Αρχική > Uncategorized > Στολίσκος Νο.2, Λίβανος: Ποιοί είναι; – Flotilla No.2 Lebanon: Who Are They?

Στολίσκος Νο.2, Λίβανος: Ποιοί είναι; – Flotilla No.2 Lebanon: Who Are They?

https://israelyesgr.wordpress.com

H Λιβανέζικη κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φώς για την αναχώρηση της 2ης Φλοτίλας προς την Γάζα. Ακόμα δεν έχουν φύγει, αλλά αναμένεται από μέρα σε μέρα. Το Ισραήλ έχει δώσει επίσημη αναγγελία ότι το(τα) πλοία θα τα δεχθεί στο λιμάνι της Ασντότ, από όπου και θα μεταφερθούν οι όποιες προμήθειες στην Γάζα.

Ωστόσο…

Ποιοί είναι οι διοργανωτές του επόμενου στολίσκου που πρόκειται να μεταβεί στη Γάζα; Πόσο ειρηνικοί είναι οι «ακτιβιστές» και τι επιδιώκουν; Δείτε τα δύο αποκαλυπτικά βίντεο! Ευχαριστώ τον σχολιαστή Chris που βρήκε το δεύτερο βίντεο. Στο δεύτερο βίντεο είναι ο ίδιος Yasser Qashlaq που αναφέρεται στο πρώτο βίντεο. Μεγάλος «ανθρωπιστικός ειρηνηστής»!!🙂 Δείτε και γελάστε🙂

The Lebanese government gave the green light for the departure of the second Flotila to Gaza and their departure is imminent from day to day. Israel has given formal notice that any ship(s) are welcome to the port Ashdod, and from there all supplies will be transferred to Gaza.

However…

Who are these «peace activists», who are organizing the next flotilla to Gaza? How peaceful are they and what are their intentions? Watch the two revealing videos! I thank our commentator Chris for bringing the 2nd video to my attention. In the 2nd video is the same Yasser Qashlaq mentioned in the first video. Great Humanitarian Pacifist!!🙂 Enjoy!

https://israelyesgr.wordpress.com

Video 1:

Video 2:

https://israelyesgr.wordpress.com

Γράψτε ένα σχόλιο – Write a Comment


Ετικέτες:, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
  1. Ιουνίου 24, 2010 στο 11:09 πμ

    στείλε μου σε παρακαλώ το link του youtube.

  2. chris
    Ιουνίου 24, 2010 στο 11:38 πμ

    To link στο utube είναι: http://www.youtube.com/watch?v=hdeU-Jc93WA&feature=player_embedded#!
    Μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε αυτό το πραγματικό ΚΑΘΑΡΜΑ ονόματι Yasser Qashlaq όχι μόνο να μιλάει με τον πιο απαξιωτικό τρόπο για ανθρώπους (στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι οι Ισραηλινοί Εβραίοι) αλλά και να απειλεί με πραγματική ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=x9SHlLy3qLU! Αυτοί είναι οι «ανθρωπιστές» τους και μαζί αυτή είναι η μεγαλύτερη ντροπή για τον πολιτισμένο κόσμο που τους ανέχεται!

  3. chris
    Ιουνίου 24, 2010 στο 12:22 μμ

    Δείτε επίσης τον ισλαμοφασίστα Nasrallah να απειλεί ότι σε ενδεχόμενο πόλεμο (λέμε τώρα!) στο Λίβανο αν εφαρμοστεί αποκλεισμός από το Ισραήλ τότε θα πληγούν ανεξαιρέτως όλα τα πλοία που θα προσεγγίζουν στο Ισραήλ http://www.memritv.org/clip/en/0/0/0/0/0/0/2525.htm. Αυτό πέρα από τις μεγαλοστομίες ενός φασίστα νομίζω ότι κάτι λέει για τον πολεμικό εξοπλισμό της Χεζμπολάχ που λαμβάνει αφειδώς από τη Συρία και το Ιράν ιδιαίτερα μετά το 2006. Προσέξτε επίσης το πονηρό μειδίαμά του όταν λέει με νόημα ότι αναφέρεται στη Μεσόγειο γιατί δεν έχει αρχίσει ακόμη με την Ερυθρά Θάλασσα!
    Δυστυχώς για όλους μας τα επόμενα χρόνια δείχνουν να είναι πολύ καθοριστικά στο επίπεδο των πολεμικών συγκρούσεων. Χρόνια στα οποία θα πέσουν οι μάσκες και θα φανούν εύκολα οι εχθροί και φίλοι…

  4. Ιουνίου 24, 2010 στο 1:26 μμ

    Ζαν Κοέν :

    στείλε μου σε παρακαλώ το link του youtube.

    Ζαν,
    Το λινκ για να το βάλεις στην ιστοσελίδα σου είναι:

    Ευχαριστώ Chris για το άλλο βίντεο. Το έβαλα στην κυρίως ανάρτηση.

  5. Αυτόνοος
    Ιουνίου 24, 2010 στο 2:39 μμ

    Στο 1ο video (00:57) εμφανίστηκε και ο Χασάν Νασράλα !
    Μμμμμ… σημάδι ότι ζει ακόμα !

    Αν έχω καταλάβει σωστά, μόλις που τον είχε προσκαλέσει η Τουρκία, μαζί με κάποιες «απαιτούμενες διαρροές», προκειμένου να καταλήξουν σε «τυχαία» πρόταση, να πάει αντί αεροπορικώς, τελικά με αμάξι στη συνάντηση. (www.drougos.gr / 24 Ιουνίου 2010)
    Η «συντροφική» Τουρκία, που τόσο α»δελφικά» ήθελε συνάντηση, λες και βιαζόταν να τον έβγαζε από την αραβο-ισλαμική «φωλίτσα» του, μήπως και σκοτωθεί στο δρόμο, οπότε μετά :
    Μετά τη Χαμάς το χάος. Έτσι και τον έκανε «μάρτυρα» αυτήν την περίοδο, μέχρι και η ημισέληνος στη σημαία της θα χαμογελούσε…

    Αυτός τελείωσε. Η ίδια η Τουρκία θα τον βάλει να σκοτωθεί, για να αναλάβει στη θέση τής Χεσμπολάχ, την μοναδική -υποτιθέμενη- εναλλακτική ελπίδα, για το λαό της Παλαιστίνης …

    Να μου το θυμηθείτε.

  6. chris
    Ιουνίου 26, 2010 στο 3:37 μμ

    Ωστόσο, για το πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα στη Μ. Ανατολή αλλά και πόσο μυωπική είναι η στάση του δυτικού κόσμου δείτε επίσης εδώ: http://www.jihadwatch.org/2010/06/moderate-palestinian-authority-tv-host-to-children-jews-are-our-enemies.html. To βαθύ δομικό μίσος απέναντι στους Εβραίους (ούτε καν Ισραηλινούς!) που περνά ως κληρονομιά από γενιά σε γενιά είναι ευδιάκριτο ακόμη και σε αυτούς που θεωρούνται ως «μετριοπαθείς» (άραβες) «Παλαιστίνιοι», δηλ. αυτούς τους οποίους η Δύση επιμένει να βλέπει ως «αξιόπιστους συνομιλητές»!

  7. denis
    Ιουνίου 27, 2010 στο 4:47 πμ

    se paleotera post eixe analythei to pos eftase to iran ekei pou eftase( ontas san persia i moni tote dimokratia tou aravikou kosmou ) kai pos apetyxe to peirama tis dimokratias .
    BP Ενας αιώνας συνωμοσιών, πολιτικής ίντριγκας και οικολoγικών καταστροφών χάριν του κέρδους

    Ο βίος και η πολιτεία της εταιρείας η οποία δεν δίστασε όχι μόνο να συνεργαστεί αλλά και να εγκαταστήσει αιμοσταγείς δικτατορίες, επηρεάζοντας την παγκόσμια Ιστορία
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΑΡΑΣ

    Η ιστορία της Μέσης Ανατολής, ιδίως του σύγχρονου Ιράν, είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την εταιρική ιστορία της ΒΡ, πιο σωστά της Αnglo-Ρersian, όπως ήταν το «βαφτιστικό» της. Ολα άρχισαν με έναν τυχοδιώκτη, τον Γουίλιαμ Νοξ Ντ΄ Αρσι, πετυχημένο χρυσοθήρα στην Αυστραλία. Το 1901 ο φιλόδοξος Ντ΄ Αρσι γίνεται δεκτός στην αυλή του μεγάλου βεζίρη του σάχη της Περσίας, ο οποίος- με το κατάλληλο «μπαξίσι»- του δίνει άδεια εξερεύνησης σε μεγάλο μέρος της επικράτειας. Χωρίς δρόμους ή βαριά μηχανήματα, εκτεθειμένοι σε συνεχείς επιθέσεις νομάδων, οι άνδρες του Ντ΄ Αρσι μάταια τρυπούν την άμμο. Ωσπου το 1908, στο Ματζίντ ι Σουλεϊμάν της Νοτιοδυτικής Περσίας, ένας μαύρος πίδακας εκτινάσεται από τα έγκατα της γης. Είναι το πρώτο μεγάλο κοίτασμα στη Μέση Ανατολή. Κανείς δεν το ξέρει ακόμη, αλλά η τύχη ολόκληρης της περιοχής έχει αλλάξει για πάντα.

    Λίγο προτού ξεσπάσει ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, βέβαιοι για την ύπαρξη πετρελαίου στη Μέση Ανατολή και διψασμένοι για νέες πηγές καυσίμων, οι Βρετανοί τραβούν στον χάρτη την περίφημη «Κόκκινη Γραμμή», με βάση τα πιθανά κοιτάσματα. Αργότερα η γραμμή αυτή θα αποτελέσει τα σύνορα του Ιράκ και θα πυροδοτήσει τουλάχιστον δύο πολέμους.

    Η εταιρεία του Ντ΄ Αρσι μετατρέπεται αυθημερόν σε εργαλείο της βρετανικής αυτοκρατορικής πολιτικής. Το 1914, σε μια πρωτοφανή συμφωνία με τον φιλόδοξο υπουργό Ναυτικών Γουίνστον Τσόρτσιλ (ο οποίος κατηγορήθηκε για «μίζα» χωρίς ποτέ να αποδειχτεί τίποτε) αναλαμβάνει με απευθείας ανάθεση τον εφοδιασμό με πετρελαιοειδή ολόκληρου του βρετανικού στόλου.

    Η κυβέρνηση, πληρώνοντας 2 εκατ. στερλίνες, αποκτά το καθοριστικό μερίδιο της εταιρείας, το οποίο τελικά διατήρησε ως το κύμα αποκρατικοποιήσεων της Μάργκαρετ Θάτσερ το 1987.

    Μετά την έναρξη του πολέμου, και ενώ η ΒΡ ήδη γιγαντωνόταν με την απόκτηση ιδιωτικών διυλιστηρίων και στόλου από δεξαμενόπλοια, ο Τσόρτσιλ τής «χάρισε» το 1917 και την Βritish Ρetroleum Company, μια θυγατρική της γερμανικής Continental που είχε κατασχεθεί από το κράτος.

    Το αραβικό και περσικό πετρέλαιο έπρεπε να εξασφαλιστεί για το Στέμμα: στις ερήμους της Αραβίας στάλθηκε επί τούτου ένας νεαρός αραβόφιλος βρετανός ταγματάρχης, ο Τόμας-Εντουαρντ Λόρενς, για να ξεσηκώσει τους νομάδες κατά των Οθωμανών. Η εξέγερση πληρώθηκε με σεντούκια χρυσές λίρες και οδήγησε στη σταδιακή «απελευθέρωση» των περισσότερων σημερινών κρατών της Μέσης Ανατολής.

    Ο Λόρενς της Αραβίας, όπως έμεινε στην Ιστορία, έγινε θρύλος. Αλλά δεν άργησε να συνειδητοποιήσει, με πικρία, ότι δούλευε άθελά του για τα συμφέροντα της Shell και της Αnglo-Ρersian.

    Αραβες και Πέρσες σύντομα διαπίστωσαν ότι τους είχαν κοροϊδέψει: αντί για πραγματική ανεξαρτησία και έλεγχο των φυσικών τους πόρων, περιλαμβανομένου του υπεδάφους, έβλεπαν τις βρετανικές «αδελφές» να εκμεταλλεύονται τον πλούτο τους. Οι περήφανοι Πέρσες εξεγέρθηκαν πρώτοι: ο συνταγματάρχης Ρεζά Καν αυτοαναγορεύτηκε σάχης το 1925 αλλά η Κοινωνία των Εθνών, υπό την ασφυκτική πίεση του Λονδίνου, του απαγόρευσε το 1933 να εθνικοποιήσει την πετρελαϊκή βιομηχανία της χώρας του και να διώξει την ΑngloΙranian Οil, όπως λεγόταν πια η ΑngloΡersian, η σημερινή ΒΡ.

    Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, και με τον «προστάτη» Τσόρτσιλ μακριά από την ούτως ή άλλως οικονομικά χρεοκοπημένη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο βρετανική εξουσία, το 1951, ο λαός του Ιράν εξέλεξε δημοκρατικά τον Μουχαμάντ Μοσαντέκ. Τίποτε δεν φαινόταν ικανό να σταματήσει την εθνικοποίηση. Εκτός βέβαια από την αμερικανική CΙΑ.

    Με ένα καλοστημένο πραξικόπημα, το διαβόητο σχέδιο «Αίας», η «Κόμπανι» σε συνεργασία με τους Βρετανούς ανέτρεψε τον Μοσαντέκ και επανέφερε την εταιρεία στον περσικό «θρόνο» της. Ευγνωμονούσα η Βritish Ρetroleum, που από το 1954 παίρνει το σημερινό της όνομα, παραχώρησε στους νέους συνεταίρους της, τις πέντε μεγαλύτερες πετρελαϊκές των ΗΠΑ, το 40% των περσικών κοιτασμάτων.

    Το περσικό μονοπώλιο της ΒΡ γίνεται έτσι ολιγοπώλιο, από το οποίο ο μόνος που λείπει είναι ο λαός του Ιράν, καταπιεζόμενος από το ολοκληρωτικό καθεστώς του σάχη Ρεζά Παχλεβί. Οι Πέρσες δεν συγχώρησαν ποτέ αυτό το πραξικόπημα. Θα χρειαστεί να περάσουν 26 ολόκληρα χρόνια ωσότου η ισλαμική επανάσταση του αγιατολάχ Χομεϊνί ξεκαθαρίσει το θέμα της ιδιοκτησίας του ιρανικού πετρελαίου. Οπως έκανε, οκτώ χρόνια νωρίτερα, το 1971, ο συνταγματάρχης Καντάφι στη Λιβύη, όπως κάνουν και σήμερα ο Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα και ο Εβο Μοράλες στη Βολιβία.

  8. Ιουνίου 27, 2010 στο 6:21 πμ

    chris :Ωστόσο, για το πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα στη Μ. Ανατολή αλλά και πόσο μυωπική είναι η στάση του δυτικού κόσμου δείτε επίσης εδώ: http://www.jihadwatch.org/2010/06/moderate-palestinian-authority-tv-host-to-children-jews-are-our-enemies.html. To βαθύ δομικό μίσος απέναντι στους Εβραίους (ούτε καν Ισραηλινούς!) που περνά ως κληρονομιά από γενιά σε γενιά είναι ευδιάκριτο ακόμη και σε αυτούς που θεωρούνται ως “μετριοπαθείς” (άραβες) “Παλαιστίνιοι”, δηλ. αυτούς τους οποίους η Δύση επιμένει να βλέπει ως “αξιόπιστους συνομιλητές”!

    Chris , μυωπικη ειπες ???
    Take into concideration οτι στην γεψστρατηγικη η στην οικονομια, απο καποια διαβαθμιση και επανω ο παραγων «τυχη» δεν μετραει.
    Το αυτο συμβαινει και με την …………..»μυωπια» !!!

  9. Ιουνίου 27, 2010 στο 11:02 μμ

    Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην ζωή.
    Έχουν δικαίωμα στο ιερό δικαίωμα της εργασίας.
    Αν κάποιος τους φαίρεται σαν να είναι σκουπίδια, τότε έχουν δικαίωμα να αμυνθούν με κάθε τρόπο.

  10. Ιουνίου 28, 2010 στο 8:45 πμ

    kanali :

    Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην ζωή.
    Έχουν δικαίωμα στο ιερό δικαίωμα της εργασίας.
    Αν κάποιος τους φαίρεται σαν να είναι σκουπίδια, τότε έχουν δικαίωμα να αμυνθούν με κάθε τρόπο.

    Δεν διαφωνώ μαζί σου – ωστόσο, εκτός από τους πραγματικούς ψαράδες, υπάρχει και η μεγάλη πλειοψηφία των «ψαράδων» μαϊμού, που χρησιμοποιούν τις… «ψαρόβαρκες» για μεταφορά οπλισμού για την Χαμάς. Αν δεν είχαν τέτοιου είδους φορτίο οι «ψαράδες» θα σταματούσαν για έλεγχο… αφού καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται.

  11. Ιουνίου 28, 2010 στο 11:26 πμ

    Αυτό κατάλαβες; Αυτό είδες; Δεν σταματούν για έλεγχο;
    Δηλαδή εσύ είδες ταχύπλοα γεμάτα όπλα να τρέχουν και να μην σταματούν σε (έτσι κι αλλοίως παράνομο) έλεγχο;
    Δεν είδες ψαράδικα με τα δίχτυα μέσα στη θάλασσα που τους πυροβολούν πολεμικά πλοία στο πρώτο βίντεο και τους καταβρέχουν με κανονάκι νερού υπό πίεση, πολεμικά πλοία στο δεύτερο;
    Τι να πω!!!

  12. Ιουνίου 28, 2010 στο 12:18 μμ

    kanali :

    Αυτό κατάλαβες; Αυτό είδες; Δεν σταματούν για έλεγχο;
    Δηλαδή εσύ είδες ταχύπλοα γεμάτα όπλα να τρέχουν και να μην σταματούν σε (έτσι κι αλλοίως παράνομο) έλεγχο;
    Δεν είδες ψαράδικα με τα δίχτυα μέσα στη θάλασσα που τους πυροβολούν πολεμικά πλοία στο πρώτο βίντεο και τους καταβρέχουν με κανονάκι νερού υπό πίεση, πολεμικά πλοία στο δεύτερο;
    Τι να πω!!!

    Δεν ξέρουμε όλο το συμβάν. Το βίντεο είναι κομμένο και ραμμένο – δηλ. κομμένο ΜΕΤΑ από την άρνηση του ψαράδικου να σταματήσει και είναι φανερότατα καραμονταρισμένο. Τα δίχτυα είναι ένα καλό decoy. Η μεταφορά όπλων με ψαράδικα είναι κλασσική μέθοδος μεταφοράς όπλων στις Τρομοκρατικές Οργανώσεις στην Γάζα, και γι’ αυτό ακριβώς γίνεται ο έλεγχος… ο οποίος, βάι δε γουέη, δεν είναι παράνομος.

    Αν πραγματικά το Ισραηλινό πολεμικό εμφανίστηκε ξαφνικά και άρχισε να πυροβολεί στα καλά καθούμενα, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς να τους ζητήσει να σταματήσουν, τότε φίλε έχεις δίκιο.

    Αλλά δυστυχώς με αυτό το βίντεο ούτε εσύ ούτε εγώ μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς έγινε… αλλά ένα είναι σίγουρο, έχω περισσότερο πίστη στον Ισραηλινό στρατό παρά στους Γαζιώτες, και αυτό γιατί έχω οικογένεια που υπηρέτησε στον Ισραηλινό στρατό και γνωρίζω πως δουλεύουν τα πράγματα.

  13. chris
    Ιουνίου 28, 2010 στο 3:14 μμ

    «Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην ζωή.
    Έχουν δικαίωμα στο ιερό δικαίωμα της εργασίας.
    Αν κάποιος τους φαίρεται σαν να είναι σκουπίδια, τότε έχουν δικαίωμα να αμυνθούν με κάθε τρόπο.»
    Πρώτα πρώτα kanali τα λόγια σου φανερώνουν μονομέρεια. Αν είναι αλήθεια ότι το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό – και πράγματι είναι – άλλο τόσο αλήθεια είναι το γεγονός ότι το ιερότερο όλων, που θα ‘πρεπε να προστατεύεται χωρίς καμία παραχώρηση, είναι η ίδια η ΖΩΗ! Ξεκινάς όμως από μια βασική (ολότελα λαθεμένη) παραδοχή: λες ότι ο ναυτικός αποκλεισμός της Γάζας είναι παράνομος. Θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι η διεθνής νομική – ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – θέση είναι ότι ο αποκλεισμός είναι νόμιμος με δεδομένο ότι υφίσταται εμπόλεμη κατάσταση στην κατάσταση. Αν ψάξεις, θα δεις ότι όχι πάντα αλλά ούτε και με την ίδια αυστηρότητα είχε επιβληθεί αποκλεισμός στη Γάζα από τους Ισραηλινούς (π.χ. ναυτικός αποκλεισμός για τους ψαράδες στα 12, αργότερα στα 6 και τώρα μέχρι τα 3 ν.μ.). Γιατί άραγε? Πρώτη φορά επιβλήθηκε περιορισμός στη Γάζα το 1989. Ήταν την εποχή εκείνη που η τρομοκρατία του Αραφάτ είχε φτάσει στο απόγειο της με την πρώτη Ιντιφάντα. Το 1993, μετά από την «ελπιδοφόρα» συνθήκη του Όσλο και τις κούφιες, όπως αποδείχθηκε, υποσχέσεις του Αραφάτ για αλλαγή του άρθρων του Συμφώνου της PLO, που μιλούσε – καλή ώρα – για εξαφάνιση του σιωνιστικού κράτους κι άλλα ωραία, για διακοπή των προτροπών σε βία και τρομοκρατία και το σημαντικότερο, για διάλυση της τρομοκρατικής δομής της PLO, το Ισραήλ μέσα σε 72 ώρες αποσύρθηκε από τη Χεβρόνα. Την εποχή εκείνη όχι μόνο δεν υφίστατο αποκλεισμός αλλά η Γάζα διέθετε αεροδρόμιο και σταθερή επικοινωνία με τη Δυτική Όχθη. Τι συνέβη από τότε ως τώρα? Εξακόσιοι Ισραηλινοί δολοφονήθηκαν σε τρομοκρατικές επιθέσεις από την έναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας το 1993-2000. Μια αλυσίδα τρομοκρατικών ενεργειών εναντίον αθώων Ισραηλινών το 1996 έφερε την πτώση της εργατικής κυβέρνησης του Σιμόν Πέρες, του αρχιτέκτονα της ειρηνευτικής διαδικασίας στο Οσλο. Εξτρεμιστές της Χαμάς και παρακλαδιών της αφέθηκαν ελεύθεροι από τις παλαιστινιακές φυλακές και ένα νέο κύμα τρόμου ακολούθησε. Όταν ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Μπαράκ πρότεινε ένα παλαιστινιακό κράτος στον Γιάσερ Αραφάτ το 1999 που θα περιελάμβανε το 97% της Δυτικής Οχθης και της Γάζας, έναν (πρόσεξε!) de facto διαχωρισμό της Ιερουσαλήμ και επιστροφή 120.000 παλαιστινίων προσφύγων στο Ισραήλ, ξέρεις ποιά ήταν η απάντηση? Δεύτερη Ιντιφάντα! (Στην πραγματικότητα, μπορείς να διακρίνεις αυτόν τον ανυποχώρητο φανατισμό των λεγόμενων Παλαιστινίων ήδη από τη δεκαετία του ’30, φτάνει να διαβάσεις ένα καλό ιστορικό βιβλίο, όπως αυτό του Καρλο Πανελα «Η ιστορία των ισλαμικών καθεστώτων»).
    Φυσικά γνωρίζεις, νομίζω, ότι η παρούσα κατάσταση του αποκλεισμού της Γάζας από το Ισραήλ ΑΛΛΑ ΚΑΙ την Αίγυπτο πως επιβλήθηκε. Φαντάζομαι γνωρίζεις ότι το 2005 το Ισραήλ απέσυρε τα στρατεύματά του και τους εποίκους του από τη Γάζα ως χειρονομία καλής θέλησης αλλά ο λαός των αράβων «Παλαιστινίων» επέλεξε να δώσει την εξουσία στην ισλαμοφασιστική Χαμάς! Νομίζω γνωρίζεις ότι το 2007 που επιβλήθηκε ο αυστηρός αποκλεισμός τι είχε προηγηθεί. Η Χαμάς προέβη σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τη Φατάχ δηλώνοντας ότι καμία από τις προηγούμενες συμφωνίες με το Ισραήλ δεν ισχύει!Επίσης νομίζω ότι ξέρεις τι περιλαμβάνει στην ιδρυτική της διακήρυξη η Χαμάς: καταστροφή του Ισραήλ και γενοκτονία των Εβραίων («The Day of Judgement will not come about until Moslems fight the Jews (killing the Jews), when the Jew will hide behind stones and trees. The stones and trees will say O Moslems, O Abdulla, there is a Jew behind me, come and kill him. Only the Gharkad tree, (evidently a certain kind of tree) would not do that because it is one of the trees of the Jews.») Αυτά είναι λόγια που τα επαναλαμβάνουν επανειλλημένα οι διάφοροι εκπρόσωποί της και μπορείς να τα βρεις με ολιγόλεπτη αναζήτηση στο utube.

    Επομένως, όταν παρουσιάζεις αποσπασματικά δυο περιστατικά με Παλαιστίνιους ψαράδες θα πρέπει να γνωρίζεις καλά το background όχι μόνο των ανεβασμένων στο δίκτυο στιγμιότυπων (τα οποία κατά τη γνώμη μου είναι μάλλον προβοκατόρικα, γιατί πως αλλιώς να εξηγήσω την προκλητική συμπεριφορά του ναυτικού στο δεύτερο βίντεο που κουνάει νευρικά τα χέρια του καθώς πλησιάζει το ισραηλινό πλοίο ή τις φωνές στο πρώτο βίντεο ότι «είμαστε στο internet»?) αλλά και το ιστορικό background αυτής της σύγκρουσης!

    Τέλος, έχω μια απορία από τα λεγόμενά σου: λες «Αν κάποιος τους φέρεται σαν να είναι σκουπίδια, τότε έχουν δικαίωμα να αμυνθούν με κάθε τρόπο.». Σ’ αυτό, να συμπεριλάβω τους ισλαμοφανατισμένους «μάρτυρες» (τους λεγόμενους ανθρώπους-βόμβες) που επιδιώκουν θύματα ακόμη και αθώους ανθρώπους που έτυχε να πάρουν ένα λάθος λεωφορείο ή τρένο?

  14. chris
    Ιουνίου 29, 2010 στο 3:31 πμ

    Θεέ μου, μερικές φορές σκέφτομαι, υπάρχουν ΑΚΟΜΗ άνθρωποι με τσαγανό και ειλικρίνεια που λένε τα πράγματα με το όνομά τους όπως αυτή η αξιέπαινη Ισπανίδα δημοσιογράφος, η Pilar Rahola: http://cohen.gr/newsite/index.php?option=com_content&view=article&id=1214:2010-06-28-05-46-29&catid=34:middle-east&Itemid=60. Ένας συγκινητικός ευρωπαϊκός λόγος αλήθειας και θάρρους σε μια ήπειρο ηθικής παρακμής…

  15. Ιουνίου 29, 2010 στο 3:39 πμ

    Αν είναι νόμιμο είναι και ηθικό!!! Το έχουμε ξανακούσει αυτό.

    Να ψάξετε μέσα στην ψυχή σας να βρείτε πια ηθική λέει οτι είναι ηθικό ένα πολεμικό να «πολεμάει» μια ψαρόβαρκα!!! Αυτό στα σχολεία λεγεται bullying, στη ζωή αλητεία.
    Μην κάνετε τους χαζούς. Ψαρόβαρκες είναι και στα δύο βίντεο.
    Το πρώτο βίντεο, μάλιστα, έχει και δυτικούς ακτιβιστές μέσα. Δεν φαντάζομαι να νομίζετε οτι οι ακτιβιστές συμετείχαν σε μεταφορά όπλων.

    Βέβαια μετά από μερικά καψόνια τέτοιου τύπου, εγώ το θεωρώ φυσικό και ανθρώπινο, μερικοί από αυτούς τους ψαράδες να ζωστούν τον θάνατο γύρω από την μέση τους και να πάνε να απελευθερωθούν από την μιζέρια σε κάποιο Ισραηλινό καφέ, πράγμα που δεν το επικροτώ αλλά το καταλαβαίνω και το εξηγώ.

    Γιατί φίλε μου είναι αθώα θύματα αυτά που αναφέρεσαι αλλά είναι αθώα θύματα και αυτά που δεν αναφέρεις (δες εδώ–>) http://efhbos.wordpress.com/2009/01/14/gaza_photos1/

    Με ένα μάτι δεν μπορείς να δεις ποτέ την αλήθεια. Θέλει και τα δύο και μάλιστα να αλλάζεις και την θέση σου στον χώρο ώστε να τα βλέπεις τρισδιάστατα.

  16. Αυτόνοος
    Ιουνίου 29, 2010 στο 2:16 μμ

    Kanali, διακρίνω μία εμμονή στο «καταπιεσμένο εργατικό» ζήτημα, ενός αμφίβολου video, παρά τα προηγηθέντα σχόλια του Cris, που αν μη τι άλλο, είναι συνοπτικά, κύρια και βοηθητικά.

    Εγώ προσωπικά, δεν βλέπω ούτε την -οφειλόμενη να αναφερθεί- απόσταση από την ακτή, ούτε υπότιτλους για τις θέσεις που σίγουρα διατύπωσαν, αμφότεροι οι εμπλεκόμενοι.

    Ξέρω τουλάχιστον κάτι άλλο, σημαντικότερο : Τις συνήθειες αυτών των ανθρώπων. Όποιος έχει γνωρίσει και τους 2, ή έστω όποιος έχει παρατηρήσει και τους 2, τί συνηθίζουν, πώς κινούνται, πώς μιλάνε, πώς εργάζονται, πόσο εργάζονται, πώς συμπεριφέρονται, πόσο νομιμόφρονα, υπό ποιές συνθήκες «τι» και «πώς» συνηθίζουν, τότε παύει να μετράει η «αρχαιότερη τέχνη» που γνωρίζουμε και που μάθαμε να εφαρμόζουμε ως Έλληνες – κατιτίς παραπάνω οι αριστεροί : Η συγκινησιακή λογοτεχνία με ανομοιογενές μέτρο…

    Πράγμα που δεν φαίνεται να εφαρμόζεται από τους αντίστοιχους Ισπανούς, καθόσον όπως μας απέδειξε ο Cris με το επόμενο μήνυμα, η Ισπανίδα Καταλανή Pilar Rahola της ακροαριστεράς, έχει ουσιαστική, σφαιρική αντίληψη.

    Όσο για τα αθώα θύματα, αρχίζει πιά να γίνεται γνωστή τοις πάσι, η μεθόδευση που συντελείται μέχρι σήμερα, με εκτοξεύεις ρουλετών από αυλές σχολείων, με video που αρπάζουν 5χρονα και τα βάζουν αγκαλιά-κάλυψη για όσο τρέχουν, με ασπίδες αμάχων που δημιουργούν, δόλια και εσκέμενα.

    Κάτι που δεν έχει αλλάξει εδώ και 10ετίες. Τόσο καλοί άνθρωποι είναι.
    Ένα τρανταχτό παράδειγμα, της σταθερής τακτικής τους, να δημιουργούν επίτηδες θύματα από αμάχους και παιδιά, μας το έδωσε και μας φύλαξε -δια μέσω της συσχέτισης- από την γνωστή προπαγάνδα μέχρι σήμερα, η Γκόλντα Μέιρ :

    » Μπορούμε να συγχωρήσουμε τους Παλαιστίνιους που σκοτώνουν τα παιδιά μας, αλλά δεν μπορούμε να τους συγχωρήσουμε που μας βάζουν να σκοτώσουμε τα δικά τους παιδιά »

    Οι Παλαιστίνιοι, εξακολουθούν μέχρι σήμερα να ραδιουργούν, αδιόρθωτα και μεθοδικά, για μία φωτογραφία νεκρού παιδιού. Πίσω από κάθε φωτογραφία, κρύβεται μία διαχρονική δήλωση της Γκόλντα Μέιρ, 60 χρονών.

    Ποιός ξέρει για πόσο ακόμα, ω μη γένοιτο.

  17. chris
    Ιουνίου 30, 2010 στο 12:19 πμ

    Αυτόνοοε, σ’ ευχαριστώ γιατί στα περισσότερα σημεία με κάλυψες. Να προσθέσω όμως κάποια πράγματα ακόμη:
    1) δεν τόνισα την ηθική πλευρά του αποκλεισμού αλλά τη διάσταση της νομιμότητας, την ίδια ακριβώς που έθεσες εσύ kanali. Αφού, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, συμφωνείς τελικά μαζί μου ότι ο ναυτικός αποκλεισμός ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΣ ας εξετάσουμε αν είναι και ηθικός (αν μπορεί να εννοηθεί ότι υφίσταται χάσμα μεταξύ των δυο στον πολιτισμένο κόσμο μας που, δυστυχώς, και σ’ αυτήν την περίπτωση φαίνεται να κυριαρχούν τα διπλά standards).

    Ελπίζω να εξακολουθείς να συμφωνείς ότι το σημαντικότερο αγαθό σε αυτόν τον κόσμο είναι η ανθρώπινη ζωή. Ο ναυτικός αποκλεισμός από το 2007 είχε ως αποκλειστικό στόχο το να εμποδίσει την ισλαμοφασιστική και τρομοκρατική κυβέρνηση της Χαμάς να αποκτήσει εύκολα όπλα και να διενεργεί χωρίς κανένα κόστος (πέρα από απλές φραστικές καταδίκες για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων) από τη διεθνή κοινότητα τους άναδρους και απάνθρωπους βομβαρδισμούς τους. Γεγονός επίσης είναι ότι από την εφαρμογή του αυστηρού αποκλεισμού με την κατασκευή του τείχους και τον αυστηρό έλεγχο των μεταφορών χερσαίων όσο και θαλάσσιων στη Γάζα, η εισαγόμενη τρομοκρατία με «ανθρώπους-βόμβες» αλλά και οι θάνατοι αθώων ανθρώπων στο Ισραήλ έχουν μειωθεί σημαντικά την περίοδο 2003-2010 και ιδιαίτερα τα τρία τελευταία χρόνια (http://www.mfa.gov.il/MFA/Terrorism-+Obstacle+to+Peace/Palestinian+terror+since+2000/Victims+of+Palestinian+Violence+and+Terrorism+sinc.htm).

    Από την άλλη, όπως αναφέρεται στο εγχειρίδιο του San Remo που, τόσος λόγος γίνεται τελευταία, τίθεται ως νομική (ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ για όσους πιστεύουν ότι οι νόμοι δεν έχουν μόνο κανονιστική λειτουργία) προϋπόθεση νομιμότητας ενός αποκλεισμού (άρθρ. 102) ότι 1) δεν πρέπει να έχει ως αποκλειστικό σκοπό την δοκιμασία από πείνα του πληθυσμού και να αρνείται τη χορήγηση των στοιχειωδών μέσων για την επιβίωση των ανθρώπων και 2) η βλάβη που υφίσταται ο πληθυσμός από τον αποκλεισμό να μην είναι, ή να μην εκτιμάται ότι θα είναι, υπερβολική σε σχέση με τα οφέλη που προσδοκώνται από αυτόν.

    Υπάρχει όμως ανθρωπιστική τραγωδία στη Γάζα? Καλύτερα απ’ όλους περιγράφει την κατάσταση ο ίδιος υπουργός εθνικής οικονομίας της Παλαιστινιακής Αρχής Bassem Khoury, στη Le Monde στις 10/10/09:
    «Τα ράφια των καταστημάτων είναι γεμάτα και μπορείς να βρεις ο,τιδήποτε φτάνει να μπορείς να πληρώσεις. Το κόστος οικοδομής έχει τριπλασιαστεί ως αποτέλεσμα της οικονομίας των σηράγγων (εν. τα υπόγεια τούνελ που έχουν σκαφτεί στο πέρασμα της Ράφα και συνδέουν την Αίγυπτο με τη Λωρίδα της Γάζας). Ενώ η Χαμάς επωφελείται από την κατάσταση η Παλαιστινιακή Αρχή στη Ραμάλα εξακολουθεί να πληρώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων στη Γάζα. Στη συνέχεια, οι ίδιοι εργαζόμενοι αγοράζουν αγαθά που έρχονται μέσω των τούνελ από τα οποία η Χαμάς εισπράττει φόρους».

    Ίσως να μη γνωρίζεις εξάλλου ότι η Χαμάς (μια τρομοκρατική οργάνωση σύμφωνα με την ίδια την Ε.Ε.) λαμβάνει πάνω από 156 εκ. δολάρια το χρόνο ως βοήθεια από την ίδια την Ε.Ε. Ίσως να μη γνωρίζεις ακόμη ότι ήταν η ίδια αυτή τρομοκρατική οργάνωση-κυβέρνηση που δε δέχτηκε την ανθρωπιστική βοήθεια που ήθελαν με πυροτεχνήματα δια των Μ. Μ. Αποβλάκωσης να αποστείλει η τελευταία flotilla. Ίσως να μη γνωρίζεις ότι η ανθρωπιστική βοήθεια που αποστέλλεται νόμιμα μέσω των Ισραηλινών περασμάτων για κάθε έτος αντιστοιχεί σε ένα τόνο/κάτοικο.

    Όμως τον αποκλεισμό τον εφαρμόζει ΚΑΙ η Αίγυπτος: ΓΙΑΤΙ αυτοί οι ίδιοι «ανθρωπιστές» δεν εγείρουν αξιώσεις ΚΑΙ προς την Αίγυπτο, που σημειωτέον δεν αντιμετωπίζει τη Χαμάς ως εχθρική κυβέρνηση? Γιατί ενώ ζητούν από το Ισραήλ να λειτουργήσει με ηθικά στάνταρς που δεν εφαρμόζει ΚΑΜΙΑ χώρα δε ζητούν παράλληλα από τη Χαμάς το ηθικό μίνιμουμ για το σεβασμό των ελευθεριών των ίδιων των κατοίκων της Γάζας που καταπατούνται σύμφωνα με τις διεθνείς εκθέσεις (http://www.hrw.org/node/82366 ) βάναυσα?

    2) Λες, επίσης, ότι “μετά από μερικά καψόνια τέτοιου τύπου, εγώ το θεωρώ φυσικό(!!!) και ανθρώπινο (!!!), μερικοί από αυτούς τους ψαράδες να ζωστούν τον θάνατο γύρω από την μέση τους και να πάνε να απελευθερωθούν από την μιζέρια σε κάποιο Ισραηλινό καφέ, πράγμα που δεν το επικροτώ αλλά το καταλαβαίνω και το εξηγώ.”

    Tα λόγια kanali προδίδουν πραγματική έλλειψη ανθρωπισμού. Λες εν ολίγοις ότι «καταλαβαίνεις» οποιονδήποτε που προκειμένου να απαλλαγεί (!?) από τη μιζέρια του ανατινάσσεται μέσα σ’ ένα καφέ. Ξεχνάς φυσικά να πεις ότι μέσα στο καφέ μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι με την ίδια μιζέρια αλλά δεν ανατινάσσονται. Ξεχνάς να πεις ότι αυτοί οι μίζεροι φεύγουν από αυτόν το μάταιο κόσμο αλλαλάζοντας «Allahu Akbar». Ξεχνάς να πεις ότι αυτή είναι μια προσφιλής τακτική όχι μόνο στους ισλαμοφασίστες της Παλαιστίνης αλλά και στους ισλαμοφασίστες ανά τον κόσμο που πιστεύουν ως άλλοι Ναζί στη συλλογική ευθύνη (εν προκειμένω, των «απίστων»). Ξεχνάς ίσως να θυμηθείς ότι η αντίστοιχη ισλαμοφασιστική τρομοκρατία στο Ιράκ σκοτώνει περισσότερους (αντίστοιχα) δυστυχείς απ’ ότι τους (μισητούς) Χριστιανούς. Ξεχνάς ακόμη να συνδέσεις αυτές τις ανομολόγητες πράξεις βίας (για τις οποίες κάθε πραγματικά πολιτισμένος άνθρωπος, κι όχι φυσικά υποκριτής «ανθρωπιστής», θα ΄πρεπε να νιώθει βαθύτατο αποτροπιασμό!) με την καθημερινή ασύλληπτη βία που ασκείται σε παιδιά, νέους γυναίκες κ.λπ. όπου επικρατεί ο νόμος τις σαρία (http://www.gendercide.org/case_honour.html, http://www.stop-stoning.org/node/24)!

    3) Επειδή τέλος αναφέρεις ότι για να δεις την αλήθεια «θέλει και τα δυο μάτια και μάλιστα να αλλάζεις και την θέση σου στον χώρο ώστε να τα βλέπεις τρισδιάστατα» δε θα ‘πρεπε να δείχνεις (πραγματικά αποτροπιαστικές) φωτογραφίες που όχι μόνο τρισδιάστατες δεν είναι αλλά δεν αντιπροσωπεύουν παρά «στιγμές» σε μια πραγματική σύγκρουση. Ανεξάρτητα όμως για το τι πιστεύεις σχετικά με το Ισραήλ, θεωρείς όταν βλέπεις τέτοιες (όχι φωτογραφίες αλλά βίντεο που εκπληρώνουν εν μέρει τις προϋποθέσεις σου) ότι ΠΡΩΤ’ ΑΠ’ ΟΛΟΥΣ αυτοί οι άνθρωποι αγαπάνε, σέβονται και προστατεύουν τη ζωή των ίδιων τους των παιδιών??






    Κατ’ τα’ άλλα σε παραπέμπω κι εγώ, όπως κι ο Αυτόνοος στα λόγια της Γκόλντα Μέιρ…

  18. chris
    Ιουνίου 30, 2010 στο 12:39 πμ

    Ξέχασα επίσης να αναφέρω ότι αυτοί οι «απελπισμένοι» δεν έχουν κανένα (ιστορικό) δικαίωμα να αναφέρονται στην «απελπισία» τους, όταν ήταν ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ που έναντι του δρόμου της ειρηνικής συνύπαρξης, της μετριοπάθειας και της κοινής λογικής (π.χ. 1993, 1999, 2005 αλλά και παλαιότερα) επέλεξαν το δρόμο του μίσους, της φανατισμένης σύγκρουσης, του Τζιχάντ και της προτροπής σε γενοκτονία!

  19. chris
    Ιουνίου 30, 2010 στο 1:34 πμ

    Δείτε επίσης εδώ τον Glenn Beck να αναλύει τις προπαγανδιστικές επιπτώσεις εις βάρος του Ισραήλ (ακόμη και στις Η.Π.Α.) από τη λεγόμενη ανθρωπιστική flotilla no. 1: http://www.hosem.org.il/KP/Glenn-Beck-Exposes-Gaza%27s-Freedom-Flotilla

  20. denis
    Ιουνίου 30, 2010 στο 3:56 πμ

    Καλλιεργούν το φονταμενταλισμό στα ανήλικα
    Ένοπλοι μασκοφόροι εισέβαλαν νωρίς σήμερα σε παιδική κατασκήνωση παλαιστινίων προσφύγων στη Λωρίδα της Γάζας και έβαλαν φωτιά, σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχων των Ηνωμένων Εθνών.

    Ο Αντνάν Αμπού Χάσνα, εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Αρωγής και Εργων του ΟΗΕ (UNRWA) στη Λωρίδα της Γάζας, δήλωσε ότι τα ξημερώματα ένοπλοι μασκοφόροι έβαλαν φωτιά στην άδεια κατασκήνωση αφού προηγουμένως έδεσαν το φύλακα.Πρόκειται για τη δεύτερη επίθεση αυτόν τον μήνα σε κατασκήνωση της UNRWA.Η UNRWA εγαινίασε τις κατασκηνώσεις της αυτόν τον μήνα παρά τις έντονες επικρίσεις από ισλαμικές οργανώσεις ότι οι κατασκηνώσεις «παρασύρουν στην ακολασία».Ανάμεσα στην UNRWA και τη Χαμάς, η οποία ελέγχει τη Λωρίδα της Γάζας, υπάρχει ανταγωνισμός για το ποια θα προσελκύσει τα περισσότερα παιδιά στις κατασκηνώσεις της.

    Τα μέλη της οργάνωσης ανέφεραν ότι δέχτηκαν επίθεση από εξτρεμιστές, επειδή στο πρόγραμμά τους έχουν παιχνίδια, σπορ και μαθήματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, σε αντίθεση με τις κατασκηνώσεις της Χαμάς, όπου μαθαίνουν τις ισλαμικές αρχές, τη στρατιωτική ζωή, κολύμπι και ιππασία.

    Την ανησυχητική αύξηση του εξτρεμισμού στην ελεγχόμενη από τη Χαμάς Λωρίδα της Γάζας κατέδειξε μια αμερικανική οργάνωση, το Ερευνητικό Σχέδιο για την Τρομοκρατία, η οποία δημοσιοποίησε βίντεο με τραγούδια για παιδιά προσχολικής ηλικίας, καταγγέλλοντας ότι οι στίχοι, όπως «όταν γινόμαστε μάρτυρες πηγαίνουμε στον Παράδεισο», είναι ενδεικτικοί της προσπάθειας να στρατολογηθούν καμικάζι μεταξύ των ανηλίκων.
    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,ΑGELIOFOROS.GR

  21. chris
    Ιουνίου 30, 2010 στο 1:17 μμ

    H αλήθεια είναι ότι κανένα φασιστικό σύστημα δεν επιβιώνει χωρίς σεξουαλική καταπίεση! Όπως φαίνεται κι από την πρώτη επίθεση (http://www.jordantimes.com/?news=26826) ένας ακόμη λόγος είναι ότι αυτές οι κατασκηνώσεις επιτρέπουν σε αγόρια και κορίτσια να συνυπάρχουν (σας θυμίζει κάτι αυτό?). Σύμφωνα με τις αναφορές των τελευταίων χρόνων (http://www.stop-stoning.org/node/1084) η βία κατά των γυναικών τα τελευταία χρόνια κι ιδιαίτερα στη Γάζα έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Φυσικά, αυτό ελάχιστα έχει να κάνει με τον οικονομικό αποκλεισμό, όπως διατείνονται με φανερή αντισημιτική προκατάληψη (πάλι οι …Εβραίοι φταίνε!) στο παραπάνω site (www.stop-stoning.org) αφού αυτό δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε τη διακύμανστη (η αύξηση είχε παρατηρηθεί ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ τον αποκλεισμό!), ούτε τα αντίστοιχα περιστατικά στη Δυτική Όχθη αλλά ούτε και τα παλαιότερα περιστατικά στη Γάζα (είναι ενδεικτικό ότι αυτό το άρθρο ξεκινά αυτοαναιρούμενο με την ιστορία μιας γυναίκας που κακοποιούνταν από το σύζυγό της πάνω από 10 χρόνια!).
    Στην πραγματικότητα, ειδικά για τη Γάζα έχει να κάνει περισσότερο με την όλο και μεγαλύτερη ισλαμοποίηση που επιφέρει στην κοινωνία αυτή η ισλαμοφανατική οργάνωση αλλά και το σκανδαλώδες νομικό καθεστώς που υπάρχει για την ασυλία των αντρών που διαπράττουν εγκλήματα τιμής (ο Αμπάς έχει υποσχεθεί να το αλλάξει αλλά… οψόμεθα) σε συνδυασμό με τον εξαιρετικά βίαιο χαρακτήρα αυτών των κοινωνιών.

  22. chris
    Ιουνίου 30, 2010 στο 11:27 μμ

    Ένα πολύ καλό – κατά την ταπεινή μου άποψη – άρθρο σχετικά με τη βάση της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης είναι και το παρακάτω (στα αγγλικά) του Steven Simpson: http://www.americanthinker.com/2010/06/why_islam_will_never_accept_th.html.
    Εν κατακλείδει, το συμπέρασμα είναι (σίγουρα κάποιοι αριστεροτροπούντες θα διαφωνήσουν) ότι «αν οι Μουσουλμάνοι δεν «τροποποιήσουν» τα σημεία των ιερών του κειμένων που αναφέρονται στους Εβραίους, την εβραϊκή θρησκεία και το Ισραήλ είναι απίθανο να επέλθει πραγματική ειρήνη στη Μ. Ανατολή. Έως τότε, το Ισραήλ θα πρέπει να αποδεχτεί το γεγονός ότι οι Μουσουλμάνοι ποτέ δε θα δεχτούν το Ισραήλ ως τετελεσμένο γεγονός στη Μ. Ανατολή».

  23. chris
    Ιουλίου 2, 2010 στο 12:02 μμ

    Διαβάστε παρακάτω τι έχει να μας πει όχι φυσικά η ισραηλινή προπαγάνδα αλλά ένας Αιγύπτιος δημοσιογράφος ονόματι Muhammad Hamadi σε άρθρο του στην εφημερίδα Rooz Al-Yousuf στις 29/6/2010 σχετικά με την ανθρωπιστική «τραγωδία» από τον αποκλεισμό στη Γάζα (μεταφρασμένα αποσπάσματα από τα αραβικά στην αγγλική γλώσσα):

    Hamas Has «Turned to Resistance Online and In the Media»

    «After the [Hamas] movement abandoned the real resistance and turned to resistance online and in the media, one of Hamas’s many websites published an important report comparing prices of goods and produce in Egypt and in Gaza.

    «The report states: A kilo of watermelon in Gaza costs less than one Egyptian lira, while in Egypt it costs over two lira; a kilo of tomatoes in Gaza costs less than half a lira, while in Egypt it costs 1.5 lira; a kilo of potatoes in Gaza costs half a lira, while in Egypt it costs two lira; a kilo of onions in Gaza is one lira, while in Egypt a kilo of onions is 1.5 lira; a kilo of garlic in Gaza is 10 lira, while in Egypt it is 15 lira.

    «A kilo of chicken in Egypt is 20 lira, and in Gaza it goes for only 10 lira. The average price of a kilo of beef in Egypt is 60 lira – while in besieged Gaza it goes for five lira. A tray of eggs in Egypt is 19 lira, while in Gaza it is only 10 lira.»
    «What Siege Are They Talking About?»

    «This comparison of prices between Egypt and Gaza, which has been under siege for three years, as they say, shows that life under siege is cheaper, more convenient, and easier…

    «So what siege are they talking about? Does the siege cause prices to drop? And how are goods flowing into Gaza despite the siege? …

    «These questions are not being raised [here] in expectation of an answer from Hamas, but they are directed at all Hamas supporters in Egypt who see nothing wrong with accusing their own country of betraying the Palestinian cause and of starving the helpless Palestinian people with the oppressive siege on Gaza.

    «If this is what it’s like in Gaza under siege, then the Egyptian people, who have been burned by the fire of prices and who peel off part of their limited income to save the besieged Gaza residents, [should] pray to Allah to smite them with [such a] siege, if the seige will lead to lower prices and make it possible for every common citizen to buy eggs, meat, and poultry like the Gaza residents do.»

    Συμπέρασμα του δημοσιογράφου: η ζωή στη λωρίδα της Γάζας είναι πιο εύκολη από τη ζωή στην Αίγυπτο!

  24. chris
    Ιουλίου 2, 2010 στο 12:13 μμ

    Τα ίδια πάνω-κάτω λέει κι ένας Παλαιστίνιος δημοσιογράφος, ο Zainab Rashid που συγκρίνει την οικονομική και πολιτική κατάσταση της Γάζας με την αντίστοιχη στη Συρία (http://www.memri.org/report/en/0/0/0/0/0/0/4424.htm):

    «When People Hear that Syrians Participated in the So-Called ‘Freedom Flotilla,’ They Get the Impression that the Syrians Have Overcome All of Their Domestic and Foreign Problems»

    «When people hear that Syrians participated in the so-called ‘Freedom Flotilla’ [to Gaza], they get the impression that the Syrians have overcome all of their domestic and foreign problems, and that they have nothing left to do but to participate in mitigating the problems of others, and in ending the siege on them.

    «When people hear that the Syrian ambassador to Jordan accompanied the Syrians who were ‘expressing solidarity’ [with Gaza] to the Jordan-Syria border, and that Israel freed them [following the flotilla events], it is only natural to think that the Syrian state takes a very special interest in its citizens, their security, and their wellbeing, anywhere they may need its assistance.

    «When people hear that the Syrian foreign and information ministers were in continuous contact with the Syrian flotilla participants following their release, they are almost convinced that the Syrian government holds its citizens in very high esteem.

    «But when matters reach their climax, and the Syrian president meets with the Syrian flotilla participants in his palace, to hear all the details of the violence and torture they suffered during their detention in Israel after Israel took over the flotilla ships and brought them to the Ashdod port… then everyone, not only some, envy the Syrian citizens for the treatment they are accorded by the president of the[ir] country.

    «I and everyone else know that the Syrian officials’ treatment of the Syrian flotilla participants, and Syria’s official propaganda stance vis-à-vis the flotilla, are only an attempt to ride the rising Turkish wave of [Turkish Prime Minister Recep Tayyip] Erdogan – but I am convinced that the regime… hopes that showing special interest in the Syrian [flotilla] participants will divert [public] attention from the situation in Syria, from the complete deterioration in all areas, and from statements and the groaning of the freedom fighters imprisoned in the various, and numerous, bastilles [of the Syrian regime], both aboveground and underground.»
    «Until the Hamas Takeover, Gaza’s Economic & Educational Situation, and Its Living Conditions and Freedoms, Were Much Better than in Syria»

    «Until the Hamas takeover, Gaza’s economic and educational situation, and its living conditions and freedoms, were much better than those in Syria under the rule of the Assad family and its oppressive security apparatuses – which have set Syria back decades, and made its honorable people one of the poorest in the region and in the world. They have strangled the freedoms, and ‘taken captive’ any who raised their voices to ask for [even] a minimum [of freedoms].

    «I insist upon using the term ‘captives’ for any Syrian citizen, male or female, in the dungeons of the Assad regime, because the hope that reconciliation would follow the great dictator’s death and his son’s succession is lost. The current regime is ‘hostile’ towards the entire Syrian people, after exploiting every opportunity for an historic reconciliation that this noble people gave it. The Syrians in the dungeons are the captives of an element that is hostile to the people, to the homeland, and to all things humane, moral, and beautiful.

    «Gaza has no mud schoolrooms, like those in many Syrian provinces. Gaza does not have 60 students in a single classroom. Even after Gaza was besieged, food is not scarce as it is in Syria, where many food products do not reach the markets except for those smuggled in across the Syria-Lebanon border. Gaza’s Internet services are vastly superior to the pitiful Internet [services] in Syria. Gaza and the West Bank have no lists of hundreds of banned websites. Until Hamas came to power, Gaza’s water and electricity situation was much better than that in Syria. The average [Gaza] Strip income is higher than Syria’s. The tens of thousands of [government] employees who became unemployed after the Hamas coup still receive a regular salary. So who needs freedom flotillas more? The [Gaza] Strip residents, or the Syrian people?

    «Prior to Hamas’ Gaza takeover, various media outlets there expressed various and even contradictory opinions, and carried out their work with a reasonable measure of freedom. At that time, the media’s criticism of the [Palestinian] Authority went uncensored. Satellite television channels, radio stations, magazines, and newspapers represented all of the various factions, including the independents.

    «In Syria, at the same time, ‘Ali Al-‘Abdallah[2] stood trial for an article he wrote from an Assad regime prison – where he was being held for expressing his opinions. So who needs the freedom flotillas more? The captive Syrian people, or the Gaza residents, who would never have known the oppression they suffer today if not for Hamas, which is supported by the Syrian and Iranian regimes?

    «The Gaza residents were never massacred in prison like [prisoners were] in [2008 at] Sidnaya Prison[3] and [in 1980] at Tadmor – or [in 1982] in the city of Hama. Their prime minister and interior minister were not assassinated, like Mahmoud Al-Zu’abi [in 2008] and Ghazi Kana’an.[4] Gaza has no nefarious emergency laws like those that have been in force in Syria for 40 years. So who is more deserving of freedom flotillas, so that the world will notice the oppression, repression, and coercion under which they suffer?

    «The Syrian people, led by a group of its own free sons and daughters, is today determined to throw off the dictatorship of the Assad [family], in order to build its homeland and the future of its sons, and to join the modern world – now that this gang has depleted the homeland’s resources and castrated and trampled its citizens.

    «Freedom flotillas sailing for the Syrian coast is the very least that the Syrian people needs – so that world’s attention, and conscience, will be focused on [the people’s] terrible suffering it is enduring under the oppressive lash of the Assad [regime]. Can anyone take the initiative? Or is no one interested…?»

    Συμπέρασμα του δημοσιογράφου: η Συρία χρειάζεται περισσότερo τις flotillas απ’ ό,τι η Γάζα!

    ΑΚΟΥΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΝΕΙΣ «ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΗΣ»???

  25. denis
    Ιουλίου 4, 2010 στο 5:25 πμ

    sfaxe me agamou na agiaso…………
    Η μυστική συνάντηση των Βρυξελλών μεταξύ του Νταβούτογλου και του Μπεν Ελιέζερ
    Ασ. Πρες, Ροϊτερς, AFP

    Ισχυρές πολιτικές αναταράξεις σε Αγκυρα και Ιερουσαλήμ πυροδότησε η πρώτη απόπειρα επαναπροσέγγισης των κυβερνήσεων του Ισραήλ και της Τουρκίας στον απόηχο της αιματηρής επιδρομής στη νηοπομπή που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας. Η μυστική συνάντηση σε ξενοδοχείο των Βρυξελλών μεταξύ του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, και του Ισραηλινού υπουργού Εργασίας, Βενιαμίν Μπεν Ελιέζερ, στις αρχές της εβδομάδας οργανώθηκε, όχι μόνο με τη σύμφωνη γνώμη των πρωθυπουργών των δύο κρατών, αλλά και τις ευλογίες της Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα «Χάαρετς» και την τουρκική «Χουριέτ», η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε δωμάτιο του ξενοδοχείου, «Κράουνι Πλάζα» της βελγικής πρωτεύουσας, το οποίο είχε κρατηθεί για λογαριασμό του κ. Νταβούτογλου με ψευδώνυμο και κρατήθηκε μυστική ακόμα και από υψηλόβαθμα στελέχη των δύο κυβερνήσεων.

    Αποζημιώσεις
    Οι πληροφορίες αναφορικά με το περιεχόμενο της συζήτησης των κ. Νταβούτογλου και Μπεν Ελιέζερ διίστανται. Επικαλούμενη πηγές προσκείμενες στον κ. Νταβούτογλου, η «Χουριέτ» υποστηρίζει ότι ο κ. Μπεν Ελιέζερ άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο καταβολής αποζημιώσεων στα θύματα της επιδρομής του ισραηλινού στρατού στο μεγαλύτερο πλοίο της νηοπομπής, το τουρκικό «Μαβί Μαρμαρά». Την Παρασκευή, ωστόσο, ανώτατος αξιωματούχος της ισραηλινής κυβέρνησης διέψευσε κατηγορηματικά ότι ο κ. Μπεν Ελιέζερ δεσμεύτηκε για την καταβολή αποζημιώσεων. Αλλες πηγές, από την πλευρά τους, επιμένουν ότι οι δύο υπουργοί συζήτησαν αναφορικά «μ’ ένα αποδεκτό κείμενο συγγνώμης» από το Ισραήλ προς την Τουρκία. «Ο κ. Νταβούτογλου απαίτησε μια ξεκάθαρη δήλωση συγγνώμης και όχι απλώς ένα κείμενο με το οποίο το Ισραήλ θα εκφράζει τη λύπη του, προειδοποιώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση η Αγκυρα θα απαγορεύσει τη διέλευση από το FIR της, όχι μόνο των στρατιωτικών, αλλά και των πολιτικών αεροσκαφών του εβραϊκού κράτους», δήλωσε Τούρκος διπλωμάτης στη «Χάαρετς». Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι ο κ. Μπεν Ελιέζερ απάντησε ότι «το Ισραήλ θα εξετάσει τόσο το ζήτημα της συγγνώμης, όσο και αυτό των αποζημιώσεων όταν ολοκληρωθούν οι έρευνες της δημόσιας επιτροπής για τη διαλεύκανση του τραγικού περιστατικού». Επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με ισραηλινές κυβερνητικές πηγές, το πόρισμα της επιτροπής του στρατού για τα γεγονότα της 1ης Ιουνίου αναμένεται να είναι «πολύ πιο επικριτικό απ’ όσο ορισμένοι πιστεύουν».

    Απεκρύβη
    Στους Ισραηλινούς κυβερνητικούς αξιωματούχους από τους οποίους απεκρύβη η συνάντηση συγκαταλέγεται και ο σκληροπυρηνικός υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Αβιγκντορ Λίμπερμαν. Πηγές προσκείμενες στον τελευταίο υπογράμμιζαν ότι η προσωπική του σχέση με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, Μπέντζιαμιν Νετανιάχου, έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Μιλώντας στο ισραηλινό ραδιόφωνο, ο κ. Λίμπερμαν χαρακτήρισε «απαράδεκτο» το γεγονός ότι δεν ενημερώθηκε από τον πρωθυπουργό και άφησε να εννοηθεί ότι η συνάντηση Μπεν Ελιέζερ – Νταβούτογλου δεν ήταν καλή ιδέα. Ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών, πάντως, ξεκαθάρισε ότι το ακροδεξιό κόμμα, Ισραέλ Μπεϊτινού, του οποίου ηγείται, δεν πρόκειται να αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό του κ. Νετανιάχου.

    Η συνάντηση Μπεν Ελιέζερ – Νταβούτογλου προκάλεσε αντιδράσεις και στην Τουρκία, όπου η αντιπολίτευση κατηγόρησε τον πρωθυπουργό, Ταγίπ Ερντογάν για υποκρισία. «Το πραγματικό του πρόσωπο έχει πλέον φανεί», δήλωσε στη «Χάαρετς» βουλευτής της τουρκικής αντιπολίτευσης. «Πρώτα επιτίθεται φραστικά στο Ισραήλ και στη συνέχεια διοργανώνει μυστικές συζητήσεις με αξιωματούχους της ίδιας χώρας που απειλεί με μονομερείς κυρώσεις», πρόσθεσε ο ίδιος. Αντιδράσεις υπήρξαν και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, όπου αρκετοί βουλευτές δεν ασπάζονται την άποψη Νταβούτογλου ότι «ναι μεν το Ισραήλ προέβη σε δυσανάλογη χρήση βίας, αλλά τα τουρκικά συμφέροντα δεν εξυπηρετούνται από μια ολική ρήξη στις σχέσεις των δύο κρατών» και επιθυμούν την παραδειγματική τιμωρία του εβραϊκού κράτους.

  26. denis
    Ιουλίου 4, 2010 στο 9:46 πμ

    Τoυ Μάριου Ευρυβιάδη
    Την περίοδο αυτή στις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας και κατ’ επέκταση στις σχέσεις Τουρκο-οθωμανών και Εβραίων, καταγράφεται μια πραγματικά ιστορική εξέλιξη που αφορά άμεσα στην Κύπρο και στον Ελληνισμό ευρύτερα.

    Πρωταγωνιστές δεν είναι ούτε το Ισραήλ ούτε το τουρκικό κράτος. Είναι οι Εβραίοι της διασποράς και κυρίως οι Αμερικανο-Εβραίοι. Και επιπρόσθετα όχι οι Αμερικανο-Εβραίοι ως προέκταση του Ισραήλ που λειτουργούν ως οργανωμένο σύνολο και που δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο μιας «πολιτικής γραμμής» που εκπορεύεται από το Ισραήλ.

    Αυτό που καταγράφεται σε βιβλία, σε εφημερίδες, σε blogs του διαδικτύου, σε αντιδράσεις αναγνωστών σε σχόλια και αναλύσεις (το γνωστό talkbackστο διαδίκτυο) είναι μια επανάσταση/αντίδραση εναντίον της σημερινής Τουρκίας και της οθωμανικής αυτοκρατορίας η οποία δεν προέρχεται από κάποιο συντονιστικό όργανο ή κέντρο, αλλά από πρόσωπα που λειτουργούν αυτεπάγγελτα και μ’ ένα ζηλευτό επαγγελματισμό. Αυτό δεν σημαίνει ότι μιλάμε για μεμονωμένες περιπτώσεις. Αντίθετα καταγράφεται μια πλημμυρίδα αντιδράσεων, η οποία ευτυχώς για εμάς, δεν περιορίζεται σε αυθορμητισμούς και φωνασκίες. Υπάρχουν και αυτά, βέβαια.

    Η αντίδραση που θέλω να αναδείξω και να καταγράψω είναι η σοβαρή, η επαγγελματική. Αυτή που μας πάει πίσω στις πηγές και στις καταβολές. Είναι αυτή που λέει «φτάνει πια» με το μύθο και τα παραμύθια περί της «ανοχής», της «φιλοξενίας» και της «μεγαλοψυχίας» των Τουρκο-οθωμανών έναντι των Εβραίων ως μειονότητας στην οθωμανική και σύγχρονη Τουρκία. «Φτάνει πια», δηλαδή, στον εργολαβικό εξαγνισμό της οθωμανικής και σύγχρονης Τουρκίας που για πεντακόσια τόσα χρόνια Εβραίοι ιστορικοί και διανοούμενοι επιχειρούσαν, εν γνώσει τους, την παραποίηση και αλλοίωση ιστορικών γεγονότων, αλλά κυρίως, και πιο αποτελεσματικά, αποσιωπούσαν γεγονότα και πράγματα.

    Το επίσημο εβραϊκό κράτος, παραμένει συνεχιστής αυτού του μύθου. Σκοπός και στόχος όλων αυτών ήταν εξευμενίσουν τον Σουλτάνο και το ληστρικό του περιβάλλον ώστε να επιδεικνύεται περισσότερη «επιείκεια» έναντι των Εβραίων υπηκόων. Επεδίωκαν δηλαδή να μην σφάζονται, να μην ληστεύονται και να μην εξανδραποδίζονται, με τους ίδιους ρυθμούς με τους οποίους οι Οθωμανοί λειτουργούσαν ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς της αυτοκρατορίας, και μετά το 1923 της κεμαλικής Τουρκίας.

    Ο μεγαλύτερος πολιτικός μύθος που οικοδομήθηκε και πάνω στον οποίο θεμελιώνεται όλη η σύγχρονη τουρκική προπαγάνδα και η δυτική εικόνα της οθωμανικής και σύγχρονης Τουρκίας ως χώρου «ανοχής», «πολιτισμού» και «πολυπολιτισμικότητας», υπήρξε αυτός της φιλοξενίας που δήθεν προσφέρθηκε στους καταδιωκόμενους από τον καθολικισμό Εβραίους της Ισπανίας και της Πορτογαλίας από τον Σουλτάνο Μπεϊγιαζίτ ΙΙ το 1492. Τότε περίπου 17.000 Εβραίοι μετανάστευσαν στην οθωμανική αυτοκρατορία. Ωστόσο, πολλοί περισσότεροι μετανάστευσαν και στην Αγγλία και στη Γαλλία, για παράδειγμα, όπου δεν τους έσφαζαν κάθε λίγο και λιγάκι όπως στην πραγματικότητα συνέβαινε στην οθωμανική αυτοκρατορία.

    Όλοι γνωρίζουμε τον Βρετανό πρωθυπουργό Disraeli για παράδειγμα (που πήρε την Κύπρο από τους Οθωμανούς το 1878) για να μην μιλήσουμε για την πρόοδο, την ευημερία και το ειδικό πολιτικό βάρος που έχουν οι άνθρωποι αυτοί στις δυτικές κοινωνίες όπου είναι ευυπόληπτοι πολίτες και πολιτικοί.

    Οι σύγχρονοι Αμερικανο-εβραίοι ιστορικοί και ερευνητές έχουν αποδομήσει ολοσχερώς το μύθο της οθωμανικής μεγαλοψυχίας και ανοχής έναντι των Εβραίων της οθωμανικής αυτοκρατορίας αναδεικνύοντας, για παράδειγμα, τις πηγές που παραποιήθηκαν ή αποσιωπήθηκαν, ποιοι το έπραξαν και για ποιους λόγους. Ο Joseph Ηacker, για παράδειγμα τεκμηριώνει πως ο Ταλμουνδιστής Εliah Κapsali (εκ Κρήτης ορμώμενος) «εξάγνισε» τους Οθωμανούς και τα εγκλήματά τους κατά των Εβραίων. Και πριν από τον Κapsali υπήρξαν και πολλοί άλλοι.

    Κατά τους σύγχρονους Αμερικανο-εβραίους ερευνητές, ό,τι υπέστησαν οι μη χριστιανικοί πληθυσμοί στην οθωμανική και σύγχρονη Τουρκία το υπέστησαν και οι Εβραίοι. Και εάν αυτοί στάθηκαν λίγο πιο τυχεροί και γλύτωσαν από την γενοκτονική μανία των Νεότουρκων, αυτό υπήρξε αποτέλεσμα της στήριξης που τους παρείχαν οι Αμερικανοί, κυρίως, αλλά και οι Γερμανοί (ναι, οι Γερμανοί) στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αντίθετα οι Αρμένιοι και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, δεν έχουν τέτοια τύχη.

    Το ευτύχημα για εμάς είναι ότι μια καινούρια αντίληψη για τους Τουρκο-οθωμανούς αρχίζει να εδραιώνεται και να γίνεται ευρύτερα αποδεκτή από την επιστημονική κοινότητα με αιχμή του δόρατος τους απογόνους αυτών που αρχικά αλλοίωσαν και αποσιώπησαν ιστορικά γεγονότα. Το δυστύχημα ωστόσο για εμάς, είναι ότι οι δικοί μας ετερόφωτοι ιστορικοί και διανοούμενοι παραμένουν προσηλωμένοι σε ξεπερασμένες αντιλήψεις και ιστορικές θεωρήσεις και συνεχίζουν, επιλεκτικά, να προσαρμόζουν τα πράγματα στις ιδεοληπτικές τους κοσμοθεωρήσεις. Καταλήγουν έτσι στην ελληνοποίηση της τουρκικής προπαγάνδας και την αποδοχή της τουρκο-οθωμανικής ιστορικής θεώρησης που είναι αναγκαία συνθήκη για τους οδοιπόρους προς τα Σούσα.

    Υ.Γ:
    Για όσους ενδιαφέρονται να πάνε πίσω στις πρωτογενείς πηγές αναφορικά με τις σχέσεις Εβραίων, Τουρκο-οθωμανών και μουσουλμάνων, παραπέμπω στις δυο πρόσφατες μελέτες που επιμελείται ο ΑndrewΒostom με εισαγωγή του Ιbn Warrak“Τhe LegacyofΙslamic Αnti-Semitism (2008)” και “Τhe LegacyofJihad” (2005). Μια επίσης παλαιότερη αλλά εξαιρετικά σημαντική ιστορική μελέτη είναι της Βat Υe’ Οr, “Τhe Decline ofΕastern ChristianityUnderΙslam: From Jihad to Dhimmitude”.

    Καταξιωμένοι Έλληνες μελετητές και ιστορικοί έχουν και αυτοί τεκμηριώσει τέτοια γεγονότα αλλά οι ετερόφωτοι ταγοί μας μέσα και έξω από τα Πανεπιστήμια, τους απορρίπτουν ως προκατειλημμένους κατά του «οθωμανικού μεγαλείου» και των μουσουλμάνων γενικότερα.
    ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

  27. denis
    Ιουλίου 4, 2010 στο 9:48 πμ
  28. denis
    Ιουλίου 11, 2010 στο 7:25 πμ

    srael has finally moved on from its fractured relationship with Turkey – notwithstanding the impression conveyed by some US and Israeli circles that the damage is not beyond repair. This week, the Israeli Minister of Trade and Labor Minister, Binyamin Ben-Eliezer made last-ditch bid to save the relationship by initiating a meeting in Zurich with Turkish Foreign Minister Ahmet Davutolu. It went badly and was hotly debated at the Israeli cabinet meeting Sunday, July 4. Prime Minister Binyamin Netanyahu said he thought it was worth a try, but most ministers said that given Ankara’s harsh hostility, it should never have taken place.
    Meanwhile, as Western and Turkish media outlets harped on Israel’s loss of its only Muslim ally in the Middle East, Jerusalem was busy acquiring a new strategic partner: Greece, a NATO member like Turkey with plenty of Middle East interests, has shown interest in stepping into Turkey’s shoes and investing in stronger military and intelligence ties.
    DEBKA-Net-Weekly 450 reported on June 25 from sources in Athens and Jerusalem that this development was not so much planned in Jerusalem as initiated by Greek Prime Minister George Papandreou, who boasts many Jewish and Israeli friends and business contacts, some of whom hold high political and intelligence positions in Israel. He saw Athens’ chance to slot into Ankara’s place in Jerusalem and transform their present diplomatic, economic, military and intelligence ties into a thriving strategic alliance, that would carry the same advantages to both sides as did Israel’s former relations with Turkey.
    According to some sources, Papandreou also hopes this alliance will help ease some of his country’s financial woes. But most of all, he is looking to Israel for help in speeding the upgrade of his armed forces and helping transform them into the Christian mainstay of NATO in the Balkans and southern Europe – in place of the Muslim Turkish army.

    This notion was not the direct outcome of Israel’s break with Turkey or the clash aboard the Turkish Mavi Marmara on May 31 between Israeli commandos and pro-Palestinian Turkish activists. It has been evolving for some time, first broached in the summer of 2008 when Papandreou allowed 100 Israeli F-15 and F-16 fighter-bombers to pass through Greek Mediterranean air space for practicing long flights and in-flight fueling.

    The distance between Israel and Greece there and back is 1,900 kilometers, identical to the distance between Israel and Iran.

    The Greek prime minister went out of his way to be of assistance, making available to the Israeli Air Force the crews and advanced S-300 PMU1interceptor missile batteries Athens purchased from Russia back in 2000. They were allowed to practice bombing sorties against these batteries, in case Moscow decided to sell them to Iran and Syria.

    The severe financial crisis besetting Greece this year enhanced the friendly ties between Athens and Jerusalem. While European Union countries spent long months discussing whether to bail Greece out and save it from collapse (eventually granting a €110 billion package), Papandreou turned to Jewish financial titans in Europe and the United States for help to keep the Greek economy afloat.
    http://www.debka.com/article/8891/

  29. chris
    Ιουλίου 13, 2010 στο 11:59 μμ

    Επί τη ευκαιρία της συνάντησης Ομπάμα-Νετανιάχου παραθέτω παρακάτω αμετάφραστο (αγγλικά) ένα σημαντικό – κατά τη γνώμη μου – άρθρο από τη The Washington Times (http://www.washingtontimes.com/news/2010/jul/8/why-obama-is-a-cultural-muslim), ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη για την έκτασή του:
    July 8, 2010
    KUHNER: Why Obama is a cultural Muslim
    By Jeffrey T. Kuhner

    President Obama is betraying the Jews. He is a cultural Muslim whose sympathies lie with the Islamic world in its life-death struggle against Israel. Unless American Jews wake up and speak out against Mr. Obama’s pro-Arab, anti-Israel policies, the Jewish state faces a possible nuclear war – and even annihilation.

    Mr. Obama met with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu this week. The goal: to repair the public rift in relations between Washington and Jerusalem.

    «The bond between the United States and Israel is unbreakable,» Mr. Obama said. «It encompasses our national security interests, our strategic interests, but most importantly the bond of two democracies who share a common set of values and whose people have grown closer and closer as time goes on.»

    Don’t believe him. In front of reporters, Mr. Obama may praise the Jewish state. But behind the scenes, he is selling the Jews down the river.

    According to a recent story in World Tribune, a prominent intelligence news website, administration officials have assured the Saudi royal family that Mr. Obama is determined to pressure Mr. Netanyahu into accepting an independent Palestinian state encompassing the West Bank and Gaza with East Jerusalem as its capital. Mr. Obama – like many in the Arab world – believes that the key to Middle East peace is resolving the Israeli-Palestinian issue.

    It isn’t. Rather, an independent Palestine will be an Islamic stake aimed at the heart of the Jewish state. Israel’s withdrawal to pre-1967 borders will leave Jerusalem vulnerable to an all-out military assault. The Arabs will have the strategic means to implement their overriding ambition since the creation of Israel in 1948: wiping out the Jews.

    The democratically elected Hamas regime that runs the Gaza Strip openly calls for the destruction of the Jews. The Palestinian Authority in the West Bank led by President Mahmoud Abbas systemically indoctrinates Palestinians about the «evil Zionist state.» Palestinian television, schools and state-controlled media all preach that Israel is inherently «illegitimate» and must be «eliminated.» The overwhelming majority of the Palestinians (and Arabs) don’t want peace. They want conquest.

    The notion of two states, in which Jews and Palestinians are living side by side in mutual coexistence, is an illusion. If the Palestinians abandoned their guns, there would be peace. If the Israelis abandoned their guns, there would be genocide.

    The root cause of the violence in the Middle East has nothing to do with the Israeli-Palestinian conflict. This is a distraction, a convenient excuse consistently used by Arab tyrants to cover up the real disease afflicting the region: radical Islam. From its inception, Islamic civilization has been at war with its neighbors. The Muslim faith has spread throughout centuries by the sword and violent jihad. It is why Christians and Jews were slaughtered and expelled from Arab lands during the Middle Ages. It is why the Ottoman Turks invaded and conquered Spain, Portugal, the Balkans and parts of France and Italy, even reaching the gates of Vienna.

    It is why the Saudis today continue to spend billions of dollars funding extremist madrassa all over the world. It is why Islamofascists, such as the Taliban and al Qaeda, seek a global caliphate based on Shariah law. It is why Iran’s revolutionary Shiite mullahs are marching toward a nuclear bomb.

    From its inception, political Islam has been at war with the West – first, with Christendom, and now with its modern secular variant, liberal democracy. There is no escape for either Israel or America. Islamists despise the Jewish state because it is the West’s strategic bulwark in the Middle East – a democratic outpost in a region marked by economic backwardness, authoritarianism and religious fanaticism. The United States is the bastion of the free world, the last great power of the West. Hence, for Islamic radicals, these two nations must be smashed. It is a fight to the finish – and only one side can emerge victorious.

    For all of his flaws (and there were many), former President George W. Bush understood this seminal reality. This is why he fought the war against Islamic terrorism. It is also why he was the most pro-Israel leader in U.S. history. He understood one simple truth: Israel’s struggle is the West’s struggle.

    Mr. Obama is the anti-Bush. He is virulently anti-Israel, championing appeasement toward radical Islam. The reason lies in Mr. Obama’s background and worldview – one that makes him uniquely unqualified to prosecute the war on terror.

    During his youth, Mr. Obama was raised and educated as a Muslim. His father and stepfather were Muslims. When Mr. Obama attended a Catholic school in Indonesia, he was registered as an Indonesian citizen and «a Muslim.» In public school, he was also identified as practicing Islam. Under the name «Barry Soetoro,» he was compelled to take daily Islamic religious instruction, recite prayers, study the Koran and learn Arabic. His former classmates and teachers remember him as a devout Muslim.

    For example, Rony Amir, a childhood pal of young Barry, described Mr. Obama as «previously quite religious in Islam.»
    «We previously often asked him to the prayer room close to the house,» Mr. Amir said. «If he was wearing a sarong [waist garment worn for religious or casual occasions] he looked funny.»

    Nor is Mr. Obama’s sympathy for Islamic culture limited to his youth. In an interview with the New York Times, Mr. Obama described the Muslim call to prayer as «one of the prettiest sounds on Earth at sunset.»

    The Times also noted that Mr. Obama recited, «with a first-class [Arabic] accent,» the opening lines of the Muslim call to prayer.
    Here are the first few lines:
    Allah is Supreme!
    Allah is Supreme!
    Allah is Supreme! Allah is Supreme!
    I witness that there is no god but Allah
    I witness that there is no god but Allah
    I witness that Muhammad is his prophet …

    Mr. Obama says he is a practicing Christian. Yet, there can be no denying that his Muslim heritage and Islamic background infuses his thought and actions.

    Culturally, he is America’s first Muslim president. He refuses to admit there is a war against Islamist terrorism. His counterterrorism adviser, John Brennan, even denies that jihad is a motive for Muslim extremists. He publicly excoriates Israel for building Jewish apartments in East Jerusalem, but calls for «engagement» and «dialogue» with Iran. He seeks a rapprochement with Syria, downplaying its ties to Tehran and support for Hezbollah. He is prematurely pulling U.S. troops out of Iraq. He has imposed crippling rules of engagement that make victory all but impossible in Afghanistan – for fear of killing civilians and «angering» the Muslim street. He demands Gitmo be closed. He calls for terrorists, like Sept. 11 mastermind Khalid Sheikh Mohammed, to be tried in civilian court. He has ordered that NASA’s «foremost» mission be «outreach» to the Islamic world – not space exploration. And he adamantly embraces Palestinian statehood, even at the mortal risk posed to Israel.

    In short, Mr. Obama seeks to coddle the Islamic world. The result is that Iran is on the verge of acquiring the bomb. Iranian President Mahmoud Ahmadinejad – like all fanatics – is a serious man. He vows to slay the Jews of Israel once and for all. Mr. Obama is not some grand peacemaker. Rather, he is a naive, foolish leftist who – blinded by his ideological and cultural blinkers – is playing right into the blood-soaked hands of America’s enemies.

  30. Ιουλίου 14, 2010 στο 10:23 πμ

    To άρθρο της Washington Post που παρέθεσε ο Chris από πάνω, τα λέει έξω από τα δόντια.

    Δεν είναι μόνο επίθεση ενάντια του Ισλαμισμού, αλλά παράλληλα είναι και επίθεση κυρίως ενάντια του Ομπάμα, του οποίου έχουν πέσει τα ποσοστά δραματικά. Άρχισαν οι Δημοκρατικοί είδη να προειδοποιούν τους φηφοφόρους τους ότι μπορεί να χάσουν την πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές.

    Ο Ομπάμα θα είναι μάλλον «One-Term President». Σε μία διαφήμηση στην Αμερική, παρομοιάσανε τον Ομπάμα με τις ιστορικές φατσούλες των Χίτλερ και Λένιν που υποσχέθηκαν «αλλαγή» μέσω του Σοσιαλισμού, με μόνη διαφορά το πρώτο συνθετικό
    – Χίτλερ: Εθνικός Σοσιαλισμός
    – Λένιν: Μαρξιστικός Σοσιαλισμός
    – Ομπάμα: Δημοκρατικός Σοσιαλισμός!!

  31. chris
    Ιουλίου 22, 2010 στο 2:03 μμ

    Στην παρακάτω διεύθυνση http://www.camera.org/index.asp?x_context=2&x_outlet=55&x_article=1754 μπορείτε να βρείτε ένα πολύ καλά ζυγισμένο άρθρο που ασκεί κριτική στη γνωστή φιλοπαλαιστίνια και αριστερίστρια Εβραία δημοσιογράφο για την εμμονή της (είχε δημοσιεύσει μέχρι τότε 4 άρθρα) σχετικά με την απώλεια αρκετών μελών της οικογένειας Αλ Σαμούνι στον πρόσφατο πόλεμο της Γάζας, με πιο πρόσφατη εκδήλωση αυτής της εμμονής το άρθρο της, το οποίο αναδημοσιεύει μεταφρασμένο στην ιστοσελίδα του ο Ζαν Κοέν, με τίτλο «Στη Γάζα, η επιχείρηση Συμπαγές Μολύβι έδινε την αίσθηση ενός πολέμου κατά αμάχων».
    Αξίζει να σημειωθεί ότι η εμφανώς προκατειλλημένη στάση της (διόλου αντάξια για αντικειμενικό δημοσιογράφο) την έχει οδηγήσει στο παρελθόν σε περιπέτειες με τη δικαιοσύνη υποχρεώνοντάς την να καταβάλλει χρηματική αποζημίωση προς τους κατοίκους της συνοικίας Beit Hadassah στη Χεβρώνα λόγω συκοφαντικής δυσφήμησης. Η εξήγηση που έδωσε ύστερα από την καταδίκη της η εν λόγω δημοσιογράφος, μάλιστα, για το δυσφημιστικό άρθρο της ήταν ότι εκείνη έδωσε τις πληροφορίες από την παλαιστινιακή πλευρά αλλά την ευθύνη για τη διασταύρωση των πληροφοριών αυτών την είχε η εφημερίδα, εν προκειμένω η Ha’aretz!!!
    Κατά τη γνώμη μου, η περίπτωσή της είναι ενδεικτική της αρρωστημένης στάσης πολλών αριστερών ή liberals Εβραίων στο Ισραήλ ή κι αλλού που διακατέχονται από ένα μείγμα συμπλεγμάτων ενοχών (σε συνδυασμό με το διαρκές έλλειμα επιθετικότητας) και μύχιας αυτοπεριφρόνησης (self-haters). Αυτή η καταστροφική στάση τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό πεδίο παίρνει τη μορφή της σύνταξης πάντα με την «αδύναμη» πλευρά, ακόμη κι αν αυτή έχει ή συμπεριφέρεται με άδικο τρόπο αλλά και το διανοητικό πόλεμο προς τους «δυνατούς» (πλούσιους και πετυχημένους) που ψυχολογικά ταυτίζονται σχεδόν πάντα με αυτό που εκπροσωπούν οι ίδιοι (σύγκρουση με τον Πατέρα). Κύρια χαρακτηριστικά αυτής της συμπεριφοράς είναι η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα, η διανοητικοποίηση και η εκλογίκευση καθώς και μια προσκόλληση στο «διάλογο» (δηλ. στην ανεδαφική στάση να επιλύονται τα πάντα με τα λόγια!). Είναι αυτοί που μπορεί εύκολα να τους αντιληφθεί ο κόσμος ως «εγκεφαλικούς» τύπους!
    Δεν είναι δύσκολο, ωστόσο, να δει κανείς τόσο σε ιστορικό όσο και σε καθημερινό επίπεδο τα πραγματικά καταστροφικά αποτελέσματα της δράσης αυτών των ανθρώπων!

  32. chris
    Ιουλίου 22, 2010 στο 9:44 μμ

    Για να αυτο-διορθωθώ σίγουρα η κριτική που ασκείται στη Hass δεν αφορά την εμμονή της – η οποία θα μπορούσε υπό διαφορετικές συνθήκες να είναι και θεμιτή – αλλά τη μεροληπτική στάση της ως προς την κάλυψη του γεγονότος…

  33. denis
    Ιουλίου 31, 2010 στο 5:59 πμ

    ola ta lefta ….

    Khaled Abu Toameh: «Τα θύματα των Παλαιστινίων για τα οποία κανένας δεν μιλάει».

    Πότε ήταν η τελευταία φορά που συνεδρίασε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να καταδικάσει κάποια αραβική κυβέρνηση για κακομεταχείριση των Παλαιστινίων;
    Γιατί οι ομάδες σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και τον Καναδά που αυτοχαρακτηρίζονται ως «φιλο-παλαιστινιακές» παραμένουν σιωπηλές όταν η Ιορδανία αφαιρεί την υπηκοότητα

    από χιλιάδες Παλαιστινίους;
    Τα δεινά των Παλαιστινίων που ζουν σε αραβικές χώρες γενικά, και συγκεκριμένα στο Λίβανο, συχνά αγνοούνται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ της Δύσης.
    Γιατί κάνουν τα στραβά μάτια όταν η Αίγυπτος, η Συρία, ο Λίβανος, η Ιορδανία και πολλές αραβικές χώρες συνεχίζουν να επιβάλλουν αυστηρούς ταξιδιωτικούς περιορισμούς στους Παλαιστινίους;
    Και ποια είναι η θέση αυτών των οργανώσεων και ατόμων σχετικά με την συζήτηση που γίνεται στο Λίβανο αναφορικά με το εάν πρέπει δοθούν στους Παλαιστινίους βασικά δικαιώματα που τους έχουν στερηθεί εδώ και πολύ καιρό όπως είναι το δικαίωμα στην εργασία, τη δημόσια ασφάλιση και την ιατρική περίθαλψη;
    Ή μήπως δεν έχουν ακούσει καν γι’ αυτόν τον διάλογο; Μάλλον όχι, διότι το ζήτημα απέτυχε να τραβήξει την προσοχή των περισσότερων ανταποκριτών και σχολιαστών των ΜΜΕ στη Μέση Ανατολή.
    Ένα ρεπορτάζ για τους Παλαιστινίους που δεν έχει μια αντι-ισραηλινή χροιά σπάνια φτάνει στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της Δύσης.
    Οι κατεδαφίσεις παράνομων σπιτιών αραβικής ιδιοκτησίας είναι για τους περισσότερους ανταποκριτές πολύ πιο σημαντικές από το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι στον Λίβανο συνεχίζουν να υποφέρουν από μια σειρά ταπεινωτικών μέτρων.
    Οι Παλαιστίνιοι στο Λίβανο όχι μόνο δεν έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν δική τους περιουσία, αλλά δεν έχουν δικαίωμα στην ιατρική περίθαλψη, ενώ ο νόμος τους απαγορεύει την απασχόληση σε μεγάλο αριθμό επαγγελμάτων.
    Μπορεί κάποιος να φανταστεί την αντίδραση της διεθνούς κοινότητας εάν αύριο το Ισραήλ ψήφιζε ένα νόμο που απαγόρευε στους Άραβες πολίτες του να δουλεύουν ως ταξιτζήδες, δημοσιογράφοι, ιατροί, μάγειρες, σερβιτόροι, μηχανικοί και δικηγόροι; Ή εάν το Υπουργείο Παιδείας του Ισραήλ εξέδιδε οδηγία που απαγόρευε σε παιδιά Αράβων να σπουδάσουν σε πανεπιστήμια ή σχολεία;
    Αλλά ποιος είπε ότι οι αρχές του Λιβάνου δεν έχουν κάνει τίποτα για να «βελτιώσουν» την κατάσταση; Μάλιστα οι Παλαιστίνιοι στη χώρα θα έπρεπε να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στην κυβέρνηση του Λιβάνου. Μέχρι το 2005, η νομοθεσία απαγόρευε στους Παλαιστινίους να εργαστούν σε 72 επαγγέλματα. Τώρα, ο αριθμός των απαγορευμένων επαγγελμάτων έχει μειωθεί σε 50.
    Αλλά μέχρι σήμερα οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούν να εργαστούν ως ιατροί, δημοσιογράφοι, φαρμακοποιοί ή δικηγόροι στο Λίβανο.
    Η ειρωνεία είναι ότι είναι πολύ πιο εύκολο για έναν Παλαιστίνιο να αποκτήσει αμερικάνικη ή καναδική υπηκοότητα από το να αποκτήσει διαβατήριο σε αραβική χώρα. Στο παρελθόν, οι Παλαιστίνιοι που ζούσαν στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας είχαν ακόμα και το δικαίωμα να λάβουν ισραηλινή υπηκοότητα εάν παντρευόντουσαν με ισραηλινό υπήκοο ή εάν γινόταν επανένωση με τις οικογένειές τους εντός Ισραήλ.
    Οι πολιτικοί του Λιβάνου συζητούν τώρα μια νέα νομοθεσία που θα έδινε «δικαιώματα» στους Παλαιστινίους για πρώτη φορά σε 62 χρόνια. Η νέα νομοθεσία περιλαμβάνει το δικαίωμα στην απόκτηση της περιουσίας, της κοινωνικής ασφάλισης και της ιατρικής περίθαλψης.
    Λέγεται ότι πολλοί Λιβανέζοι αντιτίθενται στη νομοθεσία επειδή θα άνοιγε τον δρόμο για την ενσωμάτωση των Παλαιστινίων στη δική τους κοινωνία και θα γίνονταν βάρος για την οικονομία.
    Οι έντονες συζητήσεις οδήγησαν το κοινοβούλιο να αναβάλλει την ψήφιση του νομοσχεδίου για τον άλλο μήνα.
    Ο Nadim Khoury, Διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) στη Βηρυτό είπε ότι «ο Λίβανος έχει απομονώσει τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα και το κοινοβούλιο πρέπει να αδράξει την ευκαιρία να γυρίσει σελίδα και να σταματήσει τις διακρίσεις εναντίον των Παλαιστινίων».
    Ο Rami Khouri, γνωστός Λιβανέζος δημοσιογράφος έγραψε στην εφημερίδα «Daily Star» της χώρας του ότι «όλες οι αραβικές χώρες κακομεταχειρίζονται τους εκατομμύρια Άραβες, Ασιάτες και Αφρικανούς ξένους εργάτες οι οποίοι τυγχάνουν μεταχείρισης που δεν είναι καλύτερη από αυτή των ζώων ή των σκλάβων. Η κακομεταχείριση, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τα περιορισμένα δικαιώματα εργασίας, ασφάλισης και ιδιοκτησίας των Παλαιστινίων (στο Λίβανο) αποτελούν ένα μαύρο στίγμα».
    Οι ξένοι δημοσιογράφοι δικαιολογούν συχνά την παράλειψη να μεταφέρουν τις ειδήσεις για τα δεινά των Παλαιστινίων στον αραβικό κόσμο κάνοντας αναφορά σε «θέματα ασφάλειας» και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην απόκτηση βίζας εισόδου σε αραβικές χώρες.
    Αλλά αυτά είναι αδύναμα και απαράδεκτα επιχειρήματα δεδομένου ότι οι περισσότεροι θα μπορούσαν να γράψουν γι’ αυτά τα θέματα από την ασφάλεια των γραφείων και των σπιτιών τους στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και το Παρίσι. Εξάλλου, αυτό δεν κάνουν και οι περισσότεροι όταν γράφουν για την κατάσταση στη Δυτική Όχθη και την Λωρίδα της Γάζας;

    Αρχική πηγή: http://fullcomment.nationalpost.com/2010/07/24/khaled-abu-toameh-the-palestinian-victims-no-one-talks-about/

  34. chris
    Ιουλίου 31, 2010 στο 1:46 μμ

    denis,
    o Khaled Abu Toameh είναι το είδος εκείνο δημοσιογράφου που λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια – και γι’ αυτό και διακινδυνεύει σοβαρά τη ζωή του http://www.meforum.org/604/telling-the-truth-about-the-palestinians – σε αντίθεση με την επονείδιστη περίπτωση της Amira Haas για την οποία έκανα λόγο πιο πάνω. Όταν τους συγκρίνω, μου έρχονται στο νου τα λόγια του Βίλχελμ Ράιχ (Εβραίος κι ο ίδιος) που είχε πει ότι οι μεγαλύτεροι αντισημίτες είναι Εβραίοι.
    Αναφορικά με το δράμα των αράβων Παλαιστίνιων – που στην πλάτη τους οι γειτονικές αραβικές χώρες κι όχι μόνο έχουν παίξει και παίζουν ακόμη και σήμερα βρώμικα παιγνίδια – καλό είναι όσοι έχουν πραγματικό ανθρωπιστικό ενδιαφέρον να δούνε κι αυτό το βίντεο http://www.memritv.org/clip/en/2557.htm

  35. denis
    Ιουλίου 31, 2010 στο 4:41 μμ

    26 Ιουλίου 2010
    Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας

    Το (Ι.Α.Α.Α.)έχει ασκήσει δριμεία κριτική εναντίον της εξωτερικής πολιτικής που ασκούν οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά. Πέραν όμως της κριτικής, όταν υπάρχουν πρωτοβουλίες οι οποίες κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, αυτές πρέπει να καταγράφονται, να

    αναλύονται και να προδιαγράφονται οι προϋποθέσεις που θα οδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα τα οποία θα κινούνται στην κατεύθυνση εξυπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος.

    Για τους αναλυτές του Ι.Α.Α.Α. ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε το ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, στο Ισραήλ. Δεν είχε παρά μερικές ημέρες κυκλοφορήσει το ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ του Ινστιτούτου που αναφερόταν στην ολιγωρία της ελληνικής πλευράς να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που προέκυπταν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής ως αποτέλεσμα της σημαντικής επιδείνωσης των σχέσεων Τουρκίας– Ισραήλ και των αναπόφευκτων επιπτώσεων στην γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής.

    Το Ι.Α.Α.Α. έχει επιχειρηματολογήσει εγκαίρως υπέρ της ανάγκης σύσφιξης των σχέσεων με το κράτος του Ισραήλ και την αναβίωση, με ουσιαστικό αυτή τη φορά περιεχόμενο, των παραδοσιακών σχέσεων φιλίας και συνεργασίας με τα αραβικά κράτη, στο πλαίσιο μιας επιθετικής ελληνικής διπλωματίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό και επιδίωξη παραγωγής θετικών αποτελεσμάτων για όλους τους εμπλεκόμενους. Κεντρικό επιχείρημα των εν λόγω αναλύσεων του Ινστιτούτου, ήταν και παραμένει, το ότι το Ισραήλ όχι μόνο δεν έχει λόγο να ενίσταται στη θερμή και ειλικρινή σχέση της Αθήνας με τα αραβικά κράτη, αλλά έχει κάθε λόγο να την επιθυμεί.

    Η Ελλάδα, ως γεωπολιτική συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την οποία το Τελ Αβίβ διατηρεί εξαιρετικό επίπεδο σχέσεων για μια σειρά λόγων αμοιβαίου συμφέροντος, αποτελεί τη γέφυρα με τον Δυτικό κόσμο, κυρίως με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, η Ελλάδα έχει σημασία για το Ισραήλ, καθώς αποτελεί μια χώρα – ανάχωμα στην εξάπλωση του ισλαμικού φονταμενταλισμού στην περιοχή των Βαλκανίων, ένας τομέας που αποτελεί τμήμα της ερμηνείας των στενών σχέσεων Λευκωσίας – Τελ Αβίβ (η ανησυχία προκύπτει από σχετικές πληροφορίες για δραστηριότητες εξτρεμιστικών ισλαμιστικών κύκλων στα κατεχόμενα από την Τουρκία κυπριακά εδάφη.

    Ποια είναι όμως τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον χειρισμό της επίσημης επίσκεψης στο Ισραήλ επιτυχή;> Ο Γιώργος Παπανδρέου απέρριψε κατηγορηματικά ότι η επίσκεψη συνδέεται με την επιδείνωση των σχέσεων Ισραήλ –Τουρκίας. Πρόκειται για ορθή τοποθέτηση, όχι για επικοινωνιακούς λόγους αλλά για ουσιαστικούς:

    Η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να συνδέει την προσέγγιση με το Ισραήλ με το όποιο επίπεδο σχέσεων του τελευταίου με την Τουρκία. Προφανώς, η ελληνική ασφάλεια επηρεάζεται σημαντικά από τις εξελίξεις σε αυτό το μέτωπο, ωστόσο, αυτό συνηγορεί υπέρ μιας επιθετικής διπλωματικής συμπεριφοράς για την αυτόνομη ανάπτυξη των σχέσεων της Ελλάδας με το Ισραήλ.

    Το Ι.Α.Α.Α. έχει τονίσει ότι οι διμερείς σχέσεις Τουρκίας–Ισραήλ ουδέποτε αποτέλεσαν «άξονα» στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ήταν μια διμερής συνεργασία που υπαγορεύτηκε από την ύπαρξη κοινών συμφερόντων, ή μάλλον για την ακρίβεια, κοινών απειλών. Οι απειλές αυτές που χαρακτήρισαν τη δεκαετία του 1990 εξέλειπαν σταδιακά, με αποτέλεσμα την πλήρη αντιστροφή της κατάστασης. Η Ελλάδα όφειλε να έχει δραστηριοποιηθεί ώστε να αποφύγει το ενδεχόμενο η περιφερειακή συνεργασία Τουρκίας–Ισραήλ να λάβει«ανθελληνικό προσανατολισμό».

    Σε κάθε περίπτωση, συμπερασματικά, η Ελλάδα έχει τους δικούς της λόγους που επιβάλλουν την ανάπτυξη των σχέσεων με το Ισραήλ, λόγοι οι οποίοι είναι εντελώς αυτόνομοι και δε σχετίζονται με την Τουρκία. Τα όποια οφέλη ενδεχομένως προκύπτουν στο ελληνοτουρκικό μέτωπο –τα οποία ασφαλώς θα πρέπει να επιδιώκονται– αποτελούν «παράπλευρες» θετικές συνέπειες μιας ορθής και χωρίς παρωπίδες ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

    Ο Έλληνας πρωθυπουργός, χωρίς να ασκήσει μεγάλη πίεση(πώς να το πράξει άλλωστε αξιόπιστα μετά από τόσα χρόνια διπλωματικής απουσίας-ανυπαρξίας), διατύπωσε στους συνομιλητές του την ετοιμότητα της χώρας μας να συμβάλλει με κάθε τρόπο στη σύναψη ειρηνευτικών συμφωνιών μεταξύ των Ισραηλινών και των Αράβων.

    Τόνισε μάλιστα, πολύ ορθά, το ότι «δεν θα επιβάλουμε την παρουσία μας», σε μια σαφή αιχμή που αφορούσε την Τουρκία: την προφανή απόρριψη κάθε τουρκικής μεσολαβητικής πρόθεσης από το Τελ Αβίβ, ακολούθησαν προ ολίγων ημερών δηλώσεις του Σύρου ηγέτη, Μπασάρ Αλ Άσαντ, ο οποίος επιχείρησε να εμφανίσει τη διαμεσολάβηση της Τουρκίας ως προϋπόθεση επανέναρξης των συνομιλιών της χώρας του με το Ισραήλ, επί της ουσίας δηλαδή προέβη σε μια προσπάθεια επιβολής της Τουρκίας στη διαδικασία, της χώρας δηλαδή που ναι μεν απείλησε τη Συρία με πόλεμο το 1999 επ’ αφορμή της υπόθεσης Οτζαλάν, αλλά η οποία σήμερα έχει αλλάξει πλήρως το χαρακτήρα των διμερών της σχέσεων με τη συνομολόγηση στρατηγικών συμφωνιών με την Άγκυρα.

    Η προσέγγισή τους έφτασε μάλιστα σε σημείο που η συριακή ηγεσία, για πρώτη φορά, διακήρυξε δημοσίως, ότι η εισβολή και κατοχή της Τουρκίας στα κυπριακά εδάφη σε καμία περίπτωση δεν προσομοιάζει με την κατοχή των υψωμάτων του Γκολάν από το Ισραήλ!

    Και μόνο αυτή η τελευταία αναφορά επαρκεί για να πείσει περί της ορθότητας του επιχειρήματος για την ανάγκη άμεσης και ουσιαστικής δραστηριοποίησης της ελληνικής διπλωματίας στη Μέση Ανατολή. Η γενική τοποθέτηση του Γιώργου Παπανδρέου ήταν εύστοχη: η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να συγκρουστεί διπλωματικά με την Τουρκία στη Μέση Ανατολή, ούτε και να επιχειρήσει να την υποκαταστήσει τον όποιο ρόλο της.

    Η ελληνική παρέμβαση οφείλει να είναι αυτόνομη και να διέπεται από τις αρχές και τις αξίες της Ενωμένης Ευρώπης, τις οποίες μόνο ένα κράτος μέλος που διαθέτει εξαιρετικές σχέσεις και με τις δύο πλευρές, ένα κράτος – πραγματικός ειλικρινής διαμεσολαβητής (honest broker), μπορεί να πρεσβεύει. Η παρέμβαση Παπανδρέου προδιέγραψε τις εξελίξεις. Εάν το επιθυμεί, το Ισραήλ που φέρεται να επιθυμεί τη συνέχεια της διαδικασίας συνομιλιών με τη Συρία, μπορεί να ζητήσει την εμπλοκή της Αθήνας, με τον ίδιο τρόπο που η Δαμασκός απαίτησε την παρουσία της Άγκυρας.
    Σε περίπτωση βέβαια που συμβεί αυτό, η Ελλάδα θα πρέπει να αποφύγει με κάθε τρόπο την ταύτιση με το Ισραήλ, να διαπράξει δηλαδή το ίδιο σφάλαμε την Τουρκία η οποία μετά από μια ελπιδοφόρα αρχή, κατέστρεψε με συνοπτικές διαδικασίες τη μεσολαβητική της αξιοπιστία. Σε περίπτωση που ζητηθεί η ελληνική εμπλοκή στις ειρηνευτικές συνομιλίες, τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου θα έχει καταγάγει μια ξεκάθαρη διπλωματική νίκη (θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε θρίαμβο), καθώς θα έχει εισαγάγει εκ νέου την Ελλάδα στον γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής.

    Και στην πρώτη ευκαιρία θα νομιμοποιείται να συνδέσει ενδεχόμενη πρόοδο στις σχέσεις Ισραηλινών–Παλαιστινίων με τις εξελίξεις στην Κύπρο. Αποτελεί κραυγαλέα αντίφαση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής να κάνει λόγο –με τον πιο επιθετικό τρόπο– για«ισραηλινή κατοχή στη Γάζα», τη στιγμή που η ίδια ενέχεται για την κατοχή μεγάλου τμήματος της Κύπρου.
    Και μόνο αυτό το επιχείρημα το οποίο ασπάζεται διαρκώς αυξανόμενος αριθμός Ισραηλινών πολιτικών, στρατιωτικών και αναλυτών, αρκεί για να θέσει την Άγκυρα προ των ευθυνών της, εκθέτοντας τη φιλόδοξη πλην όμως υποκριτική και «εθνικώς ιδιοτελή» εξωτερική πολιτική που έχει χαράξει ο υπουργός Εξωτερικών της, ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίστηκε μάλιστα εντυπωσιακά «διαβασμένος», όπως πρόδωσε η αναφορά του στο ότι η όποια λύση στο Κυπριακό θα μπορούσε να εφαρμοστεί ως μοντέλο – πρόπλασμα στη διευθέτηση των προβλημάτων Ισραηλινών – Παλαιστινίων: Για τους γνωρίζοντες, ο Έλληνας πρωθυπουργός εμφανίστηκε να γνωρίζει το ενδιαφέρον των Ισραηλινών για τις εξελίξεις στο Κυπριακό, αλλά και το κίνητρο που τροφοδοτεί αυτό το ενδιαφέρον.

    Στο ζήτημα της κατοχής της Γάζας από τις Ισραηλινές δυνάμεις, η θέση του Έλληνα πρωθυπουργού ήταν επίσης ορθή. Ανέφερε χαρακτηριστικά, ότι «θέλουμε να δούμε το τέλος του καθεστώτος κατοχής και τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, ενός σταθερού και βιώσιμου κράτους που θα ζει σε πλήρη συνεργασία και ειρήνη με το Ισραήλ», συμπληρώνοντας επίσης ορθώς, ότι «αυτή θα είναι η καλύτερη εγγύηση για την ασφάλεια του Ισραήλ».

    Το ζητούμενο πλέον για την ελληνική διπλωματία είναι να κατορθώσει να κεφαλαιοποιήσει τους δρόμους που άνοιξε το επιτυχημένο ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ. Είναι περιττό να προσθέσουμε ότι το ταξίδι αυτό πρέπει να ακολουθήσουν επισκέψεις στις αραβικές πρωτεύουσες στο πλαίσιο μιας καλά οργανωμένης περιοδείας με πολύ συγκεκριμένους στόχους, και όχι μια απλή αποστολή δημοσίων σχέσεων της οποίας η δυναμική θα εξαντληθεί πολύ σύντομα.

    Όσον αφορά στο μέλλον των σχέσεων Ελλάδας–Ισραήλ, θα αρκεστούμε σε μια καταγραφή όσων θα μπορούσε η Ελλάδα να ευελπιστεί, πάντα υπό την προϋπόθεση ότι η συνηθισμένη ελληνική αδράνεια δεν θα φροντίσει να καταστρέψει όσα φαντάζουν σήμερα ως θετικοί οιωνοί. Η εδραίωση των διμερών οικονομικών σχέσεων μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικά θετικά αποτελέσματα – επιπτώσεις για την Ελλάδα.

    Αφήνοντας στην άκρη την εξαιρετική επιρροή του Ισραήλ στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς κύκλους που θα μπορούσαν να συμβάλλουν καθοριστικά στο να ξεπεράσει η Ελλάδα την οικονομική κρίση, η διμερής συνεργασία μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη της χώρας, καθώς το Ισραήλ διαθέτει υπέρ-υψηλή τεχνολογία σε πολλούς τομείς. Η Ελλάδα πάσχει δραματικά στον τομέα της έρευνας και ανάπτυξης. Οι ευκαιρίες στον συγκεκριμένο τομέα είναι αναρίθμητες. Η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικό επιστημονικό δυναμικό σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της υφηλίου, εντελώς αναξιοποίητο.
    Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να τη δημιουργία μιας «Silicon Valley» στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο με έδρα κάποια περιφέρεια της χώρας μας, με κοινή πρωτοβουλία των δυο χωρών. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας πρωτοβουλίας θα μπορούσαν να είναι θεαματικά, ενώ τα οφέλη θα μπορούσαν να αφορούν το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι αποκλειστικά τη χώρα μας, η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγάλο αριθμό θέσεων εργασίας σε μέσο-μακροπρόθεσμο ορίζοντα.
    Η κρίση στις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας και τα προβλήματα ασφαλείας που προέκυψαν για τους Ισραηλινούς πολίτες, έχει δημιουργήσει εκπληκτική ευκαιρία στον τομέα του τουρισμού. Αρκεί να αναφερθεί ένα μόνο στοιχείο: ο αριθμός των Ισραηλινών πολιτών που επισκέπτονταν σε ετήσια βάση την Τουρκία ανερχόταν στους 500 χιλιάδες! Το μέγεθος αυτό καθεαυτό καθιστά περιττή την περαιτέρω ανάλυση του τι ακριβώς εννοούμε με τη συγκεκριμένη πρόταση.

    Η ανάπτυξη της διπλωματικής συνεργασίας δημιουργούσε ευκαιρίες αξιοποίησης της μεγάλης ισχύος του ισραηλινού λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες και όχι μόνο. Προϋπόθεση επιτυχούς ανάπτυξης της συνεργασίας προς αμοιβαίο όφελος αποτελεί η επίδειξη από ελληνικής πλευράς συνέπειας και συνέχειας, αρετές οι οποίες, δυστυχώς, δεν χαρακτηρίζουν την ελληνική διπλωματία.

    Αυτό συμβαίνει όχι λόγω έλλειψης ικανότητας, αλλά λόγω ασυνέχειας του κράτους και συστηματικής ενασχόλησης του πολιτικού κόσμου με βραχυπρόθεσμους στόχους προσπορισμού μικροπολιτικού –μικροκομματικού οφέλους, με προφανείς επιπτώσεις στην εξωτερική πολιτική, δηλαδή σε τελική ανάλυση την ασφάλεια της χώρας.

    Τελευταίος αλλά όχι λιγότερο σημαντικός τομέας, είναι ο αμυντικός. Τα περιθώρια ανάπτυξης συνεργασίας είναι απεριόριστα. Οι διαθέσιμες τεχνολογικές καινοτομίες είναι πολυάριθμες, πρόκειται όμως για τεχνολογίες οι οποίες είναι διαθέσιμες μόνο σε κράτη που έχουν αποδείξει τις καλές τους προθέσεις με έργα, όχι μόνο στα λόγια. Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να ανατρέξει στη διμερή συμφωνία που είχε υπογραφεί το 1993, πάλι επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, με υπουργό Άμυνας τον Γεράσιμο Αρσένη. Εάν τη συγκρίνει με την αντίστοιχη που υπέγραψε η Τανσού Τσιλέρ για λογαριασμό της Τουρκίας, αφού η Ελλάδα απλώς ΔΕΝ υλοποίησε τη δική της, είναι ότι η ελληνοϊσραηλινή συμφωνία ήταν πολύ περισσότερο προωθημένη.

    Πλέον το ζητούμενο δεν είναι τα λόγια αλλά τα έργα!

    http://i-sda.org/isda/index.php?option=com_content&task=view&id=378&Itemid=41

  36. Αυγούστου 3, 2010 στο 3:44 μμ

    Ευχαριστώ τους σχολιαστές για τον συνεχή διάλογο και ανάδειξη των διαφόρων άρθρων από πολλές πηγές στο blog.

    To blog μάλλον έχει ανέβει ή ανεβαίνει η αξιοπιστία του. Το blog είναι συνδεδεμένο με έναν λογαριασμό Twitter. Όποτε γίνεται μία νέα ανάρτηση, το Twitter ενημερώνεται αυτομάτως.

    Αυτόν τον λογαρισμό Twitter του blog, τον «ακολουθούν» μεταξύ άλλων, η Πρεσβεία του Ισραήλ στην Ελλάδα, και προς μεγάλη μου έκπληξη τις τελευταίες μέρες έκαναν join η Εφημερίδα «The Jewish Cronicle», μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες εφημερίδες εβραϊκού περιεχομένου, και (κρατηθείτε!) το Υπουργείο Οικονομικών του Ισραήλ (Ministry of Finance, Jerusalem, Israel)!! Δεν το πιστεύω!

  37. denis
    Αυγούστου 4, 2010 στο 10:16 πμ

    afto to blog emeine stin thesi tou epidi se mia dimokratia panta yparxi kai mia ali apopsi. emeine episis stin thesi tou epidi provokatores san ton haritodiplomeno stamatisan afou katalavan oti den tha afisoume to blog pote . evelpisto na kanoume kamia synantisi kapou kapia stigmi.

  38. denis
    Αυγούστου 4, 2010 στο 10:20 πμ

    mipos na xanaskefto to metaptyxiako pou oneireuomoun sto tel aviv🙂 lol

    israelyesgr :
    Ευχαριστώ τους σχολιαστές για τον συνεχή διάλογο και ανάδειξη των διαφόρων άρθρων από πολλές πηγές στο blog.
    To blog μάλλον έχει ανέβει ή ανεβαίνει η αξιοπιστία του. Το blog είναι συνδεδεμένο με έναν λογαριασμό Twitter. Όποτε γίνεται μία νέα ανάρτηση, το Twitter ενημερώνεται αυτομάτως.
    Αυτόν τον λογαρισμό Twitter του blog, τον “ακολουθούν” μεταξύ άλλων, η Πρεσβεία του Ισραήλ στην Ελλάδα, και προς μεγάλη μου έκπληξη τις τελευταίες μέρες έκαναν join η Εφημερίδα “The Jewish Cronicle”, μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες εφημερίδες εβραϊκού περιεχομένου, και (κρατηθείτε!) το Υπουργείο Οικονομικών του Ισραήλ (Ministry of Finance, Jerusalem, Israel)!! Δεν το πιστεύω!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: