Αρχική > Uncategorized > ΠΙΘΑΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΙΣΡΑΗΛ;

ΠΙΘΑΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΙΣΡΑΗΛ;

Πηγή: Προτεινόμενο άρθρο σχολιαστή Αρις από την εφ. Σημερινή

Η άλλοτε αποδοτική και λειτουργούσα στρατηγική συμμαχία μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας φαίνεται να οδεύει προς το τέλος της. Δύο είναι, μεταξύ άλλων, οι σημαντικότεροι λόγοι, που πυροδότησαν αλυσιδωτές εξελίξεις, ώστε η συμμαχία μεταξύ των δύο χωρών να έχει ήδη αποδυναμωθεί: Η άνοδος στην εξουσία, το 2002, του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, του Ταγίπ Ερντογάν και η εμφάνιση στο προσκήνιο του αρχιτέκτονα της νέας τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Αχμέτ Νταβούτογλου.

Οι εκτιμήσεις αυτές ανήκουν στην κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, ανώτερη ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Van Leer της Ιερουσαλήμ και Λέκτορα στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ. Την περ. Δευτέρα έδωσε μια σημαντική διάλεξη στο Κυπριακό Κέντρο για Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Υποθέσεις του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, με θέμα: «Τουρκική εξωτερική πολιτική και Ισραήλ: Το τέλος μιας στρατηγικής συμμαχίας;». Η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα θεωρεί ως εξίσου σημαντική μιαν άλλη ημερομηνία, το 1996, όταν το Ισραήλ πρότεινε και η Τουρκία δέχτηκε τη σύναψη μιας συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας.

Το Ισραήλ είχε απευθυνθεί πρώτα στην Ελλάδα, η οποία για ακατανόητους λόγους, που είχαν να κάνουν περισσότερο με φιλοαραβικά σύνδρομα παρά με ορθολογιστική εκτίμηση του διεθνούς και περιφερειακού περιβάλλοντος, απέφυγε να ανταποκριθεί. Το Ισραήλ θεωρεί την Κύπρο και την Ελλάδα ως φυσικούς συμμάχους του σε μια περιοχή που κατακλύζεται από έναν ωκεανό εχθρικών Αράβων και φανατικών μουσουλμάνων. Η Ισραηλινή καθηγήτρια, όπως και άλλοι Ισραηλινοί στρατηγικοί και άλλοι αναλυτές, εκτιμούν σήμερα, 13 χρόνια μετά τη σύναψη της συμφωνίας, ότι οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας απέχουν πάρα πολύ από του ν’ αποτελούν πια μια στρατηγική συμμαχία.

Η Τουρκία υπονομεύει τη διεθνή νομιμότητα του Ισραήλ.
Η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα υποστηρίζει ότι η Τουρκία έχει αναδειχθεί σε μιαν από τις πιο δύσκολες στρατηγικές προκλήσεις για τη χώρα της επειδή η Τουρκία αποφάσισε να αντιμετωπίζει το Ισραήλ ως ανταγωνιστή και όχι ως σύμμαχο. Ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής, η Τουρκία επιχειρεί να υπονομεύσει τη διεθνή νομιμότητα του Ισραήλ, πράγμα, ασφαλώς, που το Ισραήλ δεν πρόκειται να ανεχθεί. Η αντίστροφη μέτρηση για την αποκαθήλωση των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων άρχισε με την άνοδο στην εξουσία του ΑΚΡ και του διορισμού του Αχμέτ Νταβούτογλου, ακαδημαϊκού, ως συμβούλου επί εξωτερικών υποθέσεων.

Η κατάρρευση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας, παρατηρεί η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, δεν ήταν αποτέλεσμα αντιδράσεων ή απογοήτευσης της Άγκυρας εξαιτίας της ισραηλινής πολιτικής έναντι της Παλαιστινιακής Αρχής ή της Γάζας, αλλ’ η συνέπεια μιας νέας στρατηγικής αντίληψης της Τουρκίας για την εξωτερική πολιτική, όπως την κωδικοποίησε ο Νταβούτογλου. Έτσι, ενώ οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν σχεδόν παρόμοια προβλήματα, μπορεί να λεχθεί, επισημαίνει η Ισραηλινή καθηγήτρια σχεδόν με βεβαιότητα, ότι η συμμαχία με την Τουρκία έχει πεθάνει. Ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι;

Πρώτον, είναι οι εσωτερικές αλλαγές στην Τουρκία. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης προσέδωσε νομιμοποίηση στα θρησκευτικά στοιχεία με θετική διάδραση έναντι των δυνάμεων της αγοράς. Το ΑΚΡ απέφυγε εξ αρχής να υιοθετήσει ανοικτά την ισλαμική ατζέντα, χωρίς να μειώνει τις διεκδικήσεις του με στόχο, εκτός των άλλων, τον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας της Τουρκίας. Η εξωτερική πολιτική είναι το πεδίο στο οποίο αυτή η ισλαμική ατζέντα βρήκε έδαφος έκφρασης και εφαρμογής. Η Ισραηλο-Παλαιστινιακή σύγκρουση έγινε η αιχμή του δόρατος αυτής της πολιτικής, η οποία επιδιώκεται να αποτυπωθεί στα Βαλκάνια, στην Κύπρο, στο Ισράηλ και στην Παλαιστίνη, περιοχές όπου, κατά την έκφραση του Νταβούτογλου, «κάθε τζαμί που καταστρέφεται, υπονομεύει εν δυνάμει τουρκική επιρροή στην περιοχή».

Δεύτερον, η άνοδος νέων πολιτικών δυνάμεων από την τουρκική περιφέρεια διά του ΑΚΡ επέβαλε τον καθορισμό μιας ατζέντας εξωτερικής πολιτικής. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου, θρησκευόμενος μουσουλμάνος και αποκληθείς ως ο Τούρκος Κίσινγκερ, ανέλαβε να την προσδιορίσει. Αυτή προβλέπει ότι η Τουρκία πρέπει να αναγνωρισθεί διεθνώς ως η μόνη χώρα ικανή να αποτρέπει μια σύγκρουση πολιτισμών. Όμως απαραίτητη προϋπόθεση για να επανασυμφιλιωθεί με τον ισλαμικό κόσμο είναι η απαγκίστρωσή της από τη στρατηγική συμμαχία της με το Ισραήλ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον επαναπροσδιορισμό των στόχων της εξωτερικής πολιτικής της, που δεν έχουν σχέση πια με την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ.

Pax Ottomanica.
Το κομβικό σημείο στην αλλαγή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, σημειώνει η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, είναι ο Νοέμβριος 2002, με την άνοδο στην εξουσία τού ΑΚΡ, του οποίου η ηγεσία τηρεί σκληρή και επικριτική στάση έναντι του Ισραήλ. Η πολιτική της στόχευε στην ακύρωση της συμμαχίας με το Ισραήλ. (Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναλυθεί και η τουρκική πολιτική στο Κυπριακό, που άλλαξε άρδην αμέσως μετά την υποβολή του σχεδίου Ανάν [11.11.2002] και κατέλαβε εξ απίνης και τη Λευκωσία και την Αθήνα). Η Άγκυρα θεωρούσε πια το Ισραήλ όχι μόνο ως ένα εμπόδιο στην εξακτίνωση της νέας εξωτερικής πολιτικής της αλλά και ως μια προσωρινή παρουσία, με την έννοια ότι το Ισραήλ έπρεπε να επιστρέψει στα φυσικά του όρια, εκείνα της πάλαι ποτέ Παλαιστίνης στο πλαίσιο μιας Pax Ottomanica.

Η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα επισημαίνει ότι, μεταξύ άλλων στοιχείων, που συνέβαλαν στη νέα τουρκική πολιτική πραγματικότητα, ήταν ο πόλεμος στο Ιράκ (να θυμίσουμε την άρνηση της Τουρκίας να επιτρέψει διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων), η εγκαθίδρυση αυτόνομης Κουρδικής Αρχής στην πετρελαιοφόρα περιοχή της Μοσούλης και του Κιρκούκ, η ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. και η συνεχής ταύτιση της τρομοκρατίας και βίας με τους μουσουλμάνους.

Αρχές πολιτικής.
Ο Νταβούτογλου πρότεινε μια διέξοδο στον εκνευρισμό της Τουρκίας, περιλαμβανομένης και μιας ψευδαίσθησης δύναμης, κατά την Ισραηλινή καθηγήτρια. Δύο είναι οι αρχές της εξωτερικής πολιτικής, όπως τις καθόρισε ο Νταβούτογλου:

Πρώτον, η Τουρκία πρέπει να αποκτήσει δύναμη εάν επιθυμεί να υπερασπίσει τον εαυτό της.

Δεύτερον, η ανάγκη η Τουρκία να επανεύρει την πραγματική ταυτότητά της, στηριγμένη στην Ισλαμική και Οθωμανική κληρονομιά της.

Κατά τον Νταβούτογλου, η Τουρκία είναι ο καθαρός εκπρόσωπος του μουσουλμανικού κόσμου, γι’ αυτό και πρέπει να της αποδοθεί διεθνής αναγνώριση, με σεβαστή θέση σε Διεθνείς Οργανισμούς και μια μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας», ο Νταβούτογλου, παρατηρεί η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, συνδυάζει σταθερές αξίες (Ιστορία, Γεωγραφία, πληθυσμό, πολιτισμό), εν δυνάμει δεξιότητες (οικονομικές, στρατιωτικές, τεχνολογικές) και τις σχέσεις μεταξύ στρατηγικής αντίληψης, τακτικού σχεδιασμού και πολιτικής βούλησης.

Όλα αυτά, συν γεωπολιτικές, γεωπολιτισμικές και γεωοικονομικές εκτιμήσεις πρέπει να συμβάλλουν στη μεγαλοσύνη του κράτους και στην ανάπτυξη δύναμης. Κατά τον Νταβούτογλου, η Τουρκία δεν είναι μια συνήθης χώρα αλλά μια χώρα-κλειδί, που βρίσκεται στο κέντρο ενός πολιτισμού. Γι’ αυτό και πρέπει ν’ αναπτύξει μια νέα εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή. Το πιο σημαντικό είναι η αξιοποίηση του ισλαμικού παράγοντα ως μέσου, που θα ενισχύσει την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή.

Paradigm shift και Ελληνισμός.
Η ανάγκη, εξηγεί η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, για δημιουργία ενός ψυχολογικού κλίματος δύναμης ασφάλειας και στρατηγικής υπεροχής απαιτούσε την επανεκτίμηση της συμμαχίας με το Ισραήλ, που πλέον κατάντησε μια μη φυσιολογική δύναμη στην περιοχή και γι’ αυτό πρέπει να επαναφερθεί, σύμφωνα με την οπτική γωνία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, στη θέση του – όπως παλαιότερα πολλοί άλλοι υπό Τουρκο-Οθωμανική κυριαρχία.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης που ακολούθησε, στην παρουσία και ξένων πρέσβεων αλλ’ ουδενός εκπροσώπου του κυπριακού Υπουργείου Εξωτερικών ή του προεδρικού Γραφείου Τουρκικής Πολιτικής, η κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα εξήγησε ότι η νέα τουρκική πολιτική δεν είναι περιστασιακή αλλά θα διαρκέσει στο χρόνο, γι’ αυτό και ενδιαφέρει αμεσότατα και την Κύπρο. Ιδιαίτερα οι φιλόδοξες βλέψεις της Τουρκίας να αναδειχθεί όχι μόνο σε περιφερειακή αλλά και σε παγκόσμια δύναμη, μέχρι το 2023, σύμφωνα με τις προβλέψεις Νταβούτογλου.

Η Τουρκία έκαμε αυτό που στις διεθνείς σχέσεις αποκαλείται paradigm shift, δηλ. πλήρη αλλαγή και ανατροπή εξωτερικής πολιτικής με συγκεκριμένους στόχους και επιδιώξεις. Ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, Ανδρέας Θεοφάνους, που παρουσίασε την κυρία Ανάτ Λαπιντότ-Φιρίλα, διερωτήθηκε αν υπάρχει και ποιο είναι το paradigm shift της ελληνικής πλευράς, ιδιαίτερα μετά τη δυναμική, που αναπτύχθηκε εξαιτίας της ένταξής μας στην ΕΕ. Η απάντηση ήταν απελπιστική: Δεν υπάρχει τέτοια προοπτική, αφού η ελληνική πλευρά έμεινε αγκιστρωμένη σε συμφωνίες, που ήδη ανατρέπονται από τα γεγονότα και τις εξελίξεις που συντελούνται ή αναμένεται να συντελεστούν στην περιοχή μας.

http://israelyesgr.blogspot.com

  1. Kazantzidis Anastasios
    Ιουνίου 23, 2009 στο 4:44 μμ
  2. aris
    Ιουνίου 23, 2009 στο 7:42 μμ

    me dodomeno oti eime dilomenos aristeros tha po dyo pragmata gia olous tous "tzimides". katarxin prokite gia atoma pou exoun kanei epagelma kai poly epikerdes ton oro aristeros anarxikos klp. vgazoun ena skasmo franga ( mou thimizei tin anexartiti fef skini tis mousikis) pano stis plates "epanastatimenon" . vevea h zoi tous apexei eti fotos apo ola osa evangelizonte. prosopika tous exo gramenous. an tora milisoume gia theoritikous aristerous o tzimakos asfalos den thelei na thimate giati xerei oti oi megaliteroi ( kai stin elada) htan evreoi.

  3. Israelman
    Ιουνίου 24, 2009 στο 1:28 πμ

    Εννοείς όπως ο Λάκης Λαζόπουλος, που ναι μεν πολύ αστείος και διασκεδαστικός, αλλά υποκριτής αριστερός;Νομίζω υπάρχει το οξύμορο "Καπιταλιστής-Αριστερός", δηλ. τύπου Λαζόπουλος, και Πανουσης 🙂

  4. aris
    Ιουνίου 24, 2009 στο 4:38 πμ

    i tsepi panta dexia . semna kai tapina. yparxei panta ena agorastiko kino sta aristera. kapioi therizoun ekei. o lazopoulos ( epi pantos tou epistitou kritis ) mou eine apo adiaforos eos enoxlitikos.

  5. Israelman
    Ιουνίου 24, 2009 στο 9:59 πμ

    Στην Αμερική λένε: Πως λέγεται ένας πλούσιος Δημοκρατικός; Απάντηση: Ρεπουμπλικάνος! 🙂

  6. aris
    Ιουνίου 24, 2009 στο 9:22 μμ

    den to pernei olo opote dino ke to linkhttp://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/8116245.stm

  7. Israelman
    Ιουνίου 25, 2009 στο 12:22 πμ

    Είναι μία σχέση όπως Ελλάδα-Τουρκία με μεγάλη ιστορία μίσους. Δεν συμφωνώ με οποιουδήποτε είδους εθνικοποιήσεις ιδιωτικών εταιριών. Τα πετρέλαια το 1953 ήταν ιδιωτικά, όπως λέει το άρθρο Βρετανο-Ιρανικά, δηλ. δεν ήταν εξ ολοκλήρου Βρετανική η εταιρία, υπήρχαν και Ιρανοί επιχειρηματίες επενδυτές σίγουρα. Με ποιο δικαίωμα έρχεται ένα κράτος με το έτσι θέλω και παίρνει ιδιωτική εταιρία που χτίστηκε με ιδιωτικά χρήματα, με τεράστιες επενδύσεις ανεύρεσης και εξώριξη του πετρελαίου. Ακριβώς το ίδιο έγινε πρόσφατα (2 χρονια νομίζω) στην Βενεζουέλα με το αλήτη Hugo Chavez. … και οι Ιρανοί δεν είναι αθώα περιστέρια.

  8. stavroula
    Ιουνίου 25, 2009 στο 1:32 πμ

    Twra dn 8elw na ginw kakia alla peste moupou DEN exwsan thn muth tous oi Brits k dn egine mpaxalo. Oxi vevaia oti oi Iranoi einai a8wa peristeria me tis 8eokraties k ayatolles tous.Alla h e3wterikh politikh ths Brettanias dnpontarei panta se politikes/8rhskeutikes diaforesgia na ferei anakatosoures?As vgw pseutra.Molis gurisa k ap tou Abravanel. Exeis meta tonPanoush… (ti krima k ton eixa se upolhpsh), apomikra ton akougame k nomiza oti ktupouse to katesthmeno me kapoia swsth sateira…enas allos epagelmatias na uposthrizei ta ka8e stereotupa. Na deis 8a ton kanoun twra eikonismaoi Xrusaugoulites. Krimas ola mia apogohteush:(

  9. stavroula
    Ιουνίου 25, 2009 στο 1:43 πμ

    PSGia na mhn 3efeugw ap to 8ema, an k dn eimai armodia gia to ti mellei gennes8ai.Auto me ton Ali Pasha sthn Larissa pws to vlepetai? Ekplh3eis tou YPE3 mas h mia akoma proseggish twn koumparwn gia thn ellhno-tourkikhfilia?

  10. Israelman
    Ιουνίου 25, 2009 στο 1:49 πμ

    Γενικά πάντα ήμουν κυνικός και ρεαλιστής. Όλα παίζονται για τον χρήμα. Οι Βρετανοί και οι Ιρανοί ιδιωκτήτες των πετρελαίων έκαναν μια επιχειρηματική επένδυση. Οι Ιρανική κυβέρνηση απλά θέλησε να κλέψει αυτήν την επένδυση και εθνικοποίησε τα πετρέλαια.Το ίδιο έκανε και ο Chavez… ο Κουμουνισμός του, χρειάζεται πολύ χρήμα για να δώσει στον λαό και να αγοράσει την ψήφο τους.Και ο Πανούσης με το να λέει ακρότητες ανεβαίνει η ακροαματικότητά του και επομένως τα χρήματα που κερδίζει – ρίσκο όμως γιατί μπορεί να γυρίσει αρνητικό μπούμερανγκ. Όλα μπίζνες είναι.

  11. aris
    Ιουνίου 25, 2009 στο 3:15 πμ

    distixos oi eteries pou kratikopoiithikan en polis androthikan mesa apo apiokratikes synfonies mizes kai diafthora. pethene o kosmos apo pina se xores me terastio plouto. ( den thelo na makrigoriso me paradigmata alla deste ti ginete stin nigiria rodesia latiniki ameriki s africa klp) . mia mikri kasta ploutise giati xepoulise ta panta . o laos stin mavri ftoxia. ant aftou deste ti ginete tora ston ditiko kosmo . kratikopoiiseis pou prin ligo kero tha prokalousan to menos ton kapitaliston . ole oi megales trapezes aftokinitoviomixanies kai oti alo thes kratikopoiounte. nomizo oti afto pou leme souidiko modelo ( nordic zone ) eine afto pou tha prepei na epikratisei meses akres. alios tha exoume fenomena typou islandias

  12. stavroula
    Ιουνίου 25, 2009 στο 3:15 πμ

    "Ola bizness einai"…

  13. Israelman
    Ιουνίου 25, 2009 στο 5:56 πμ

    Εμένα πάντως δεν μου αρέσει που ο Ομπάμα πέρνει τους φόρους μου και τους δίνει στην GM για να συνεχίσει να παράγει αυτοκίνητα που κανείς δεν αγοράζει… αυτό δεν έχει λογική.Λένε πάει καλύτερα η οικονομία, γιατί, για παράδειγμα, αντί τα χαθούν οι υπολογίσημες 600.000 θέσεις εργασίας το προηγούμενο τρίμηνο, χάθηκαν ΜΟΝΟ! 450.000 θέσεις εργασίας…. αγγούρια! 🙂 Σταυρούλα εσύ αισθάνεσαι/βλέπεις καλυτέρευση εκεί που ζεις; Στη Καλιφόρνια μάλλον προς το χειρότερο μου φαίνεται πως πάμε.Για να πάμε στο Σουηδικό Μοντέλο θα πρέπει να πληρώνουμε 70% φορολογία! Μου έλεγε ένας Δανός φίλος ότι το επίδομα ανεργίας στην Δανία είναι περισσότερο από έναν πρώτο μισθό σε μία κανονική δουλειά. Επομένως κάποιοι ρεμπεσκέδες σίγουρα το εκμεταλεύονται αυτό. Εγώ είμαι εντάξει να πληρώνω φόρους για τις δημόσιες ανάγκες – αλλά να πληρώνω την GM που ήταν ιδιωτική εταιρία δεν το θέλω. Όπως επίσης για γέλια/κλάμματα είναι τόσα χρόνια που ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει την Ολυμπιακή που κάνει δυσανάλογο ανταγωνισμό με την πιο ευέλικτη και αποτελεσματική Aegean.

  14. Owain Glyndwr
    Ιουνίου 25, 2009 στο 1:31 μμ

    Όλα αυτά τι σχέση έχουν με το άρθρο;θα ήθελα πολύ την γνώμη υμών των Εβραίων για το θέμα αυτό,πρώτη φορά τίθεται ως σοβαρή εκδοχή

  15. Israelman
    Ιουνίου 25, 2009 στο 2:58 μμ

    Owain,Αα, πολλές (μάλλον τις περισσότερες) φορές τα σχόλια βγαίνουν έξω από την αρχική ανάρτηση 🙂 και μου δίνουν ιδέες για νέα θέματα. Δεν ξέρω πόσο δυνατό θα ήταν μια τέτοια συμμαχία λόγο εσωτερικής πολιτικής στην Ελλάδα. Ο κόσμος θα ήταν εναντίων (βλ. Πανούση). Από την άλλη ίσως να είχε αντίθετα αποτελέσματα – οι Πανούσηδες και οι Πλεύρηδες να σιωπούσαν. Θα προτιμούσα βέβαια την δεύτερη εκδοχή. Θα ήταν καλό για την Ελλάδα μια συμμαχία με το Ισραήλ για λόγους:οικονομικούς – συχνές διακρατικές συναντήσεις, μεταφορές ανθρώπινου και αμυντικού εξοπλισμού – όλα αυτά δημιουργούν οικονομικό τζίρο (ξενοδοχεία, αεροπλάνα, εστιατόρια, ΜΜΕ… και όπλα δυστυχώς και ευτυχώς). και πολιτικά ωφέλη για το Μακεδονικό και τις σχέσεις με την Τουρκία. Το Ισραήλ υποστηρίζει την Ελλάδα στο Μακεδόνικό είδη (για ευννοήτους λόγους), αλλά μια επίσημη συμμαχία δίνει άλλο βάρος – αν και νομίζω πως για το Μακεδονικό είναι αργά. Τα ξένα ΜΜΕ την ΦΥΡΟΜ είδη την λένε Macedonia.

  16. stavroula
    Ιουνίου 26, 2009 στο 2:40 πμ

    I'm still waiting for those sweeping changes:DWs ekpedeutikos anhkw sto (Union ,Teacher's Federation) k upoti8etai oti kapoia kondulia 8a eftanan k se mas…Oxi dn 8a paroume mh pw k gw ti. Alla apiloumasteoti ean zhthsoume au3hsh 8 anagasoun sunadelfous mas na paraith8oun.En rw meta3u ta ktiria xrhazontai foverh sunthrhsh (polla tou 50 otan phgaine h mhtera mou sxoleio).Auta gia ton tomea mou…Gia na mhn 3efugw ap to 8ema eilikrina 8a h8ela na dw mia kalh sunergasia meta3u Israhl/ElladasEite to 8eloume eite oxi exoun arketh epiroh.And that's politics follks.

  17. Owain Glyndwr
    Ιουνίου 27, 2009 στο 11:30 πμ

    Η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίζει τα εξωτερικά θέματα όπως όλα τα άλλα κράτη,δηλαδή με ρεαλισμό,στο πλαίσιο αυτό πιστεύω ότι θα έπρεπε να εξετάζουμε πολύ σοβαρά μία συμμαχία με το Ισραήλ!Όσον αφορά τις αντιδράσεις στην Ελλάδα η πλειοψηφία τους θα είχε αρνητικό χαρακτήρα και κόμματα τύπου ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ θα έκαναν τα πάντα για να τις εκμεταλλευτούν.Σαφώς όμως παρατηρά ότι οι θετικές αντιδράσεις μειοψηφούσες μεν αλλά θα είναι πολλές δε,όχι από εβραιοφιλία αλλά γιατί στην Ελλάδα επικρατεί η αντίληψη του πανίσχυρου Ισραήλ και είναι λογικό κάποιος να θέλει ως σύμμαχο τον πανίσχυρο.Τέτοιες φωνές υπάρχουν κυρίως στο χώρο της Δεξίας,τόσο της φιλελεύθερης (να πω την αλήθεια δεν πολύ συμπαθώ τον νεοφιλελευθερισμό) όσο και της παραδοσιακής.Όσον αφορά τους Άραβες κάτι θετικό δεν είδαμε μέχρι στιγμής παρά τις πολλές προσδοκίες,μείναμε μόνο στις φωτογραφίες με τον "αδελφό" Αραφάτ που γινόταν καθαρά για εσωτερικούς μικροκομματικούς λόγους και η όλη εξωτερική πολιτική της δεκαετίας του '80 μας γύρισε αρκετά πίσω (ίσως και να ήθελε ο Παπανδρέου να νομιμοποιήσει στην συνείδηση του λαού καθεστώτα τύπου Καντάφι γιατί και ο ίδιος κάτι τέτοιο ονειρευόταν…μόνο που για διάφορους λόγους δεν του βγήκε,ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής στο θέμα αυτό δεν αποκάλυψε ποτέ την αλήθεια για να μην προκαλέσει αναταράξεις,μόνο είπε πως "ευτυχώς ήμουν κι εγώ και δεν πέρασαν οι τρέλες του Ανδρέα")Με τους Άραβες δεν είναι ανάγκη να συγκρουστούμε αντίθετα μια τέτοια κίνηση της Ελλάδας πιστεύω ότι θα βοηθούσε και στην απεμπλοκή σοβαρών προβλημάτων.Άλλωστε δεν συγκρούονται οι ίδιοι με το Ισραήλ,γιατί να το κάνουμε εμείς;Πέραν των καθαρά γεωπολιτικών θεμάτων υπάρχουν και πολλά άλλα θέματα όπως εμπορικά-επιστημονικά που θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε.Στο θέμα όμως του εμπορίου υπάρχουν και οι Άραβες αλλά όταν μιλάμε για λεφτά κανένας δεν έχει πρόβλημα έχω διαπιστώσειΆσε που έχει προκύψει και το θέμα με τους υδρογονάνθρακες στην Κύπρο και το ΑΚΕΛ ξέχασε την αθελληνική ρητορία και όλα αυτά τα πασιφιτικά που έλεγε και ζητάει τον ελληνικό στόλο να προστατέψει τις εργασίες,βρε αν είναι για…ριάλια!τα κοιτάσματα είναι και στην πλευρά της ισραηλινής ΑΟΖ οπότε μια χαρά θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε

  18. Israelman
    Ιουνίου 27, 2009 στο 11:55 πμ

    Owain,για τους υδρογονάνθρακες στο υποθαλάσσιο Ισραήλ-Κύπρου έιχα ανεβάσει αυτό:http://israelyesgr.blogspot.com/2009/03/blog-post_2905.htmlΣυμφωνώ απόλυτα στο "αλλά όταν μιλάμε για λεφτά κανένας δεν έχει πρόβλημα έχω διαπιστώσει" – όλα είναι μπίζνες… και από Δευτέρα θα ανεβάσω μετάφραση ενός άρθρου που δείχνει αυτό ακριβώς – αν και υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που αυτό εξακριβώνεται. Αν γίνει κάποτε συνεργασία Ελλάδα-Ισραήλ μπορεί να κάνουν στα σιγανά μην γίνει επανάσταστη στην Ελλάδα 🙂 Ένας από τους λόγους που η πολιτικοί της Ελλάδας τα ήθελαν καλά με τους Άραβες ήταν για την αποφυγή τρομοκρατικών επιθέσεων πιστέυω. Στους Ολυμπιακούς Αθήνας, ο Σύριος πρόεδρος Ασσαντ σε επίσημη επίσκεψη πριν την έναρξη έδωσε εγγυήσεις στην Ελληνική κυβέρνηση πως δεν θα γίνουν τρομοκρατικές επιθέσεις!!! Αυτό είναι πολύ σημαντικό:1. γιατί δείχνει πως πραγματικά η Συρία έχει τρομερή δύναμη και επιρροή αφού μπορεί να δώσει τέτοια εγγύηση2. επιβεβαιώνει το γεγονός πως λόγο "φιλίας" Ελλάδας-Αρραβικών κρατών η Ελλάδα δεν τρώει Αρραβικές βόμβες όπως τόσες άλλες χώρες – Αγγλία, Γερμανία, Ισπανία.

  19. Owain Glyndwr
    Ιουνίου 27, 2009 στο 1:37 μμ

    Αυτές τις δύο διαπιστώσεις είχα κάνει κι εγώ,έτσι εξηγείται γιατί μετά τα εντελώς παράλογα επισόδεια που έγιναν στην Αθήνα μετά από σχίσημο μερικών χαρτιών (που αποδείχτηκε ότι ήταν ένα προσευχητάρι και όχι το Κοράνι και ότι ο "καημενούλης-προσφυγούλης-ιρακινούλης" ήταν Σύριος προαγωγός,επίσης οι μουσουλμάνοι δεν θα έφεραν ποτέ έτσι επάνω τους το Κοράνι) έστειλαν τον Πρόεδρο άρον άρον στην Συρία…(τον Πρόεδρο που ως ΥΠΕΞ ήταν ο θεμελιωτής τέτοιων κινήσεων).Βέβαια αυτό ισχύει για σήμερα,στο παρελθόν δεν υπήρχε τέτοιο πρόβλημα,αλλά σήμερα και με τόσους ανεξέλεγκτους λαθρομετανάστες είμαστε σχεδόν με δεμένα χέρια.Ίσως αυτό να είναι το μόνο φανερό θετικό αποτέλεσμα,σίγουρα οι προσδικίες μας όμως διαψεύστηκαν από τους Άραβες (τους οποίους και εκτιμώ πολύ,με κανέναν δεν έχω πρόβλημα,και με την παράδοσή τους ασχολήθηκα και με την ιστορία τους αλλά τώρα μιλάμε για άλλα θέματα) όταν είδαμε πόσο έγλυφαν την Τουρκία και πόσο τσίμπησαν στον νεοθωμανισμό της Άγκυρας (εντάξει βέβαια και οι Εβραίοι παραδοσιακά φιλοθωμανοί ήταν και στην νεότερη περίοδο τα λόμπυ στην Αμερική και το Ισραήλ-σημειολογικά δες μνημείο για τον γενοκτόνο σφαγέα Κεμάλ-φιλότουρκα ήταν,αλλά το θέμα είναι ότι αυτό και αλλάζει εύκολα για πολλούς λόγους και σήμερα η προοπτική είναι διαφορετική,άσε που μιλάμε κυρίως για άτομα με δυτική νοοτροπία που εύκολα ξεχνάνε τέτοιου είδους καταστάσει τους χθες) Και πράγματι σε μία Ελληνοϊσραηλινή συμμαχία οι αντιδράσεις θα ήταν αρκετά έντονες!ενώ οι αμύντορες μιας τέτοιας κίνησεις δεν φημίζονται για την δυναμικότητά τους…Από την άλλη δεν λέω να πλαωθούμε με τους Άραβες αλλά μια άλλη διείσδηση της Ελλάδας στην Μέση Ανατολή θα ήταν θετική και γι'αυτούς και για την ειρήνη γενικά.Στην προσωπική μου ζωή δεν είμαι κυνικός ή συμφεροντολόγος(όσο δεν μπορεί να είναι κανείς…),ούτε θεοποιώ το χρήμα,αλλά αναγνωρίζω ότι στην γεωπολιτική δεν μπορεί να γίνει αλλιώς,γιατί αν δεν το κάνεις εσύ ως κράτος θα το κάνουν άλλοι,κράτοι ή μη!

  20. Israelman
    Ιουνίου 27, 2009 στο 3:00 μμ

    Εγώ αντιθέτος είμαι πολύ κυνικός γιατί βοηθάει ώστε να μπορέσεις να αφαιρέσεις το συναίσθημα για να αναλύσεις και να καταλάβεις ορθολογικά τι συμβαίνει. Αυτό βοηθάει πολύ και στο να υπολογίσεις πάνω κάτω τι πρόκειται να συμβεί. Οι φίλοι και εχθροί πάνε και έρχονται στο πέρας της ιστορίας αφού όλα λειτουργούν ανάλογα με τα εθνικά συμφέροντα της κάθε χώρας.Το 1400κάτι η Ισπανία έδιωξε του Εβραίου ενώ το 2οΠΠ ο Φράνκο παρόλο δικτάτορα έσωσε και προστάτεψε τους Εβραίους. Κατά την διάρκεις του 2ουΠΠ οι ΗΠΑ με το ζώρι δεχόντουσαν Εβραίους πρόσφυγες – και αυτούς που δεχόντουσαν τους φερόντουσαν με μίσος και απέχθεια. Σήμερα το να ζει Εβραίος στις ΗΠΑ είναι εύκολο και αισθάνεται ασφάλεια, ελευθερία και υπερηφάνεια ως Αμερικανός-Εβραίος. Ποιος ξέρει έτσι που πάει ο Ομπάμα με τις φιλίες που προσπαθεί να κάνει με τον Αραβικό κόσμο ίσως αλλάξουν τα πράγματα.Ένας Εβραίος μου είπε κάποτε: "οι Εβραίοι πρέπει να έχουμε την βαλίτσα μας πάντα έτοιμη, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί να φύγεις" – και συμφωνώ. Οι γεωπολιτικοί φίλοι μου, είναι μέχρι που αυτοί (ή ο εκάστοτε ηγέτης τους) θα αποφασίσουν να μην είναι φίλοι.

  21. Owain Glyndwr
    Ιουνίου 27, 2009 στο 5:09 μμ

    Δεν πιστεύω ότι τα ανοίγματα Ομπάμα είναι κακά,και οι Άραβες έχουν προσφέρει πολλά στην ανθρωπότητα,από τον 7ο έως τον 13ο αιώνα ήταν στην κορυφή της φιλελεύθερης σκέψης,μετά κάποιοι μουλάδες αποφάσισαν ότι η πολύ φιλοσοφία βλάπτει την πίστη και έμειναν στην κατάσταση αυτή.Ο Ομπάμα κατά την γνώμη μου καλά κάνει ανοίγματα και κολακεύει τους Άραβες,καλό είναι να υπάρχει καλό κλίμα,το κακό θα ήταν να πριμοδοτούσε άσχημες ενέργειες,όπως το ίδιο κακό θα ήταν αν πριμοδοτούσε άσχημες ενέργειες Ελλήνων ή Τούρκων ή Ισραηλινών ή οποιασδήποτε άλλης εθνικότητας/καταγωγής ανθρώπους.Πάντως από τον Ομπάμα δεν περιμένω τίποτα καινούργιο!ένας πρόεδρος όπως έχουμε συνηθίσει θα είναι,απλά γοητευτικότερος από τον τελείως γκαφατζή Μπους

  22. Israelman
    Ιουνίου 28, 2009 στο 1:19 πμ

    ναι, καλή η κίνησή του, έτσι αποδεικνύει στον κόσμο πόσο εχθρικοί στην πραγματικότητα είναι οι Άραβες, με παραδείγματα όπως:μία μέρα μετά την "βαρυσήμαντη" ομιλία Ομπάμα στο Κάιρο η Χαμάς κάνει επίθεσει στα σύννορα του Ισραήλ (http://israelyesgr.blogspot.com/2009/06/blog-post_09.html)… καιμετά το μπάχαλο των εκλογών του Ιράν, ο Αχμαντινετζάντ κατηγορεί τις ΗΠΑ για υποκίνηση και μάλιστα εχθές απαίτησε ο Άχμα από τον Ομπάμα να απολογηθεί!!!Οι Άραβες κάνουν τραγικό λάθος δείχνοντας σκληρότητα στον πιο αριστερό και φιλελεύθερο Αμερικανό πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ. Θα χάσουν πολλά.

  23. Owain Glyndwr
    Ιουνίου 28, 2009 στο 11:24 πμ

    Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες,είναι ινδοευρωπαίοι σαν κι εμάς,άλλωστε Ιρανός θα πει Άριος (θα απογοητευόταν κάπως ο Αδόλφος αν μάθαινε ποια είναι η αρία φυλή στην πραγματικότητα…),είναι η γνωστοί μας Πέρσες που το '50 ο Σάχης ζήτησε από την παγκόσμια κοινότητα να μην τους αποκαλεί έτσι αλλά έτσι όπως αυτοαποκαλούνται (το Πέρσης-Περσία είναι η ονομιασία που τους έδωσαν οι αρχαίοι μας,παραφθορά του ονόματος μιας περιοχής της τότε Περσίας.Οι Άραβες με τους Πέρσες δεν τα πάνε καθόλου καλά κυρίως λόγω δόγματος (σουνίτες-σιίτες)Πρέπει όλοι μας να στηρίξουμε την εξέγρση στο Ιράν και αν η Δύση παρενέβη καλά έκανε!Το καθεστώς αυτό πρέπει να εκλείψει,όπως και την Β.Κορέας και της Κούβας κτλ δεξιά ή αριστερά,άθεα ή "ένθεα" καθεστώτα που βασανίζουν τον κόσμοΗ Χαμάς δεν είναι "οι Άραβες"

  24. Israelman
    Ιουνίου 28, 2009 στο 12:30 μμ

    Ούτε εδώ δεν υπάρχουν σταθερά μέτρα και σταθμά. Το Ιράν, που δεν είναι Άραβες και είναι Σιίτες, παρόλο που κανονικά είναι εχθροί με τους Άραβες Σουνίτες (βλ. Ιράκ και άλλους), είναι παρόλαυτά, οι θερμότεροι υποστηρικτές της Χαμάς πού είναι και Άραβες και Σιίτες.Γι' αυτό, δεν με απασχολεί και τόσο πολύ το γεγονός ότι οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες. Όσο κυβερνιούνται από Θεοκρατικούς Δικτάτορες εγώ τους βάζω στο ίδιο καζάνι με τους άλλους. Βεβαίως και πρέπει να υποστηριχθεί η επανάστασή τους. Ένας καλός μου φίλος Ιρανός ήταν πολιτικός κρατούμενος των μουλάδων και έφαγε πολλά βασανιστήρια, ξύλο, ηλεκτροσόκ στα γεννητικά και πολλά άλλα. Τώρα αυτός ζει στην Αμερική, αλλά μου είπε πως ο αδερφός τους που πήρε μέρος στις διαδηλώσεις τον χτυπήσαν με καπνογόνο και του έσπασαν το πόδι. Τυχερός ήταν που δεν τον σκότωσαν όπως την Neda που την είδαμε στο βίντεο!! 😦

  25. Owain Glyndwr
    Ιουνίου 28, 2009 στο 5:15 μμ

    Μην είσαι τόσο απόλυτος με τους Άραβες,μην ξεχνάς ότι είναι και 250000 εκατομμύρια,δεν είναι όλοι ίδιοι,κατά την άποψή μου προσέφεραν πολλά στην ανθρωπότητα,μόνο για την ελληνική φιλοσοφία που ξαναεισήγαγαν (μαζί με τους δικούς μας πρόσφυγες της τότε εποχής) στη δύση πρέπει να τους ευγνομονούμε

  26. Owain Glyndwr
    Ιουνίου 28, 2009 στο 8:49 μμ

    Ας μιλήσει και κανένας άλλο ρε παιδιά…!

  27. Israelman
    Ιουνίου 29, 2009 στο 2:39 πμ

    Δεν είμαι απόλυτος με όλους το Άραβες/Ιρανούς. Έχω φίλους Άραβες, γείτονα Παλαιστίνιο, φίλο Ιρανό. Τα έχω καλά με τους μετριοπαθής, λογικούς ανθρώπους.Είμαι απόλυτος και ακραίος με τους απόλυτους, ακραίους, Θεοκρατικούς δικτάτορες. Ακραίες δράσεις φέρνουν ακραίες αντιδράσεις και με δημοκρατία δεν μπορείς να απαλαγείς από τον Ισλαμοφασιστικό Ιμπεριαλισμό. Οι ίδιοι Ισλαμιστές ιδεολογοι λένε πως η Αχίλειος Πτέρνα του Δυτικού κόσμου είναι οι Δημοκρατία τους. Χρησημοποιούν την Δημοκρατία να κερδίσουν εξουσίες για να επιβάλουν μετά τον Δικτατορικό νόμο Σαρία. Αυτό έγινε στην Γάζα με την Χαμάς, αυτό έγινε στην Γερμανία το 1933, αυτό έγινε στην Κολομβία με τον Chavez, αυτό εξελίσεται τώρα σε χώρες όπως Αγγλία, Βέλγιο, Ολλανδία όπου απαιτούν νόμο Σαρία!!Άλλοι σχολιαστές έχουν μετακομίσει σε κάποια άλλα ποστς πιο πρόσφατα, λίγο πιο πάνω, γι' αυτό μάλλον δεν γράφουνε εδώ.

  28. Owain Glyndwr
    Ιουνίου 30, 2009 στο 12:36 πμ

    Εγώ δεν πιστεύω ότι η βία είναι απαραίτητη,ιδίως σήμερα που η Δύση βρήκε τρόπο να πιέζει κυβερνήσεις και καθεστώτα με την μέθοδο της "μαλακής ισχύος",δες "πορτοκαλί επανάσταση",δες Γεωργία,δες Αθήνα,Δεκέμβριος του 2008Από την άλλη δεν πιστεύω και στο πάσι θυσία ειρήνη!υπάρχουν καταστάσεις που διαφορετικά δεν γίνεταιΠάντως μια υποτίμηση άδικη κατά την ταπεινή μου γνώμη σου βγαίνει…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: