Αρχική > Uncategorized > Γάζα: Τι Λέει το Διεθνές Δίκαιο για τον Στολίσκο; – Gaza: What does International Law Say?

Γάζα: Τι Λέει το Διεθνές Δίκαιο για τον Στολίσκο; – Gaza: What does International Law Say?

https://israelyesgr.wordpress.com

Σχόλιο Ισραελμαν (Israelman): Είχα γράψει, πριν γίνει ό,τι έγινε, σε αυτήν την ανάρτηση ότι: «Ο στολίσκος και ο οργανισμός Free Gaza παίζουν “φτηνά” πολιτικά παιχνίδια που θα αποβούν σε “ακριβά” και άσχημα αποτελέσματα». Τώρα ας διαλύσουμε το παρακάτω μύθο. Επειδή όλοι αναπιπιλούνε την καραμέλα ότι «….το Ισραήλ  είναι παράνομο που έκανε ό,τι έκανε και μάλιστα σε ΔΙΕΘΝΗ ΥΔΑΤΑ…» κλπ, κλπ, παραθέτω το παρακάτω άρθρο για να τελειώνουμε με αυτό το άσχετο «επιχείρημα».

Israeman Comment: Because I am a little tired of the ultra left wing media broken record of  «….Israel behaved illegally by stopping and boarding the Boat in International Waters…» etc, etc, I am posting the article below, which diligently and without passion it eliminates that flimsy and baseless «argument». Enjoy!

By: Joshua Rozenberg http://standpointmag.co.uk/node/3110

Joshua Rozenberg was the BBC’s legal correspondent for 15 years. He moved to The Daily Telegraph in 2000, editing the paper’s legal coverage for eight years.

https://israelyesgr.wordpress.com

The BBC has provided space on its website for readers to complain that the Israeli naval raid off Gaza was «piracy» because it took place in international waters. A rather better use of the page would have been a piece informing its readers of the position in international law.

I am no expert in this field and I know that international law is open to interpretation. But here’s an account posted anonymously in response to this excellent piece. I have retained the US spellings, perhaps the only clue to the identity of the author, «George».

1. A maritime blockade is in effect off the coast of Gaza. Such blockade has been imposed, as Israel is currently in a state of armed conflict with the Hamas regime that controls Gaza, which has repeatedly bombed civilian targets in Israel with weapons that have been smuggled into Gaza via the sea.

2. Maritime blockades are a legitimate and recognized measure under international law that may be implemented as part of an armed conflict at sea. (Examples: USA blockaded Cuba, UK blockaded The Falklands, the EU blockaded Yugoslavia).

3. A blockade may be imposed at sea, including in international waters, so long as it does not bar access to the ports and coasts of neutral States.

4. The naval manuals of several western countries, including the US and England recognize the maritime blockade as an effective naval measure and set forth the various criteria that make a blockade valid, including the requirement of give due notice of the existence of the blockade.

5. In this vein, it should be noted that Israel publicized the existence of the blockade and the precise coordinates of such by means of the accepted international professional maritime channels. Israel also provided appropriate notification to the affected governments and to the organizers of the Gaza protest flotilla. Moreover, in real time, the ships participating in the protest flotilla were warned repeatedly that a maritime blockade is in effect.

6. Here, it should be noted that under customary law, knowledge of the blockade may be presumed once a blockade has been declared and appropriate notification has been granted, as above.

7. Under international maritime law, when a maritime blockade is in effect, no boats can enter the blockaded area. That includes both civilian and enemy vessels.

8. A State may take action to enforce a blockade. Any vessel that violates or attempts to violate a maritime blockade may be captured or even attacked under international law. The US Commander’s Handbook on the Law of Naval Operations sets forth that a vessel is considered to be in attempt to breach a blockade from the time the vessel leaves its port with the intention of evading the blockade.

9. Here we should note that the protesters indicated their clear intention to violate the blockade by means of written and oral statements. Moreover, the route of these vessels indicated their clear intention to violate the blockade in violation of international law.

10. Given the protesters explicit intention to violate the naval blockade, Israel exercised its right under international law to enforce the blockade. It should be noted that prior to undertaking enforcement measures, explicit warnings were relayed directly to the captains of the vessels, expressing Israel’s intent to exercise its right to enforce the blockade.

11. Israel had attempted to take control of the vessels participating in the flotilla by peaceful means and in an orderly fashion in order to enforce the blockade. Given the large number of vessels participating in the flotilla, an operational decision was made to undertake measures to enforce the blockade a certain distance from the area of the blockade.

12. Israeli personnel attempting to enforce the blockade were met with violence by the protesters and acted in self defense to fend off such attacks.

Looks pretty authoritative to me.

Write a Comment

https://israelyesgr.wordpress.com

Του Joshua Rozenberg http://standpointmag.co.uk/node/3110

O Joshua Rozenberg ήταν επί 15 χρόνια ανταποκριτής του BBC’s για νομικά θέματα και από το 2000 και  επί 8 χρόνια αρχισυντάκτης του για νομικά θέματα της The Daily Telegraph.

https://israelyesgr.wordpress.com

Το BBC έδωσε χώρο στην ιστοσελίδα της για τους αναγνώστες να παραπονεθούν για την επιδρομή  του ισραηλινού ναυτικού στα ανοικτά της Γάζας ότι ήταν «πειρατεία», διότι έλαβε χώρα σε διεθνή ύδατα. Μια μάλλον καλύτερη χρήση της σελίδας θα ήταν ένα κομμάτι να ενημερώσει τους αναγνώστες της για την κατάσταση στο διεθνές δίκαιο.

Δεν είμαι ειδικός σε αυτόν τον τομέα και γνωρίζω ότι το διεθνές δίκαιο είναι ανοιχτό σε ερμηνείες. Αλλά εδώ είναι μία απάντηση που δημοσιεύτηκε ανώνυμα σε αυτό το εξαιρετικό κομμάτι. Ο συγγραφέας «George» μάλλον είναι Αμερικανός αφού η ορθογραφία είναι Αμερικάνικη και όχι Βρετανική.

1. Ο αποκλεισμός των θαλασσών είναι σε ισχύ στα ανοικτά των ακτών της Γάζας. Ο εν λόγω αποκλεισμός έχει επιβληθεί, καθώς το Ισραήλ βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση ένοπλης σύγκρουσης με το καθεστώς της Χαμάς που ελέγχει τη Γάζα, η οποία έχει βομβαρδίσει επανειλημμένα στόχους πολιτών στο Ισραήλ με όπλα που έχουν μπει λαθραία στη Γάζα μέσω της θάλασσας.

2. Θαλάσσιοι αποκλεισμοί είναι νόμιμο και αναγνωρισμένο μέτρο βάσει του διεθνούς δικαίου που μπορεί να εφαρμοστεί ως τμήμα μιας ένοπλης σύγκρουσης στη θάλασσα. (Παραδείγματα: ΗΠΑ απέκλεισαν την Κούβα, το Ηνωμένο Βασίλειο απέκλεισαν τα Φώκλαντ, η ΕΕ απέκλεισε τη Γιουγκοσλαβία)

3. Ένας αποκλεισμός μπορεί να επιβληθεί στη θάλασσα, ακόμη και σε διεθνή ύδατα, εφόσον αυτό δεν απαγορεύει την πρόσβαση στα λιμάνια και τις ακτές των ουδέτερων κρατών.

4. Τα πολεμικά εγχειρίδια πολλών δυτικών χωρών, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ και της Αγγλίας αναγνωρίζουν το θαλάσσιο αποκλεισμό ως ένα αποτελεσματικό ναυτικό μέτρο και εκτίθενται τα διάφορα κριτήρια που καθιστούν τον αποκλεισμό έγκυρο, συμπεριλαμβανομένης της προϋπόθεσης εγκαίρους ειδοποίησης για την ύπαρξη του αποκλεισμού.

5. Σε αυτό το πνεύμα, θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Ισραήλ δημοσιοποιησε την ύπαρξη του αποκλεισμού και την ακριβείς συντεταγμένες των εν λόγω, μέσω των διεθνώς αναγνωρισμένων επαγγελματικών θαλάσσιων καναλιών. Το Ισραήλ έδωσε επίσης κατάλληλη ενημερώση στις αναπλεκόμενες κυβερνήσεις και στους διοργανωτές του στολίσκου διαμαρτυρίας στη Γάζα. Επιπλέον, σε πραγματικό χρόνο, τα πλοία που συμμετέχουν στο στολίσκο διαμαρτυρίας είχαν επανειλημμένα προειδοποιηθεί ότι ένας θαλάσσιος αποκλεισμός είναι σε ισχύ.

6. Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το εθιμικό δίκαιο (customary law), γνώση του αποκλεισμού μπορεί να θεωρηθεί από την στιγμή που ο αποκλεισμός έχει ήδη δηλωθεί και σχετική ανακοίνωση έχει ήδη χορηγηθεί, όπως αναφέρεται παραπάνω στην παράγραφο 5.

7. Σύμφωνα με το διεθνές ναυτικό δίκαιο, όταν ένας θαλασσιος αποκλεισμός είναι σε ισχύ, κανένα σκάφος δεν μπορεί να εισέλθει στην αποκλεισμένη περιοχή. Αυτό συμπεριλαμβάνει τόσο πολιτικά όσο και εχθρικά πλοία.

8. Ένα κράτος μπορεί να λαμβάνει μέτρα για την επιβολλή του αποκλεισμού. Οποιοδήποτε σκάφος, το οποίο παραβιάζει ή επιχειρεί να παραβιάσει ένα θαλάσσιο αποκλεισμό μπορούν να συλληφθούν ή ακόμη και δεχθούν επίθεση σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Το Εγχειρίδιο του κυβερνήτη των ΗΠΑ για το Δίκαιο των Ναυτικών Επιχειρήσεων θέτει ένα σκάφος ότι  θεωρείται ότι προσπαθεί να παραβιάσει τον αποκλεισμό από τη στιγμή που το σκάφος εγκαταλείψει το λιμάνι του με την πρόθεση να παρακαμφθεί το μπλόκο.

9. Εδώ οφείλουμε να επισημάνουμε ότι οι διαδηλωτές ανέφεραν σαφή την πρόθεσή τους να παραβιάσουν τον αποκλεισμό, με γραπτές και προφορικές δηλώσεις τους. Επιπλέον, η διαδρομή και προορισμός των εν λόγω πλοίων έκαναν σαφή την πρόθεσή τους να παραβιάσουν το εμπάργκο το οποίο είναι παράβαση του διεθνούς δικαίου.

10. Δεδομένων την ρητή πρόθεση των διαδηλωτών να παραβιάσουν το ναυτικό αποκλεισμό, το Ισραήλ ασκεί το δικαίωμά του βάσει του διεθνούς δικαίου για την επιβολή του αποκλεισμού. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πριν από τη λήψη μέτρων επιβολής, σαφείς προειδοποιήσεις είχαν δωθεί άμεσα στους κυβερνήτες των πλοίων, εκφράζοντας την πρόθεση του Ισραήλ να ασκήσει το δικαίωμά του να επιβάλλει τον αποκλεισμό.

11. Το Ισραήλ είχε επιχειρήσει να πάρει τον έλεγχο των σκαφών που συμμετήχαν στο στολίσκο με ειρηνικά μέσα και με εύρυθμο τρόπο ώστε να επιβληθεί ο αποκλεισμός. Δεδομένου του μεγάλου αριθμού των σκαφών που συμμετέχουν στο στολίσκο, το Ισραήλ πήρε μια επιχειρησιακή απόφαση να λάβουν μέτρα για την επιβολή του αποκλεισμού σε κάποια απόσταση από την περιοχή του αποκλεισμού.

12. Το Ισραηλινό προσωπικό ενώ επιχειρούσε να επιβάλει τον αποκλεισμό συνάντησε τη βία από τους διαμαρτυρόμενους και προέβη σε ενέργειες αυτοάμυνας για την απόκρουση αυτών των  επιθέσεων.
Μου φαίνονται αρκετά ξεκάθαρα τα πράγματα.

Γράψτε ένα σχόλιο

https://israelyesgr.wordpress.com

  1. Canis
    Ιουνίου 2, 2010 στο 12:25 πμ

    Αξιόλογη προσπάθεια η μεταφορά του σχολίου στην γλώσσα μας, η πηγή όμως είναι μάλλον αναξιόπιστη. Τα επιχειρήματα δεν εκφέρονται ούτε από τον Joshua Rozenberg, ούτε από κάποια πηγή διεθνούς δικαίου, αλλά από τον ίσως Αμερικάνο συγγραφέα «George».

    Για να βρούμε τι λέει το διεθνές δίκαιο για τον στολίσκο καλύτερα να ανατρέξουμε στο διεθνές δίκαιο και όχι σε ατεκμηρίωτα σχόλια αναγνωστών. Αλλιώς χάνουμε το δίκιο μας και μάλιστα με έναν ιδιαίτερα άκομψο τρόπο.

  2. Murray Bookchin
    Ιουνίου 2, 2010 στο 12:01 μμ

    Οι επιθέσεις ενάντια στο Ισραήλ αγνοούν τη μακρά ιστορία της αραβικής σύρραξης

    του Murray Bookchin (1986)

    Υπάρχουν οπωσδήποτε πολλά στοιχεία της ισραηλινής πολιτικής στα οποία μπορεί κανείς να ασκήσει κριτική, ιδιαίτερα υπό τη διακυβέρνηση του Λικούντ, το οποίο ενορχήστρωσε την εισβολή στον Λίβανο. Αλλά ο χείμαρρος των αντι-ισραηλινών αισθημάτων που αναδύθηκαν στον τοπικό τύπο, και η κυριολεκτική εξίσωση του σιωνισμού με τον αντιαραβικό ρατσισμό, με υποχρεώνουν να απαντήσω δυναμικά.

    Για χρόνια ήλπιζα ότι το Ισραήλ ή η Παλαιστίνη θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε μία συνομοσπονδία εβραίων και αράβων, ελβετικού τύπου, μία συνομοσπονδία στην οποία και οι δύο λαοί θα μπορούσαν να ζήσουν ειρηνικά μεταξύ τους και να αναπτύξουν τον πνευματικό πολιτισμό τους δημιουργικά και αρμονικά.

    Με τραγικό τρόπο, αυτό δεν έμελλε να συμβεί. Μετά το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών το 1947, που διαχώρισε την Παλαιστίνη σε εβραϊκό και παλαιστινιακό κράτος, ακολούθησε η εισβολή αραβικών στρατών στη χώρα: κυρίως του αιγυπτιακού και του συριακού, μαζί με την πολύ ικανή ιορδανική «αραβική λεγεώνα», με άμεση ή έμμεση υποστήριξη από το Ιράκ και άλλα αραβικά έθνη.

    Σε κάποιες περιπτώσεις αυτοί οι στρατοί, και ιδιαίτερα οι άραβες μη τακτικοί στρατιώτες που τους συνόδευαν, δεν έπαιρναν αιχμαλώτους κατά τις επιθέσεις τους στις εβραϊκές κοινότητες. Γενικά, προσπάθησαν συστηματικά στο διάβα τους να εξαλείψουν όλους τους εβραϊκούς οικισμούς, μέχρι να τους σταματήσει η λυσσώδης και ακριβοπληρωμένη εβραϊκή αντίσταση.

    Η εισβολή, και η ολέθρια μάχη που δημιούργησε, έστησαν ένα τρομακτικό μοτίβο φόβου και πικρίας, το οποίο δεν είναι εύκολο να σβήσει από τον νου των ισραηλινών εβραίων. Το γεγονός ότι απεγνωσμένα και παρανοϊκά στοιχεία εβραίων ζηλωτών φέρθηκαν με παρόμοιο τρόπο μέχρι να τους σταματήσουν οι νεοσχηματισμένες ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις, δεν μπορεί να μας επιτρέψει να ξεχάσουμε τους άντρες και τις γυναίκες του εβραϊκού λαού που σφαγιάστηκαν από τα πιστά πρωτοπαλίκαρα του αραβικού εθνικισμού, ακόμα κι όταν ύψωσαν λευκές σημαίες για να παραδοθούν.

    Έχω παρατηρήσει ελάχιστη αναφορά αυτού του φοβερού μοτίβου «διαμάχης», το οποίο στιγμάτισε τις αραβικές εισβολές στην Παλαιστίνη και τόσο βαθιά επηρέασε την εβραϊκή εμπιστοσύνη στην αξία των «διαπραγματεύσεων ανακωχής», και την προβλεψιμότητα των συμφωνιών ειρήνης με τους άραβες νοσταλγούς των χαμένων πάτριων εδαφών. Πράγματι, οι διαχωριστικές γραμμές που καθιερώθηκαν τελικά μετά τις εισβολές του 1948 ήταν προϊόντα αιματηρών εχθροπραξιών –κυριολεκτικά του πάρε-δώσε της μάχης– και όχι «ιμπεριαλιστικών» ή «σιωνιστών οικοπεδοφάγων», για να χρησιμοποιήσουμε και τη γλώσσα που είναι της μόδας αυτές τις μέρες.

    Ούτε ακούω πια για τις ένθερμες προσπάθειες της Haganah –της εβραϊκής πολιτοφυλακής την εποχή του διαμελισμού– που ενθάρρυνε τους άραβες να παραμείνουν στις γειτονιές και τις πόλεις τους, για τα ισραηλινά οχήματα με τα μεγάφωνα που διέσχιζαν τους δρόμους της Τζάφα, για παράδειγμα, παρακινώντας τους άραβες να μην υποκύψουν στα συναισθήματα πανικού που δημιουργούνταν από τις εμπόλεμες συνθήκες και από εξτρεμιστές και των δύο πλευρών.

    Το γεγονός ότι πολλοί άραβες παρέμειναν στο Ισραήλ αμφισβητεί ξεκάθαρα τον μύθο ότι οι ισραηλινοί εβραίοι προσπάθησαν να απαλλάξουν την χώρα από τους μουσουλμάνους κατοίκους της. Αυτό που φαίνεται να αγνοείται ολοκληρωτικά είναι η βεβαιότητα ότι θα υπήρχε ένα αραβικό κράτος στην Παλαιστίνη, δίπλα στο εβραϊκό, εάν ο αιγυπτιακός στρατός στον νότο, ο συριακός στον βορρά, και ο ιορδανικός στην ανατολή, για δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, δεν είχαν προσπαθήσει να καταλάβουν και τα δύο κομμάτια γης που χώρισε ο Ο.Η.Ε. Ενώ όταν η προσπάθειά τους απέτυχε, χρησιμοποίησαν τους παλαιστίνιους πρόσφυγες σαν πιόνια για τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις με τους ισραηλινούς και τους δυτικούς υποστηρικτές τους.

    Υπάρχει κι ένας ακόμα μύθος που πρέπει να ξεριζωθεί: ότι η παρούσα εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή πηγάζει από τη διαμάχη ισραηλινών και παλαιστινίων• πράγματι, ότι δήθεν η σχέση μεταξύ εβραίων και αράβων ήταν «αγγελική» μέχρι να δηλητηριαστεί από τις «σιωνιστικές φιλοδοξίες». Αφήνοντας κατά μέρος την απλουστευτική εικόνα της Μέσης Ανατολής που αυτή η σύλληψη καλλιεργεί, η έκταση κατά την οποία αποτελεί ολοσχερή διαστρέβλωση των αραβο-εβραϊκών σχέσεων του παρελθόντος, αγγίζει τα όρια του απερίγραπτου.

    Επιτρέπεται να ξεχάσουμε ότι οι αραβικές διώξεις εναντίον των εβραίων, παρότι ήταν λιγότερο γενοκτονικές από τις ευρωπαϊκές, έχουν μία ιστορία αιώνων, με την εξαίρεση της μουσουλμανικής Ισπανίας και της οθωμανικής Τουρκίας; Ότι αραβικά πογκρόμ εναντίον των εβραίων συνόδευσαν τους εβραϊκούς οικισμούς της Παλαιστίνης, όπως υπήρχαν πριν τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, με κορύφωση την εξολόθρευση της παμπάλαιας κοινότητας της Χεβρώνας (κάποτε έδρα της εβραϊκής φυλετικής συνομοσπονδίας) στα τέλη της δεκαετίας του 1920; Ότι ο μεγάλος μουφτής της Ιερουσαλήμ τη δεκαετία του 1930 (ο προκάτοχος του Γιάσερ Αραφάτ δύο γενιές πριν) ήταν δεδηλωμένος θαυμαστής του Χίτλερ και καλούσε σε έναν «ιερό πόλεμο» εξόντωσης των εβραίων της Παλαιστίνης μέχρι τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και κατά τη διάρκεια του; Ότι η ιορδανική «αραβική λεγεώνα» συστηματικά ισοπέδωσε την παλαιά εβραϊκή συνοικία της Ιερουσαλήμ το 1948 και στάβλισε άλογα στο Δυτικό Τοίχος του ναού του Ηρώδη, βεβηλώνοντας το πιο ιερό μέρος του παγκόσμιου ιουδαϊσμού;

    Επιτρέπεται να ξεχάσουμε ότι ο στρατηγός Χαφέζ Άσαντ (Hafez Assad), ο αποκαλούμενος «πρόεδρος» της Συρίας (εκλεγμένος από μία «πλειοψηφία» 99,97% του συριακού «εκλογικού σώματος») έσφαξε 6.000-10.000 ανθρώπους στην Κάμα, τον Φλεβάρη του 1982. επειδή τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ηγεσία του επί της χώρας;

    Αναρωτιέται κανείς, γιατί δεν ακολούθησε μία καταιγίδα διαμαρτυρίας όταν η Διεθνής Αμνηστία το 1983 δήλωσε ότι «οι συριακές δυνάμεις ασφαλείας άσκησαν συστηματικά παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων και πολιτικών δολοφονιών, λειτουργώντας υπό καθεστώς ατιμωρησίας υπό τη σκέπη των νόμων εκτάκτου ανάγκης για τη χώρα»; Γιατί δεν υπάρχει ανησυχία για τον συριακό ιμπεριαλισμό –ιδιαίτερα για τη φαντασίωση του Άσαντ να απορροφήσει τον Λίβανο και την Παλαιστίνη, μαζί με το Ισραήλ παρακαλώ, σε μία συριακή αυτοκρατορία–, ενός στόχου για τον οποίο κάθε αντικειμενικός ειδήμονας της Μέσης Ανατολής γνωρίζει ότι είναι η αραβική εκδοχή του Άσαντ παράλληλα με την παρανοϊκή εκδοχή του «Μεγάλου Ισραήλ» του Rabbie Kahane – μία έννοια που έχουν με ζήλο αποκηρύξει υπεύθυνες εβραϊκές και σιωνιστικές οργανώσεις στο Ισραήλ και διεθνώς;

    Εάν το «θεμελιώδες πρόβλημα» στη Μέση Ανατολή, όπως το θέτει η Miriam Ward στο άρθρο της στις 27 Απριλίου, είναι η υφαρπαγή της παλαιστινιακής γης από το Ισραήλ, πως θα έμοιαζε όλη η περιοχή εάν το Ισραήλ και ο εβραϊκός πληθυσμός του εξαφανίζονταν με μαγικό τρόπο από τη σκηνή; Θα ήταν τότε η Συρία αστυνομικό κράτος σε μικρότερο βαθμό απ’ όσο σήμερα, και η σουνιτική μουσουλμανική πλειοψηφία της θα ένιωθε λιγότερο κυριαρχημένη και εκμεταλλευμένη από τον στρατηγό Άσαντ, που τείνει να μιλά εκ μέρους της αλεβίτικης μουσουλμανικής μειοψηφίας της χώρας;

    Θα σταματούσαν οι σαουδάραβες πρίγκιπες να σπαταλούν μεγάλο μέρος του πλούτου της χώρας τους σε λιμουζίνες, παλάτια, χρυσαφικά, και ακίνητη περιουσία στο εξωτερικό, πόσο μάλλον να επιτρέψουν ένα ελάχιστο ελευθερίας στον ίδιο τον λαό τους στην πατρίδα τους; Οι αιγύπτιοι μεγαλοκτηματίες, ζώντας σε προκλητική αφθονία ενώ τους περιβάλλει απίστευτη εξαθλίωση, θα επέστρεφαν ένα ποσοστό γαιών στους αιγύπτιους χωρικούς που λιμοκτονούν; Θα απελευθέρωνε το Ιράκ τον κουρδικό πληθυσμό του, για να αναφερθώ μονάχα σε μία από τις πιο ηχηρές και εξεγερμένες μειονότητές του, και θα ικανοποιούσε τα αιτήματά του για αληθινή και ίση αυτονομία;

    Θα τελείωνε ο πόλεμος Ιράν και Ιράκ, ένας πόλεμος ο οποίος έχει ήδη αρπάξει εκατομμύρια ζωές τα προηγούμενα χρόνια; Ο συνταγματάρχης Καντάφι θα έπαυε να είναι ένας καμαρωτός μιλιταριστής που προσπαθεί να υφαρπάξει εδάφη πολλών γειτόνων του; Ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός και ο Χομεϊνί, κύρια επιδίωξη των οποίων είναι η εναντίωση σε κάθε μορφή νεωτερικότας και δυτικής κουλτούρας, θα παραχωρούσαν ισότητα στις γυναίκες και ελευθερία στους επικριτές του σημερινού θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν;

    Αυτό που προκαλεί τόση ανησυχία σχετικά με τις επίμονες επιθέσεις στο Ισραήλ είναι ότι βοηθούν στην απόλυτη συσκότιση αυτού που είναι το «θεμελιώδες πρόβλημα» του παλαιστινιακού λαού. Αυτός ο εγκαταλελειμμένος λαός χρησιμοποιείται με τον πλέον εξωφρενικό τρόπο από τα αραβικά κράτη ώστε να καλύψουν τα βαθιά εδραιωμένα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά προβλήματα στις χώρες τους και στη Μέση Ανατολή συνολικά. Είναι αυτονόητο ότι οι διαφορές μεταξύ ισραηλινών και παλαιστινίων πρέπει να λυθούν ισότιμα, έτσι ώστε και οι δύο λαοί να ζήσουν με μία αίσθηση ασφάλειας που θα διαλύσει τους φόβους τους για όσα συνέβησαν στο παρελθόν, και να επιτύχουν μία εποικοδομητική αρμονία μεταξύ τους.

    Δεν είμαι σίγουρος για το ποια θα είναι αυτή η λύση. Αλλά σίγουρα δεν θα επιτευχθεί από πράξεις τρομοκρατίας συσχετιζόμενης με την ΟΑΠ (PLO), ενάντια σε ανεξάρτητα σκεπτόμενους άραβες δημάρχους που προσπαθούν να διαπραγματευτούν έναν διακανονισμό μεταξύ των δύο λαών, στη μία άκρη του φάσματος, ή εναντίον παρανοϊκών όπως ο Rabbi Kahane, στην άλλη άκρη, οι οποίοι προσπαθούν να απωθήσουν τους παλαιστίνιους από τις εστίες και τις κοινότητές τους.

    Αλλά όσο κρίσιμος κι αν είναι ένας διακανονισμός, δεν πρέπει να θάψουμε το πραγματικό «θεμελιώδες πρόβλημα» της Μέσης Ανατολής όπως ενσαρκώνεται στους κυνικούς πολιτικούς, τους μεγαλοκτηματίες, τους βαρόνους του πετρελαίου, τις στρατιωτικές χούντες, τους φανατικούς κληρικούς και τους ιμπεριαλιστικούς άρπαγες, στο σύμφυρμα των τραγικών προβλημάτων που έχουν αναδυθεί μεταξύ των ισραηλινών και των παλαιστινίων.

    Δεδομένου αυτού του υποβάθρου, θα ήταν σοφό να θυμηθούμε ότι οι δύο λαοί έχουν περισσότερα κοινά συμφέροντα παρά διαφορές. Θα ήταν ένα σπουδαίο παράδειγμα πολιτικής ανεξαρτησίας εάν οι λαοί που εγείρουν μία δίκαιη κατακραυγή κατά των στρατιωτικών δικτατοριών στη Λατινική Αμερική θύμιζαν στον εαυτό τους ότι αντιμετωπίζουν κάτι ακριβώς ανάλογο στη Μέση Ανατολή – από τον συνταγματάρχη Καντάφι ως τον στρατηγό Άσαντ.

  3. chris
    Ιουνίου 2, 2010 στο 2:38 μμ

    Canis :
    Αξιόλογη προσπάθεια η μεταφορά του σχολίου στην γλώσσα μας, η πηγή όμως είναι μάλλον αναξιόπιστη. Τα επιχειρήματα δεν εκφέρονται ούτε από τον Joshua Rozenberg, ούτε από κάποια πηγή διεθνούς δικαίου, αλλά από τον ίσως Αμερικάνο συγγραφέα “George”.
    Για να βρούμε τι λέει το διεθνές δίκαιο για τον στολίσκο καλύτερα να ανατρέξουμε στο διεθνές δίκαιο και όχι σε ατεκμηρίωτα σχόλια αναγνωστών. Αλλιώς χάνουμε το δίκιο μας και μάλιστα με έναν ιδιαίτερα άκομψο τρόπο.

    Συμφωνώ μαζί σου canis! Χωρίς να είναι λάθος, δεν μπορείς να στηρίζεσαι γενικά κι αόριστα στο δημόσιο διεθνές δίκαιο ή ειδικότερα στο εθιμικό δίκαιο. Από την αναζήτηση που έκανα εδώ μπορείτε να βρείτε μια καλή νομική τεκμηρίωση του δικαιώματος για τον έλεγχο και την επιβολή περιορισμών σε εμπορικά πλοία ξένης σημαίας σε διεθνή ύδατα («More on international law /blockades» http://elderofziyon.blogspot.com/).

  4. gertsedeq
    Ιουνίου 2, 2010 στο 9:14 μμ

    Εμπεριστατωμένο άρθρο για την νομιμότητα της Ισραηλινής επιχείρησης από ένα πραγματικό γνώστη:
    http://www.drougos.gr/?p=4898
    Ο καλόπιστος αναγνώστης θα βρει ικανοποιητικές απαντήσεις.

  5. Ιουνίου 2, 2010 στο 11:28 μμ

    gertsedeq :

    Εμπεριστατωμένο άρθρο για την νομιμότητα της Ισραηλινής επιχείρησης από ένα πραγματικό γνώστη:
    http://www.drougos.gr/?p=4898
    Ο καλόπιστος αναγνώστης θα βρει ικανοποιητικές απαντήσεις.

    Ευχαριστώ. Το ανέβασε και ο Ζαν Κοέν στην σελίδα του. Αμέσως ανεβαίνει και εδω για να προωθηθεί όσο γίνεται πιο πολύ.

  6. Canis
    Ιουνίου 3, 2010 στο 1:43 πμ

    Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω ως προς το εμπεριστατωμένο του άρθρου του κου Δρούγου. Δεν εκτείνεται πέραν μίας αναζήτησης στην wikipedia και αναφέρει επιλεκτικά άρθρα ενός εγχειριδίου, το οποίο μένει ανοικτό αν θεωρείται legally binding.

    Και κάτι τελευταίο. Κατόρθωσα να εντοπίσω την πηγή του μεταφρασμένου άρθρου. Βρίσκεται στην ιστοσελίδα του Ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών από τις 31 Μαΐου. Όχι πως την θεωρώ αναξιόπιστη ως πηγή, απλά αισθάνομαι άσχημα όταν με εντιμετωπίζουν ως εύπιστο και όχι ως καλίπιστο αναγνώστη.
    http://www.mfa.gov.il/MFA/Government/Law/Legal+Issues+and+Rulings/Gaza_flotilla_maritime_blockade_Gaza-Legal_background_31-May-2010.htm

  7. gertsedeq
    Ιουνίου 3, 2010 στο 2:43 πμ

    @ Canis
    μάλλον αναφέρεσθε σε άλλο άρθρο.

  8. Ιουνίου 3, 2010 στο 9:31 πμ

    Canis :

    Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω ως προς το εμπεριστατωμένο του άρθρου του κου Δρούγου. Δεν εκτείνεται πέραν μίας αναζήτησης στην wikipedia και αναφέρει επιλεκτικά άρθρα ενός εγχειριδίου, το οποίο μένει ανοικτό αν θεωρείται legally binding.

    Και κάτι τελευταίο. Κατόρθωσα να εντοπίσω την πηγή του μεταφρασμένου άρθρου. Βρίσκεται στην ιστοσελίδα του Ισραηλινού Υπουργείου Εξωτερικών από τις 31 Μαΐου. Όχι πως την θεωρώ αναξιόπιστη ως πηγή, απλά αισθάνομαι άσχημα όταν με εντιμετωπίζουν ως εύπιστο και όχι ως καλίπιστο αναγνώστη.
    http://www.mfa.gov.il/MFA/Government/Law/Legal+Issues+and+Rulings/Gaza_flotilla_maritime_blockade_Gaza-Legal_background_31-May-2010.htm

    Απ’ ότι φαίνεται οι δικηγόροι του Ισραήλ έχουν κάνει και αυτοί την έρευνά τους. Απ’ ότι γνωρίζω, η Ισραηλινή κυβέρνηση και ο στρατός αποτελούνται και από νομικούς διεθνολόγους που ψάχνουν τα πράγματα πριν από οποιαδήποτε επιχείρηση γιατί ακριβώς γνωρίζουν ότι μετά ο πλανήτης θα είναι Διεθνονομολάγνος στην στάση του με το Ισραήλ ενώ σε αντίθεση δεν θα ζητήσει καμία εξήγηση ή ευθύνες (νομικές ή ηθικές) από την άλλη πλευρά.

    Ανεβάζω αυτά τα νομικά… αλλά βλέπω τα πράγματα πρακτικά:
    ένας σχολιαστής σε YouTube βίντεο που ανέβασα είπε: «…But why IDF kills them in International waters at night?…»

    H Απάντησή μου:
    Would you have felt better if Israel had killed them closer to land – yet still not on land – during the day? Is THIS really your biggest concern? The location and time of day Israel killed the terrorists? LOL

    Κάποιος άλλος σε άλλο φόρουμ έκανε το σχόλιο: γιατί έκανε το Ισραήλ ό,τι έκανε στα 70 ναυτ. μίλια αφού ο νόμος λέει στα 3 (ή κάτι τέτοιο). Και πάλι η απάντησή μου είναι: σε ενοχλεί η απόσταση; αν το Ισραήλ είχε πραγματικά σταματήσει το στολίσκο στα 3 μίλια, πια θα ήταν η πρακτική διαφορά; πάλι στεριά στην Γάζα δεν θα πατούσαν, πάλι τα 5 πλοία μάλλον θα υπάκουαν τον στρατό και δεν θα άνοιγε ρουθούνι όπως και τώρα, και πάλι το ένα και μοναδικό Τουρκικό πλοίο με την ομάδα Τρομοκράτών ανάμεσα στους ίσως πραγματικούς ακτιβιστές θα έκανε τα ίδια επεισόδια με τα ίδια θανατηφόρα αποτελέσματα.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: