάλλαγμα. Εάν αυτό το ηθικό και η πίστη στο Ισραήλ αρχίσει να φεύγει, τότε και το Ισραήλ το ίδιο κινδυνεύει. Και όπως είπες και εσύ, οι φονιάδες πολύ πιθανόν να πεθάνουν στο άμεσο μέλλον σε μια μελλοντική αντεπίθεση του Ισραήλ.Ακούγεται παράλογο 400 εγκληματίες για έναν αθώο. Όμως η άλλη πλευρά είναι παράλογη. Με εξοργίζει το 400 προς 1 αλλά είναι σημαντικό ο στρατιώτης να επιστρέψει στην οικογένιά του. Αν ήταν είδη νεκρός τότε δεν θα χρειαζόταν η ανταλαγή. Όμως υποτίθεται πως είναι ζωντανός. Το βασικό ερώτημα είναι: αν ήταν παιδί σου τι θα έκανες;

  3. harrylogy
    Μαρτίου 24, 2009 στο 12:44 πμ

    Με στενοχωρει που μειναμε εσυ & εγω στο μπλογκ & οι 5 χιλ Εβραιοι,4 χιλ σε ηλικια…μπλογκαρισματος,ειναι αποντες…Η δικη μου θεση ειναι γενικα αντιθετη στο σοφταρισμα.Ειτε αυτο ειναι ιδεολογικο,με καταργηση θαν ποινης,λες & το Ισραηλ ειναι …Μονακο & μπορουν να το παιξουν "φιλευσπλαχνοι "…Ειτε ειναι πραγματικο. Κανενας φονιας Εβραιου δεν πρεπει να επιζησει. Μα σε 10,20,30 χρονια,η Μοσαντ με τις Ειδικες Δυναμεις πρεπει να τον βρουν & να τον εκτελεσουν.Χώρια που οι Εβραιοι λογω υψηλης επιστημοσυνης μπορουν να παραξουν βιολογικα οπλα & να δηλητηριασουν τους τρομοκρατες ,κανοντας τους να πεθαινουν απο καρδια ή καρκινο.Ο Αχμαντοτετοιος & ο Τσαβεζ επρεπε ηδη να καρκινοβατουσαν…Τεσπα,ποτέ δεν ειναι αργα. Ας απελευθερωσουν 400,αρκει να τους εχουν ταισει καρκινογονα . Σε 5 χρονια να μην εχει μεινει ρουθουνι απο δαυτους.

  4. Israelman
    Μαρτίου 24, 2009 στο 1:52 πμ

    Υπάρχουν ακόμα πολλοί που έρχονται και διαβάζουν. Κάποιος Ανώνυμος άφησε σχόλια στο «Καμία περίπτωση για 2 Κράτη». Βέβαια θα ξαναγίνει χαμός εδώ με την επόμενο μπάχαλο (πόλεμο) στην περιοχή που θα ανάψουν τα αίματα. Έτσι είναι στην Ελλάδα. Ο κόσμος φωνάζει μόνο όταν τα ΜΜΕ το κάνουν θέμα. Τώρα έχουν να ασχοληθούν με τις «κουκούλες», άσυλο, οικονομία. Μέχρι και στα κλασσικά αντισημιτικά μπλογκς έχει πέσει σιγή – ούτε νέα άρθρα δεν γράφουνε.Είμαι σίγουρος πως ο κάθε Ισραηλινός θέλει τους αιματοβαμένους, νεκρούς. Το βλέπω δύσκολο να ξαναφέρουν θανατική ποινή.Αν ήταν τόσο εύκολο να καθαρίσει η Μοσσάντ θα το είχε κάνει. Έναν από τους αρχηγούς της Χαμάς, Khaleed Meshaal, που είναι κρυμμένος στην Συρία δεν έχουν καταφέρει να τον φάνε. Ο Νατανιάχου παραλίγο τον έφαγε παλιά. Τώρα που ξανακέρδισε τις εκλογές μπορεί να τα καταφέρει.

  5. harrylogy
    Μαρτίου 24, 2009 στο 2:55 πμ

    Παμε στο νεο ποστ…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: