Αρχική > Uncategorized > Το Ισραήλ Δεν Είναι Περισσότερο Αδίστακτο από την Αμερική

Το Ισραήλ Δεν Είναι Περισσότερο Αδίστακτο από την Αμερική

Του Andrew Roberts στην εφ. Financial Times Δημοσιεύθηκε: 2 του Μαρτίου 2010

https://israelyesgr.wordpress.com

Είναι οι υποστηριζόμενες από Κράτη δολοφονίες δικαιολογημένες ή και ίσως απόνομιμοποιούν την ύπαρξη του κράτους που αναλαμβάνει την ευθύνη μίας τέτοιας πράξης; Δύο άρθρα σε αυτή την εφημερίδα (Financial Times) την περασμένη εβδομάδα, από τον Henry Siegman και τον David Gardner, είχαν βίαια κριτική του Ισραήλ μετά από τη δολοφονία του λαθρέμπορου όπλων της Χαμάς Μαχμούντ αλ-Μαβχουχ (a.k.a. Μαχμούντ αλ Μαμπχούχ και Mahmoud al-Mabhouh) στο Ντουμπάι στις 19 Ιανουαρίου.

Ο κ. Siegman έγραψε για το πώς «οι αποικιακές φιλοδοξίες του Ισραήλ» και «τα σημεία ελέγχου, συρματοπλέγματα και διαχωριστικά τοιχώματα» ήταν «η μεταστροφή του Ισραήλ από μια δημοκρατία σε ένα κράτος απαρτχάιντ», δημιουργώντας έτσι μια «επικείμενη παγκόσμια απειλή για τη νομιμότητα της χώρας». Δύο ημέρες αργότερα ο κ. Gardner έγραψε για το πώς «η μιλιταριστική εξωστρέφεια του Ισραήλ» για τον φόνο του Ντουμπάι έχει εκδηλώσει την «προτίμηση του Ισραήλ για την άμεση ικανοποίηση εκτελεστικών λύσεων σε σύνθετα πολιτικά και γεωπολιτικά προβλήματα» τα οποία θα «διευρύνουν στο διεθνή χώρο μάχης τις οφθαλμόν αντί οφθαλμού επιθέσεις» και «θα ενθαρρύνει την αντίληψη ότι [το Ισραήλ] είναι ένα αδίστακτο κράτος».

Και οι δύο σχολιαστές είναι εντελώς λάθος. Το μόνο που θα καταφέρει η επιχείρηση του Ντουμπάι να κάνει είναι να υπενθυμίσει στον κόσμο ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας των κρατών σε καιρό πολέμου – και στον αγώνα του Ισραήλ με τη Χαμάς, της Φατάχ και της Χεζμπολάχ αποτελεί βεβαίως ότι – οι κατά καιρούς στοχευμένες δολοφονίες είναι ένα από τα όπλα επιλογής, και ότι αυτό με κανένα τρόπο δεν αποδυναμώνει τη νομιμότητά του κράτους. Όσο για τα «διαχωριστικά τοιχώματα» και σημεία ελέγχου που βλέπει στο Ισραήλ, το 99% μείωσης του αριθμού των επιθέσεων αυτοκτονίας από τότε που τα έστυσαν, δικαιολογεί την πολιτική αυτή.

Δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στο απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής – όπου η λευκή μειοψηφία επέβαλε την εξουσία επί της μαύρης πλειοψηφίας – και στα κατεχόμενα εδάφη, που κατέλαβε το Ισραήλ μόνο μετά την εισβολή από τους γείτονές της. Για να κάνετε μια τέτοια συσχέτηση δεν είναι μόνο λανθασμένη, αλλά και προσβλητική. Αν οι Άραβες Ισραηλινοί είχαν στερηθεί τα πολιτικά τους δικαιώματα αυτό θα δικαιολογούσε τέτοια υπερβολή, αλλά, φυσικά, σήμερα όλοι οι Άραβες Ισραηλινοί έχουν τα ίδια δικαιώματα όπως κάθε Εβραίος του Ισραήλ.

Μακράν του να έχει οποιεσδήποτε αποικιακές φιλοδοξίες, το Ισραήλ δεν επιθυμεί τίποτα παραπάνω από το να ζήσουν ειρηνικά μέσα σε ασφαλή σύνορα. Αλλά εξίσου δεν απαιτεί και τίποτα λιγότερο.

Επιπλέον, αντίθετα από κάποιου είδους σπασμωδικής «προτίμησης για την άμεση ικανοποίηση εκτελεστικών λύσεων», η απόφαση να σκοτώσουν τον Mahmoud al-Mabhouh — αν υποτεθεί ότι πραγματικά εξουσιοδοτήθηκε, σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε μόνο από την Μοσσάντ, το οποίο κάθε άλλο παρά σαφές είναι σε αυτό το στάδιο — θα είχε εξεταστεί λεπτομερώς από κάθε πολιτική και επιχειρησιακή άποψη. Ωστόσο, ενίοτε πολύπλοκα πολιτικά και γεωπολιτικά προβλήματα πράγματι απαιτούν την κοπή του γόρδιου δεσμου, και αυτό ήταν ένας από αυτούς.

Όταν η Βρετανία ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ (Winston Churchill) εξουσιοδότησε τον διοικητή Ειδικών Επιχειρήσεων για την δολοφονία του διοικητή των SS Heinrich Kreipe, την σύλληψη (και τη θανάτωση εάν είναι αναγκαίο) στην Κρήτη. Το ίδιο για τον Erwin Rommel (Έρβιν Ρόμελ). Ακριβώς όπως συνέβει με ορισμένες επιχειρησεις της Μοσσάντ, όπως η αποτυχία στο Αμάν, το 1997, όταν πράκτορες συνελήφθησαν μετά την αποτυχία τους να σκοτώσουν τον Khaled Meshal της Χαμάς, δεν ήταν και όλες οι επιχειρήσεις του Τσώρτσιλ επιτυχίες. Όμως, το Βρετανικό κράτος δεν απονομιμοποιήθηκε σε καμία περίπτωση σαν αποτέλεσμα αυτών των επιχειρήσεων.

Οι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών των κρατών – ενίοτε λειτουργούν με άμεση εξουσία, μερικές φορές χωρίς – έχουν πραγματοποιήσει πολλές δολοφονίες και δολοφονικές απόπειρες σε καιρό ειρήνης χωρίς η νομιμότητα των εν λόγω κρατών να τεθεί υπό αμφισβήτηση, ή να περιγράφηθουν ως «παρίες». Το 1985 η Γαλλική Deuxième Bureau βύθισε την μηχανότρατα Rainbow Warrior της Greenpeace, σκοτώνοντας τον φωτογράφο Fernando Pereira, χωρίς κανείς να καταγγείλλει τη Γαλλία ως ένας αδίστακτο κράτος. Ομοίως, το 2006, το πολώνιο 210 χρησιμοποιήθηκε για τη δολοφονία του Alexander Litvinenko χωρίς η Ρωσία του Πούτιν να περιγράφεται ως «παράνομη». Αυτό το είδος γλώσσας είναι αποκλειστικά και μόνο για το Ισραήλ, ακόμα και αν ούτε ο Pereira ουτε ο Λιτβινένκο καθυστούσε τον ίδιο κίνδυνο για τους Γάλλους και τους Ρώσους πολίτες που καθυστά για τους Ισραηλινούς πολίτες οι δραστηριότητες του Mahmoud al-Mabhouh.

Ο λόγος ότι τα εν λόγω δύο μέτρα και σταθμά, εξακολουθούν να ισχύουν – πάνω από έξι δεκαετίες μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ – δεν είναι λόγω της φύσης του ανδρείου, γενναίου, εμπόλεμου, μικροσκοπικού, περιτριγυρισμένου, αλλά υπερήφανη χώρα, αλλά λόγω της φύσης των εχθρών της. Παρά το γεγονός ότι πρέπει κανείς να είναι στα εβδομήντα του για να θυμάται την εποχή που το Ισραήλ δεν υπήρχε, ωστόσο, υπάρχουν ακόμα εκείνοι που θέτουν την νομιμότητα της χώρας υπό αμφισβήτηση, εκμεταλεβόμενοι ο,τιδήποτε συμβαίνει να βρίσκεται στην επικαιρότητα τη ο,ποιαδήποτε στιγμή – όπως αυτή η τελευταία δολοφονία –  για να προσπαθήσουν να υποστηρίξουν ότι το Ισραήλ δεν είναι μια πραγματική χώρα, και ως εκ τούτου δεν αξίζει πραγματικά να υπάρχει. Αληθινά κράτη παρίες, όπως η Βόρεια Κορέα μπορεί να τα απεχθάνοντε και να τους κάνουν κριτική, αλλά ακόμη και αυτά τα κράτη δεν έχουν την ίδια τους την υπάρξη υπό αμφισβήτηση, λόγω των πράξεών τους.

Όσοι επιθυμούν να κατανοήσουν τις δράσεις του Ισραήλ και να τους φέρουν στο κατάλληλο ιστορικό τους πλαίσιο θα πρέπει να διαβάσουν το βιβλίο του Michael Burleigh την πολιτιστική ιστορία της τρομοκρατίας, το «Αίμα και Οργή». Ο Burleigh κάνει αναφορά σε ανώτερο πράκτορα της Μοσάντ λέγοντας μετά τη σφαγή των 11 ισραηλινών αθλητών των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου: «Αν υπήρχαν πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών, ο στόχος ήταν προσβάσιμος και αν υπήρχε η δυνατότητα, κάναμε τις απαραίτητες ενέργειες. Όσον μας αφορούσε δημιουργούσαμε την αποτροπή, αναγκάζοντας τους τρομοκράτες να χωθούν στο αμυντικό τους κέλυφος και να μην σχεδιάσουν επιθέσεις εναντίον μας».

Είναι τόσο πολύ διαφορετική αυτή η συμπεριφορά από την προληπτική στοχοθετημένη δολοφονία ηγετών των Ταλιμπάν που το ΝΑΤΟ πραγματοποιεί με πτήσεις από drones στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν σήμερα; Έτσι και οι κ.κ. Siegman και Gardner πρόκειται να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη νομιμότητα της Αμερικής; Οχι! η προσβολή αυτή προορίζεται για μία μόνο χώρα: το Ισραήλ.

Ο αρθρογράφος είναι ιστορικός και συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο είναι «Η θύελλα του πολέμου» («The Storm of War»)

https://israelyesgr.wordpress.com

Γράψτε ένα σχόλιο

  1. chris
    Μαρτίου 8, 2010 στο 9:53 πμ

    Πραγματικά ένα εξαίρετο άρθρο που υποδεικνύει πολύ εύστοχα την εφαρμογή δυο μέτρων και δυο σταθμών απέναντι στο κράτος του Ισραήλ. Εκείνο που με φοβίζει είναι ότι θα πρέπει να είναι κάποιος στα εβδομήντα του (ή πολύ γενναίος) για να θυμάται την πραγματική ιστορία αυτού του κράτους, την αντιμετώπισή που είχε και έχει από τον αραβικό κόσμο αλλά και τη δήθεν παλαιστινιακή «εθνική» ταυτότητα που έχει χρησιμεύσει ως εργαλείο διεμβολισμού και καταστροφής. Τι έχει αλλάξει σήμερα? Ίσως ότι έχουν αυξηθεί αυτοί που θα ήθελαν να δουν αυτό το κράτος να αυτοκτονεί για να απαλλαγούν οριστικά απ’ αυτό!

  2. denis
    Μαρτίου 8, 2010 στο 11:38 πμ

    ta exoume pei xilies fores. o israilitis dinei to aima tou gia na exei ftino petreleo to pio energovoro kratos tou kosmou.

    dite kai afto
    Turkey rejects Israel earthquake aid
    http://jta.org/news/article/2010/03/08/1010973/turkey-turns-down-israel-earthquake-aid

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: