Αρχική > Uncategorized > The New York Times: Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – Χαμένος στην Μέση Ανατολή

The New York Times: Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – Χαμένος στην Μέση Ανατολή

Οκτωβρίου 21, 2009 Σχολιάστε Go to comments

Του Robert L. Bernstein Αρχική Δημοσίευση Oct. 20, 2009: http://www.nytimes.com/2009/10/20/opinion/20bernstein.html

Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων δικαιωμάτων χαμένο στη Μέση Ανατολή. The New York Times 20.10.09

By ROBERT L. BERNSTEIN

Ως ιδρυτής του οργανισμού Human Rights Watch (HRW), ενεργός πρόεδρος για 20 χρόνια και σήμερα επίτιμος πρόεδρος, πρέπει να κάνω κάτι που δεν το περίμενα: Πρέπει, δημοσίως να ασπαστώ του επικριτές του ίδιου μου οργανισμού. Ο HRW είχε ως πρωταρχική αποστολή να ανοίξει κλειστές κοινωνίες, να επιζητήσει βασικές ελευθερίες, και να υποστηρίξει τους διαφωνούντες των κλειστών κοινωνιών. Όμως πρόσφατα βγάζει αναφορές πάνω στην Ισραηλινό-Αραβική διαμάχη οι οποίες βοηθούν αυτούς που θέλουν να αναδείξουν το Ισραήλ ως ένα υποδεέστερο κράτος.

Στον HRW, πάντα γνωρίζαμε πως ανοιχτές, δημοκρατικές κοινωνίες έχουν προβλήματα και κάνουν αδικίες. Όμως είδαμε πως έχουν και την δυνατότητα τα διορθώνουν αυτά τα σφάλματα μέσω έντονης δημόσιας συζήτηση, ανταγωνιστικό ελεύθερο τύπο και πολλούς άλλους μηχανισμούς που ενθαρρύνουν μεταρρύθμιση.

Γι’ αυτό βάλαμε μία απόλυτη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα δημοκρατικά και μη δημοκρατικά κράτη, σε μία προσπάθεια να έχουμε διαφάνεια στα ανθρώπινα δικαιώματα. Θέλαμε να εμποδίσουμε την Σοβιετική Ένωση και τους υποστηρικτές τους να παίξουν το παιγνίδι της ηθικής ισότητας με την Δύση και να ενθαρρύνουμε απελευθέρωση με το να τραβάμε την προσοχή στους διαφωνούντες όπως τους Andrei Sakharov, Natan Sharansky και αυτούς στα Σοβιετικά γκούλαγκ — και τα εκατομμύρια στης Κίνας τα laogai, ή τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.

Όταν άφησα την θέση μου το 1998, ο HRW λειτουργούσε σε 70 χώρες, οι περισσότερες κλειστές κοινωνίες. Σήμερα ο Οργανισμός, με αυξανόμενη συχνότητα, δεν βλέπει πια τον σημαντικό διαχωρισμό ανάμεσα ανοιχτών και κλειστών κοινωνιών.

Πουθενά αλλού δεν είναι πιο εμφανές αυτό από την Μέση Ανατολή. Η περιοχή είναι γεμάτη από δικτατορικά καθεστώτα με φρικτά ανύπαρκτα ανθρώπινα δικαιώματα. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια ο HRW έχει καταδικάσει το Ισραήλ περισσότερες φορές για παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από κάθε άλλη χώρα στην περιοχή.

Το Ισραήλ, με πληθυσμό 7,4 εκατομμύρια, είναι το σπίτι 80 οργανισμών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, έχει ένα ζωντανό ελεύθερο τύπο, μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, ένα δικαστικό σύστημα που συχνά βγάζει καταδικαστικές αποφάσεις ενάντια της ίδιας της κυβέρνησης, μία πολιτικά ενεργή ακαδημία, πολλαπλά πολιτικά κόμματα και, κρίνοντας από την ποσότητα της κάλυψης της ειδησιογραφίας, μάλλον έχει περισσότερους δημοσιογράφους ανά πολίτη από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο – πολλοί από τους οποίους είναι εκεί αποκλειστικά για την κάλυψη της Ισραηλινό-Παλαιστινιακής διαμάχης.

Εν τω μεταξύ, το Ιρανικό και τα Αραβικά καθεστώτα κυβερνούν περίπου 350 εκατομμύρια ανθρώπους, και τα πιο πολλά από αυτά παραμένουν βάναυσα, κλειστά και αυταρχικά, επιτρέποντας από λίγο μέχρι καθόλου εσωτερικούς διαφωνούντες. Τα δεινά των πολιτών που θα κέρδιζαν πιο πολύ από την προσοχή ενός μεγάλου και καλά χρηματοδοτημένου διεθνούς οργανισμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αγνοούνται από το τμήμα Μέσης Ανατολής του HRW ενώ ετοιμάζει την μία καταδικαστική για το Ισραήλ αναφορά μετά την άλλη.

Ο HRW έχει χάσει κρίσιμη άποψη σε μία διαμάχη όπου το Ισραήλ έχει επανειλημμένα δεχθεί επιθέσεις από την Χαμάς και την Χεζμπολλά, τρομοκρατικοί οργανισμοί που επίτηδες στοχεύουν Ισραηλινούς πολίτες και χρησιμοποιούν τους δικούς τους πολίτες για ανθρώπινες ασπίδες. Αυτοί οι οργανισμοί υποστηρίζονται από το Ιράν, το οποίο έχει δηλώσει ανοιχτά τις προθέσεις του όχι μόνο για την καταστροφή του Ισραήλ αλλά και την δολοφονία Εβραίων παντού στον κόσμο. Η υποκίνηση για γενοκτονία είναι παραβίαση της Σύμβασης σχετικά με την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας.

Οι ηγέτες του HRW ξέρουν ότι η Χαμάς και η Χεζμπολλά επιλέγουν να κάνουν πόλεμο μέσα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, και επίτηδες μετατρέπουν γειτονιές σε πεδία μάχης. Γνωρίζουν ότι περισσότερα και καλύτερα όπλα ρέουν μέσα στην Γάζα και στον Λίβανο και ετοιμάζονται να χτυπήσουν ξανά. Επίσης ξέρουν ότι αυτός ο μιλιταρισμός συνεχίζει να στερεί τους Παλαιστίνιους από οποιαδήποτε ευκαιρία για την ειρηνική και παραγωγική ζωή που τους αξίζει. Και όμως, το Ισραήλ, το επανειλημμένο θύμα της βίας, αντιμετωπίζει την σφοδρή κριτική του HRW.

Ο Οργανισμός είναι ρητά απασχολημένος κυρίως με το ΠΩΣ πολεμιέται ένας πόλεμο, όχι με το ποιά είναι τα κίνητρα. Σίγουρα, ακόμα και τα θύματα επιθετική βίας, δεσμεύονται στους νόμους του πολέμου και πρέπει να κάνουν ότι είναι δυνατό για να ελαχιστοποιήσουν θανάτους πολιτών. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει διαφορά μεταξύ λαθών/αδικιών που γίνονται από τον αυτοαμυνόμενο και λαθών/αδικιών που διαπράττονται επιθετικά και επίτηδες.

Όμως πως γνωρίζει ο HRW (Human Rights Watch) ότι έχει γίνει παράβαση αυτών των νόμων; Στην Γάζα και αλλού, όπου δεν υπάρχει πρόσβαση στο πεδίο της μάχης ή πρόσβαση στο στρατό και τους πολιτικούς ηγέτες που παίρνουν τις στρατηγικές αποφάσεις, είναι πολύ δύσκολο να έχουμε μία απόλυτη γνώση και να δώσουμε σίγουρη απόφαση για εγκλήματα πολέμου. Η «ειδησιογραφία» συνήθως εξαρτάται από τις μαρτυρίες αυτών που δεν μπορούν να διαπιστωθούν και που μπορεί να προσπαθούν να έχουν κάποιο πολιτικό προτέρημα/κέρδος, ή επειδή φοβούνται αντίποινα από τους ίδιους τους ηγέτες τους. Γι΄αυτό είναι σημαντική η κατάθεση το Συνταγματάρχη Col. Richard Kemp, πρώην διοικητής των Βρετανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν και με μεγάλη εμπειρία στους πολέμους που είπε το εξής για τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις στην Γάζα “…έκαναν περισσότερα για την διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών στην εμπόλεμη περιοχή όσο κανένας άλλος στρατός στην πολεμική ιστορία.”

Μόνο με την επιστροφή στην αρχική αποστολή και το σεμνό πνέυμα που καθοδηγούσε το Human Rights Watch θα μπορέσει να αναστήσει τον εαυτό τους ως ηθική δύναμη στην Μέση Ανατολή και σε όλο τον κόσμο. Αν αποτύχει σε αυτό, η αξιοπιστία θα μειωθεί σοβαρά και ο σημαντικός ρόλος που παίζει στον κόσμο θα ελαχιστοποιηθεί.

Robert L. Bernstein, πρώην πρόεδρος του Random House, ήταν και πρόεδρος του Human Rights Watch από το 1978 μέχρι το 1998.

http://israelyesgr.bravejournal.com/

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: