Αρχική > Uncategorized > Αντιπαραβολή: Jimmy Carter και Richard Goldstone: Μια σπουδή στην αμοιβαία χαζομάρα

Αντιπαραβολή: Jimmy Carter και Richard Goldstone: Μια σπουδή στην αμοιβαία χαζομάρα

Δεκεμβρίου 19, 2009 Σχολιάστε Go to comments

Πηγή: Μετάφραση πρωτότυπου άρθρου του David Forman της Jerusalem Post από την σελίδα του Jean Cohen.

Σχόλιο Ισραελμαν: Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με αυτό το άρθρο.  Αυτά που λέει, ότι ο κόσμος χρησημοποιεί την Εβραικότητα του Goldstone είναι γεγονός, και Master of this Art είναι ο Ομαδεον (πάρτο σαν compliment αυτό το σχόλιο, Omadeon).

Ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ Jimmy Carter είχε πολλά θετικά γνωρίσματα.  Αξίζει ένα μεγάλο μέρος των επαίνων που συγκέντρωσε όντας ολόκληρη τη ζωή του στο επίκεντρο της δημοσιότητας με αποκορύφωμα τη βράβευσή του με το Νόμπελ Ειρήνης. Εμείς οι Ισραηλινοί θα του είμαστε για πάντα ευγνώμονες για τη συμβολή του στη σύναψη της ειρηνευτικής συμφωνίας με την Αίγυπτο. Το πρόγραμμά του Habitat for Humanity (Σπίτια για την Ανθρωπότητα) υπήρξε εξαιρετικά επιτυχές. Τέλος, οι προσπάθειές του για τη διατήρηση της ειρήνης σε διάφορες περιοχές του κόσμου επιδεικνύουν μια ειλικρινή δέσμευση στη διευθέτηση των διαφορών μεταξύ των λαών και των εθνών.

Ο Richard Goldstone είναι ένας ιδιαίτερα σεβαστός δικαστής. Όντας Νοτιοαφρικανικός αντιτάχθηκε σθεναρά στο απαρτχάιντ ενώ διετέλεσε Γενικός Εισαγγελέας των Διεθνών Ποινικών Δικαστηρίων του ΟΗΕ για την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Ρουάντα. Επειδή θεωρείται σχολαστικά αμερόληπτος, του ζητήθηκε να προεδρεύσει του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που εξέτασε τον πόλεμο στη Γάζα.

Ωστόσο, παρά το διακεκριμένο παρελθόν τους στην επίλυση προβλημάτων, όταν χρειάστηκε να εφαρμόσουν ακριβοδίκαια μέτρα και σταθμά στη διπλωματία της Μέσης Ανατολής, οι Carter και Goldstone δεν αποδείχθηκαν μόνο υποκριτές ηθικολόγοι αλλά και ανεπαρκείς πολιτικοί.  Και οι δύο φάνηκαν αφελείς, αδαείς ή, στην περίπτωση του Carter, απλά κακόβουλοι.

Ο GOLDSTONE δεν θα έπρεπε ποτέ να είχε τεθεί επικεφαλής της έρευνας του ΟΗΕ για τον πόλεμο της Γάζας.  Δεν είναι ότι η έκθεσή του είναι τόσο ανακριβής. Υπάρχουν πτυχές της έρευνας που κατσαδιάζουν δικαίως το Ισραήλ παρόλο που οι κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας είναι εντελώς δυσανάλογες προς τη νέα πραγματικότητα μιας χώρας που υπερασπίζεται τον εαυτό της από μια ομάδα τρομοκρατών κακοποιών που πρεσβεύουν την επικράτηση του νόμου της ζούγκλας επί της έννομης τάξης.

Ο Goldstone όμως, όντας Εβραίος, έπρεπε να γνωρίζει ότι η Εβραϊκότητά του θα χρησιμοποιείτο εναντίον του Εβραϊκού λαού.  Κατά ειρωνεία της τύχης, ο Goldstone βρέθηκε να επικρίνει το μονόπλευρο ψήφισμα του ΟΗΕ που καταδίκαζε μόνο το Ισραήλ – σε αντιδιαστολή με τα πορίσματα της έρευνας – κατά την ψηφοφορία για την αποδοχή της έκθεσης και την έναρξη της διαδικασίας παραπομπής του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.  Δεν είχε άραγε συνειδητοποιήσει ο Goldstone ότι μια τέτοια έκθεση θα γινόταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα Αραβικά κράτη, οι ηγέτες των οποίων θα τόνιζαν ότι ο Goldstone είναι Εβραίος – και θα έλεγαν προκλητικά: «Κοίτα τι λέει ο Εβραίος Goldstone – ο οποίος συνέταξε την έκθεση – σχετικά με τις ενέργειες του Ισραήλ»;  Η παρούσα περιοδεία του στις ΗΠΑ απλά επιδείνωσε την κατάσταση.

Μη θέλοντας να μείνει πίσωΜη θέλοντας να μείνει πίσω – και εντελώς αναμενόμενα – ο Jimmy Carter εξέφρασε την πλήρη στήριξή του στην έκθεση του Goldstone και ιδιαίτερα στην κριτική που αυτή ασκεί στο Ισραήλ. Σύμφωνα με τον Carter, η Hamas ανακοίνωσε ότι έχει ξεκινήσει μια ανεξάρτητη έρευνα σχετικά με τις ενέργειές της, όπως ακριβώς ήθελε ο Goldstone. Κανείς άλλος δεν έχει ακούσει για την έρευνα αυτή της Hamas δεδομένου μάλιστα ότι η οργάνωση απορρίπτει εντελώς την κριτική της Έκθεσης του Goldstone σχετικά με τη συμπεριφορά της κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ωστόσο, όπως έγραψε ο Carter σε άρθρο του στην εφημερίδα International Herald Tribune, εκείνος δέχεται αδιαμφισβήτητα τα λόγια της Hamas. Ακόμη όμως και αν κάποιος δεχόταν το αδύνατο – δηλαδή ότι η Hamas θα διερευνήσει τον εαυτό της – μπορεί άραγε ένα λογικό άτομο να πιστέψει πραγματικά ότι η Hamas θα μπορούσε ποτέ να καταλήξει σε μια αντικειμενική έκθεση;  Αυτό δεν είναι απλώς παράτολμο, είναι καθαρή ηλιθιότητα.

Ο Carter, επίσης, καταδικάζει το Ισραήλ για το συνεχιζόμενο αποκλεισμό της Γάζας χωρίς καμία αναφορά στις εύλογες ανησυχίες της χώρας για το λαθρεμπόριο όπλων ακόμη και μετά την κατάσχεση ενός πλοίου με όπλα – συμπεριλαμβανομένων και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς – και προορισμό τη Γάζα.  Και τι γίνεται με το Αιγυπτιακό κλείσιμο των περασμάτων μεταξύ Γάζας και Αιγύπτου που έχει επιβάλει το Κάιρο;  Ο Carter ανταπαντά επιμένοντας ότι το Ισραήλ πρέπει να τερματίσει αμέσως τον αποκλεισμό διότι μόνο τότε η Σαουδική Αραβία θα δεσμευθεί να στείλει 1 δις δολάρια τους κατοίκους της Γάζας  ενώ κι άλλες Αραβικές χώρες θα υποσχεθούν άλλα 300 εκατομμύρια με την εγγύηση ότι η βοήθεια θα παρακάμψει τα στελέχη της οργάνωσης και θα παραδοθεί απευθείας σ’ εκείνους που έχουν ανάγκη. Ο Carter διαβεβαιώνει ότι «αξιωματούχοι τόσο στη Γάζα όσο και στη Συρία με έχουν διαβεβαιώσει ότι θα αποδεχθούν την εν λόγω ρύθμιση».

Πιστεύει πραγματικά ο Carter μια υπόσχεση που δίνει η Συρία, μια βάναυση δικτατορία που παραβιάζει συστηματικά το ψήφισμα του ΟΗΕ που απαγορεύει τις αποστολές όπλων στη Hezbollah και έχει κατασκευάσει ένα μυστικό πυρηνικό εργοστάσιο σχεδόν στο κατώφλι του Ισραήλ; Εξάλλου, παρά τις δεσμεύσεις τους όλα αυτά τα χρόνια για αποστολή οικονομικής βοήθειας προς τους Παλαιστινίους, οι Αραβικές χώρες σπάνια το έχουν κάνει προκαλώντας τις πικρές διαμαρτυρίες των Παλαιστινίων.  Πράγματι, από το 1948, ο Αραβικός κόσμος έχει κάνει ελάχιστα για να βοηθήσει τους Παλαιστινίους, ιδιαίτερα τους πρόσφυγες, προτιμώντας να τους χρησιμοποιεί ως πολιτικά πιόνια για να αποτρέπει την προσοχή της διεθνούς κοινότητας από τις δικές του αδελφοκτόνες συγκρούσεις και τα δικτατορικά καθεστώτα.

Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί ο Carter υπήρξε Πρόεδρος μιας μόνο θητείας.  Η αδύναμη αντίδρασή του στην κατάληψη της εξουσίας του Ιράν από τους θεοκράτες κληρικούς με επικεφαλής τον εξόριστο Ayatollah Khomeini, βοήθησε στην ανατροπή του φιλοδυτικού Σάχη.  Όσο τυραννική κι αν ήταν η  βασιλεία του Σάχη, η Κυβέρνηση του Mahmoud Ahmadinejad είναι εξίσου αυταρχική.

Ο Carter απέτυχε άλλωστε στην προσπάθειά του να απελευθερώσει τους εκατοντάδες Αμερικανούς ομήρους που κρατούνταν στην έρημο από τους νέους τότε φανατικούς θρησκευτικούς ηγέτες του Ιράν καθώς επέμεινε στην επίδειξη «λεπτών» χειρισμών από τον Αμερικανικό στρατό στην επιχείρηση διάσωσης. Ούτε ο Carter ούτε ο Goldstone καταλαβαίνουν ότι η λεπτότητα δεν είναι μια υπεύθυνη πολιτική όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση τρομοκρατών. Όταν κανείς μάχεται με τρομοκράτες, η εφαρμογή συμβατικών κανόνων εμπλοκής δεν είναι ούτε πρακτική ούτε ενάρετη.

Αν ο Carter είχε αντιδράσει με σθένος, η διεθνής κατάσταση ίσως έδειχνε πολύ διαφορετική σήμερα και οι Ιρανικές απειλές δεν θα φόβιζαν ολόκληρη την παγκόσμια τάξη. Αν ο Goldstone δεν είχε τοποθετήσει το Ισραήλ στην ίδια κατηγορία με τη Hamas – ο μοναδικός σκοπός της οποίας ήταν και είναι να σκοτώσει όσους περισσότερους αθώους Ισραηλινούς μπορεί (με την πλήρη στήριξη του Ιράν) – οι τρομοκράτες σε κάθε γωνιά του κόσμου δεν θα είχαν πάρει τόσο θάρρος.

Όσα ψήγματα αλήθειας κι αν υπάρχουν στην έκθεση του Goldstone, το να χαρακτηρίζει κανείς κάποιες αποκλίνουσες συμπεριφορές εκ μέρους ορισμένων Ισραηλινών στρατιωτών ως εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν είναι μόνο άδικο αλλά και επιζήμιο για κάθε έθνος που έχει ν’ αντιμετωπίσει την τρομοκρατία.  Η κίνηση του Carter να σπεύσει να στηρίξει τον Goldstone μοιάζει σαν προσπάθεια ν’ απαλύνει την ενοχή του για τη μεγάλη του ισχυρογνωμοσύνη πίσω στη δεκαετία του 1980.  Θέλει να δικαιολογήσει τους λεπτούς χειρισμούς του στην κρίση με τους ομήρους επιτιθέμενος στην τολμηρή απάντηση του Ισραήλ στις συνεχείς βομβιστικές επιθέσεις της Hamas κατά των πολιτών του.

Η αλήθεια είναι εντελώς αντίθετη. Ο Carter θα εξυπηρετούσε πολύ καλύτερα τα συμφέροντα της Αμερικής και του κόσμου αν είχε μιμηθεί τις Ισραηλινές ενέργειες στη Γάζα και είχε επιδείξει αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση των απατεώνων του Ιράν.  Το ίδιο ισχύει και για τον Goldstone.   Θα έπρεπε να είχε υπογραμμίσει την ανάγκη αποφασιστικής αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.

Από τη στιγμή που η εμπειρία των τεκταινόμενων στη δική μας πλευρά του κόσμου δεν έχει διδάξει τίποτα στους Carter και Goldstone, θα μπορούσε κανείς να ελπίζει ότι τουλάχιστον η λογική θα άγγιζε τον τρόπο σκέψης τους. Αντ’ αυτού, ο οδηγός τους είναι δυστυχώς η αμοιβαία χαζομάρα.

http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1259831449470&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull

https://israelyesgr.wordpress.com

Γράψτε Σχόλιο

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: